filoimousikistisviotias.blog

Έφυγε ξαφνικά από τη ζωή, ο μεγάλος Κρητικός καλλιτέχνης, Μανώλης Ρασούλης.

2011-03-13T22:08:00.004+02:00

Μεγάλη απώλεια για το ελληνικό πεντάγραμμο ο ξαφνικός θάνατος του Μανώλη.
Οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν οτι ο συνθέτης βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του στη Θεσσαλονίκη, τέσσερις μέρες μετά το θάνατό του, απο φίλους του που ανησύχησαν
Τα αίτια του θανάτου του παραμένουν αδιευκρίνιστα ενω η νεκροψία θα γίνει τη Δευτέρα.
Πάντως, σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία αποκλείεται η εγκληματική ενέργεια και πιθανότατα ο θάνατός του οφείλεται σε παθολογικά αίτια.
O Μανώλης Ρασούλης γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 28 Σεπτεμβρίου του 1945. Στην Αθήνα σπουδάζει σκηνοθεσία κινηματογράφου, γράφει ποιήματα, σενάρια, τραγουδάει ερασιτεχνικά στις μπουάτ της Πλάκας, δουλεύει στην εφημερίδα της αριστεράς "Δημοκρατική Αλλαγή".
Στις 21 του Απρίλη του 67 συλλαμβάνεται από την Δικτατορία και περνάει μερικές ώρες στην "Μπουμπουλίνας". Φεύγει για το Λονδίνο όπου μένει 6 χρόνια. Εκεί διαμορφώνεται ιδεολογικά συμμετέχοντας στον αντιδικτατορικό αγώνα, αλλά και στο Τροτσκιστικό κίνημα στο οποίο ήταν στέλεχος και η Βανέσσα Ρεντγκρέιβ με την οποία δυο φορές συνεργάστηκε σε παραστάσεις με αγωνιστικούς στόχους.
Στο Λονδίνο γράφει τα πρώτα του βιβλία και γίνεται συνεκδότης της εφημερίδας Σοσιαλιστική Αλλαγή, στην οποία γράφει άρθρα και επιφυλλίδες, παίρνει μαθήματα πολιτικής οικονομίας και φιλοσοφίας και πουλάει για 6 χρόνια την εν λόγω εφημερίδα στους δρόμους, συμμετέχοντας ασταμάτητα στους αγώνες των εργατικών συνδικάτων. Τον Μάη του '68 παίρνει μέρος στην μεγάλη εξέγερση των φοιτητών στο Παρίσι οπου και τραυματίζεται.
Το 74, λίγο μετά από το Πολυτεχνείο με απόφαση της οργάνωσης κατεβαίνει στην Αθήνα, όπου λόγω συλλήψεων από την Μυστική Αστυνομία, κρύβεται. Μετά τα γεγονότα στην Κύπρο το καλοκαίρι του 74 και την πτώση της Χούντας συνεχίζει τον πολιτικό αγώνα.
Δουλεύει στα ναυπηγεία του Ανδρεάδη στο Πέραμα όπου κινδυνεύοντας να σκοτωθεί καθημερινά μπαίνει στην απεργιακή επιτροπή και πρωτοστατεί στο εργατικό κίνημα που ανατρέπει όλο το μέχρι τότε καθεστώς στα μεγάλα ναυπηγεία της Ελευσίνας. Στο Λονδίνο τον Ιούνιο του 1973 γεννιέται κατά την βούληση της διαλεκτικής της φύσης ένα κοριτσάκι, η κόρη του, που της έδωσε το όνομα Ναταλία, τιμής ένεκεν στη γυναίκα του Τρότσκι.
Κατά την μεταπολίτευση, τον καλεί ο φίλος του Μάνος Λοΐζος και τραγουδά στον δίσκο "Τα νέγρικα" μαζί με την Μαρία Φαραντούρη. Επίσης ο ίδιος συνθέτης τον επιβάλει και τραγουδά το τραγούδι στα κομέρσιαλ ενός σίριαλ που γίνεται επιτυχία. Ο συνθέτης Νίκος Μαμαγκάκης του προτείνει και τραγουδά σ' ένα δίσκο του σε ποίηση Πρεβελάκη "Ο νέος Ερωτόκριτος".
Τυπώνει τα τρία πρώτα του βιβλία: "Η μπαλάντα του Ισαάκ", ένα σύνθετο ποίημα επηρεασμένο από τον αγώνα της νεολαίας, στο οποίο βιβλίο αναποδογυρίζει τον μύθο της θυσίας του Αβραάμ και έτσι ο Ισαάκ την παραμονή της Θυσίας το σκάει στα βουνά με κάποιους δούλους, αρχίζει πόλεμο ενάντια στον Αβραάμ τον οποίο και σκοτώνει.
Έπεται το βιβλίο με διηγήματα "Μεγάλος ήρωας σε μικρή χαρτοσακούλα και ένα ανάμεικτο με διηγήματα και ποιήματα "κβο βαντις στατους κβο".

Καλό ταξίδι Μανώλη।

ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

2011-01-24T21:22:00.003+02:00

Αγαπητοί φίλοι,

Με την εξαγγελία για την δημιουργία ενός Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών δεν αποσκοπώ στον σχηματισμό ενός κόμματος ούτε ενός οργανωμένου λαϊκού κινήματος με οργανώσεις, μέλη και ηγεσία. Το μοναδικό μου κίνητρο είναι να βοηθήσω να δημιουργηθεί ένα κίνημα και μια ζύμωση ιδεών, ανεξάρτητα και μακριά από το υπάρχον πολιτικο-κομματικό κατεστημένο με επίκεντρο τον ανεξάρτητο πολίτη, που αισθάνεται την ανάγκη να αντιδράσει στο σημερινό αδιέξοδο και να συμβάλει με τις όποιες δυνάμεις του στην έξοδο της πατρίδας μας από την βαθειά κρίση στην οποία μας οδήγησε η διεθνής κρίση του καπιταλισμού και οι εξαρτημένοι από διεθνή κέντρα εξέχοντες πολιτικοί και οικονομικοί κύκλοι μαζί με το σύνολο του πολιτικού κόσμου, που συμμετείχε ενεργητικά ή παθητικά στον κατήφορο της δημόσιας ζωής από το 1974 έως σήμερα.

Τα προβλήματα που γεννήθηκαν μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και των συμμάχων της και τη μονοπώληση της δύναμης σε στρατιωτικό και οικονομικό επίπεδο από τις ΗΠΑ που η τεράστια ισχύς τους τις έχει μεταβάλει σε ένα σύγχρονο ιμπεριαλιστικό κράτος, το γεγονός αυτό οδηγεί την ανθρωπότητα σε αναγκαστικές εξελίξεις, που είτε με τον πόλεμο είτε με τον φόβο του πολέμου είτε με τον οικονομικό εκβιασμό είτε με την οικονομική εξάρτηση, παραμορφώνει τις κοινωνικές εξελίξεις στον διεθνή χώρο που επηρεάζουν και οδηγούν τους λαούς είτε σε ολοκληρωτικές καταστροφές είτε σε γενικευμένη κρίση και εθνικά αδιέξοδα.

Η χώρα μας από την εποχή του Εμφυλίου Πολέμου βρίσκεται κάτω από συνεχή έλεγχο και εξάρτηση από τις ΗΠΑ.

Η μορφή της ουσιαστικής εξάρτησης που μας έχει επιβληθεί, προσδίδει στον χαρακτήρα της πάλης που καλείται να επωμισθεί ο ανεξάρτητος πολίτης τα χαρακτηριστικά ενός απελευθερωτικού αγώνα μέσα στις καινούριες συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, που πολλές φορές κάνει τον εχθρό αόρατο.

Και γι' αυτόν τον λόγο ακριβώς η πολυπλοκότητα των προβλημάτων και κυρίως οι μεταμφιέσεις των εξουσιαστών κάνουν δύσκολο έως αδύνατο να αντιμετωπισθεί έτσι απλά όπως άλλοτε με ένα δόγμα και λίγα συνθήματα.

Γι' αυτό θα πρέπει ο κάθε ανεξάρτητος πολίτης να προβληματιστεί σοβαρά και υπεύθυνα έως ότου ανακαλύψει τι ακριβώς μας συμβαίνει, πού βρισκόμαστε και γιατί βρισκόμαστε εδώ που βρισκόμαστε, καθώς και σε ποιες δυνάμεις και με ποιους τρόπους θα πρέπει να στηριχτούμε. Κι ακόμα πώς εμείς μόνοι μας, ο ένας με τον άλλο θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε τη δύναμη που θα μας σώσει. Φτάνει να δούμε ποιοι είναι σήμερα οι εχθροί μας. Οι εχθροί του Λαού και της πατρίδας μας.

Με λίγα λόγια πιστεύω ότι βρισκόμαστε στην περίοδο που θα πρέπει όλοι μαζί να σκεφτούμε. Να μελετήσουμε, να πληροφορηθούμε, να ψάξουμε και να αποφασίσουμε.

Και γι' αυτό ακριβώς ονομάζω το βιβλίο αυτό «Σπίθα». Μια μικρή σπίθα που ελπίζω να αντέξει στον άνεμο των εχθρών μας αποζητώντας μιαν άλλη και μιαν άλλη και ακόμα μιαν άλλη σπίθα, έως ότου φουντώσει η καθαρτήρια φωτιά που θα μας σώσει.

Αγαπητοί φίλοι,

Η σημερινή Κυβέρνηση εκλέχτηκε τον Οκτώβριο του 2009, μόνο και μόνο γιατί μας διαβεβαίωσε ότι αντίθετα από την Κυβέρνηση Καραμανλή που προέβλεπε σκληρές μέρες, πίστευε ότι δεν υπάρχει έλλειψη χρημάτων, θα έπρεπε μόνο να εφαρμοστεί ένα πρόγραμμα ανάπτυξης που θα βγάλει αμέσως την χώρα από την κρίση.

Στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης ο νυν πρωθυπουργός είχε μάλιστα την ευκαιρία να περιγράψει λεπτομερώς πώς θα επιτευχθεί η αύξηση των μισθών, η ελάττωση της φορολογίας, και πώς με την εφαρμογή ενός λεπτομερούς σχεδίου οικονομικής ανάπτυξης που είναι έτοιμο η χώρα θα βαδίσει προς την ευημερία.

Όμως σύντομα αποδείχθηκε, ότι όχι μόνο δεν υπήρχε τέτοιο πρόγραμμα, αλλά ούτε σχέδιο διακυβέρνησης, με πλήθος νέων άπειρων υπουργών που αυτοσχεδίαζαν, ενώ οι περισσότεροι δεν ήξεραν τι να κάνουν, αφού τους έλειπε ο συντονισμός. Ενώ γύρω μας φούντωνε απειλητικά η γενική κρίση, που έκανε αναγκαία τη λήψη άμεσων μέτρων, για να μη φτάσουμε στην απόλυτη χρεωκοπία.

Αυτή ήταν κατά την άποψή μου η πιο δραματική και ατυχής στιγμή για τη χώρα μας, (δηλαδή οι πρώτοι μήνες της νέας διακυβέρνησης), γιατί χάθηκε πολύτιμος χρόνος, τόσο πολύτιμος, που ήταν πια αδύνατο να επανορθωθεί το κακό.

Αντίθετα η κρίση βάθαινε με ταχείς ρυθμούς κάθε μέρα και πιο πολύ, ώστε να φτάσουμε κάποτε στο κατώφλι της πτώχευσης, χωρίς να υπάρξει η παραμικρή αντίδραση από την Κυβέρνηση!

Η αύξηση των Spreads

Άραγε τι θα έπρεπε να κάνει; Κατ' αρχήν να πάρει επαφή με την σκληρή πραγματικότητα και να σπεύσει να δανειστεί, όπως έκαναν όλες οι κυβερνήσεις από το 1974, με τα συνήθη επιτόκια, ώστε να εξασφαλίσει τουλάχιστον τους μισθούς των υπαλλήλων.

Αντ' αυτού, η Κυβέρνηση αγνόησε επιδεικτικά τις ζοφερές εξελίξεις προσπαθώντας μόνο να ρίξει τα βάρη στην Ν.Δ. από κομματική και μόνο εμπάθεια, διχάζοντας έτσι πιο βαθειά τον λαό, ενώ την ίδια στιγμή στην Πορτογαλία, τα δυο μεγάλα κόμματα ένωναν τις δυνάμεις τους, προκειμένου να αντιμετωπίσουν μια κρίση που αφορούσε όλο τον λαό.

Και ενώ από κοινού οι κύριοι Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου και Προβόπουλος δήλωναν δεξιά και αριστερά, σε Ευρώπη, Αμερική και Ασία, πόσο φτωχοί είμαστε και πόσο περισσότερο φτωχοί γινόμαστε κάθε μέρα εξ αιτίας του διπλασιασμού του δημοσίου χρέους από τον Καραμανλή, με αποκλειστικό σκοπό να πλουτίσει ο ίδιος και οι συνεργάτες του, τα περίφημα spreads ανέβαιναν καθημερινά πέντε-πέντε τα σκαλοπάτια, για να καταγράψουν παγκόσμιο ρεκόρ, φτάνοντας στις 1000 μονάδες!

Έτσι πέρασαν, όπως είπα και πριν, πολύτιμοι μήνες, κατά τους οποίους όχι μόνο δεν κάναμε τίποτα, αλλά βοηθούσαμε με όλες μας τις δυνάμεις, ώστε στο τέλος οι Τράπεζες να πάψουν να μας δανείζουν και έτσι να οδηγηθούμε στο δίλημμα «Πτώχευση ή ΔΝΤ».

ΔΝΤ ή Πτώχευση

Έτσι βρέθηκε το ωραίο πρόσχημα για να εξαπατηθεί, μετά το «υπάρχουν χρήματα», για άλλη μια φορά ο λαός και για να πουν μερικοί «Τι να κάνει ο Γιώργος; Αφού έπρεπε να απαντήσει σ' αυτό το δίλημμα; Αφού από τη μια μεριά είχε τη σωτηρία της Ελλάδας με το ΔΝΤ, ενώ από την άλλη είχε να κάνει με το Χάος». Άλλωστε ουσιαστικά το επανέλαβε και ο ίδιος πιο καθαρά, όταν μας απείλησε με εκλογές. «Ή εγώ ή το Χάος» !

Ωραίο πρόσχημα λοιπόν, με τη διαφορά ότι τον Οκτώβριο του 2009, όταν το ΠΑΣΟΚ έγινε κυβέρνηση, δεν είχε μπροστά του τέτοιο δίλημμα, γιατί τότε υπήρχε η λύση με τον δανεισμό, όπως γινόταν πάντοτε από όλες τις κυβερνήσεις και όπως το έκαναν και εξακολουθούν να το κάνουν οι κυβερνήσεις της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας και άλλες, που βρέθηκαν μπροστά σε παρόμοια με εμάς προβλήματα. Επομένως το δίλημμα το προκαλέσαμε εμείς οι ίδιοι. Ακούσια ή εκούσια; Αυτό δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Όμως μας φτάνει το ότι με πρόσχημα αυτό το δίλημμα, η χώρα έχει τεθεί πια κάτω από την υψηλή επιτήρηση-κηδεμονία και ουσιαστική διακυβέρνηση του ΔΝΤ και της Ευρώπης των Τραπεζών, δηλαδή της πιο προωθημένης μορφής της επιθετικής αμερικανικής πολιτικής αφ' ενός και των πιο αντιδραστικών και αιμοβόρων κύκλων της Ευρώπης αφ' ετέρου. Κι αυτό σε μια στιγμή που ο οικονομικός ιμπεριαλισμός του Βερολίνου γίνεται όλο και πιο αδίστακτος και απειλεί άμεσα με εξόντωση όχι μόνο την ελληνική αλλά και άλλες οικονομίες της ευρωζώνης, που μάλιστα σε αυτές, δεν υπάρχει καν το άλλοθι των ελληνικών εσωτερικών παθογενειών. Η Γερμανία μπήκε σ' έναν πολύ επικίνδυνο δρόμο για όλους μας και για τον ίδιο τον εαυτό της, γι' αυτό και βλέπετε την αντίδραση να φουντώνει και στην ίδια αυτή τη χώρα, αλλά δυστυχώς μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δεν φαίνεται να φέρνει κανένα αποτέλεσμα.

Όπως η Γερμανία και η Γαλλία, οι οποίες μαζί με τις ΗΠΑ, έχουν το μονοπώλιο της πώλησης όπλων στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες και σε απολύτως τακτά διαστήματα. Πού θα βρίσκανε άλλωστε πελάτες τόσο μπουνταλάδες όπως εμείς με τους Τούρκους, που ο καθένας από τον φόβο του άλλου, κόβουμε κάθε χρόνο δισεκατομμύρια από το υστέρημά μας και φτωχαίνουμε, για να κάνουμε πιο πλούσιους τους πλούσιους λαούς! Οι οποίοι, αντί για ευχαριστώ, μας κουνάνε το χέρι και μας λένε «Είστε ανίκανοι, διεφθαρμένοι, μας δίνετε ψεύτικα στοιχεία και γι' αυτό είστε ανάξιοι να βρίσκεστε πλάι μας στην Ευρώπη. Εν πάση περιπτώσει για τελευταία φορά σας στέλνουμε δύο Τράπεζες, για να σταθείτε στα πόδια σας, μέχρι να σας διώξουμε από την Ευρώπη». Αυτό μας είπε φωναχτά και κατάμουτρα προχτές η Μέρκελ και μεις ουσιαστικά συμφωνήσαμε μαζί της! Και ήρθαν λοιπόν οι Τράπεζες για να μας σώσουν, ενώ στην πραγματικότητα τα χρήματα που μας δίνουν, θα πάνε τελικά στην Γερμανία και την Γαλλία, γιατί τους χρωστάμε ακόμα για τα όπλα που αγοράσαμε και γιατί ακόμα και τώρα, στο μέσον αυτής της μεγάλης κρίσης, αγοράζουμε υποβρύχια από την Γερμανία της Μέρκελ!

Το Μνημόνιο

Και φτάνουμε στο Μνημόνιο, δηλαδή στους όρους με τους οποίους δέχθηκαν να μας «βοηθήσουν».

Σχετικά με το θέμα αυτό, ας μου επιτραπεί να δώσω τον λόγο στον Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου κ. Γεώργιο Κασιμάτη, που είχε την καλωσύνη να γράψει τα ακόλουθα, ειδικά για την παρούσα ομιλία μου:

«Όλος ο κόσμος», γράφει ο Καθηγητής, «μιλάει καθημερινά για το "Μνημόνιο", με το οποίο παραβιάζονται τα συνταγματικά δικαιώματα των εργαζομένων. Μαζί με το "Μνημόνιο" και βάση του Μνημονίου είναι η Σύμβαση Δανείου που υπέγραψε η Ελληνική Κυβέρνηση με τα 15 κράτη-μέλη της Ευρωζώνης. Οι όροι αυτής της σύμβασης δένουν χειροπόδαρα την Ελλάδα ως κυρίαρχο κράτος. Προσβάλλουν και τον ελληνικό λαό και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό.

Θα αναφερθώ μόνο σε έναν όρο, από τους πολλούς που εξευτελίζουν την Ελλάδα: τον όρο παραίτησης από την εθνική κυριαρχία. Ναι, όπως το ακούσατε: Παραίτηση από την εθνική κυριαρχία υπέρ των δανειστών της Ελλάδας σε περίπτωση που δεν θα μπορέσει να πληρώσει το χρέος της.

Το σχετικό κείμενο της σύμβασης, υπάρχει σε δύο διατυπώσεις: Αναφέρω την πιο απλή: "Ούτε ο Δανειολήπτης (δηλαδή η Ελλάδα) ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο σε περίπτωση: δίκης, κατάσχεσης (συντηρητικής ή αναγκαστικής) είτε αναγκαστικής εκτέλεσης και σε οποιαδήποτε περίπτωση άλλης ενέργειας ή διαδικασίας σχετικά με τη Σύμβαση".

Σε άλλη θέση της Σύμβασης ορίζεται ότι η Ελλάδα παραιτείται από τα δικαιώματα εθνικής κυριαρχίας "αμετάκλητα και άνευ όρων".

Ένας τέτοιος όρος δεν υπογράφεται ούτε με το πιστόλι στον κρόταφο. Έναν τέτοιον όρο μόνο ένας Shylock μπορούσε να σκεφθεί. Τέτοιος όρος μπαίνει για πρώτη φορά σε σύμβαση δανείου στην ιστορία της ανθρωπότητας».

Η Ευρώπη των Τραπεζών

Άλλωστε ο ίδιος ο Ευρωπαίος αξιωματούχος κ. Γιούνγκερ δήλωσε ότι εγνώριζε από πολύ καιρό την οικονομική κατρακύλα της Ελλάδας με τα συνεχή και υπέρογκα δάνεια που συνήπτε με κάποιες Ευρωπαϊκές χώρες, όμως δεν μιλούσε, γιατί αυτό θα ήταν σε βάρος των συμφερόντων αυτών των χωρών. Αναφέρεται φυσικά στην δεκαετία του ΄80, τότε που το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε από το 32% στο 112% του ΑΕΠ. (Υπενθυμίζω εδώ ότι από το 112% του 1990 έως το 2009 το χρέος αυξήθηκε μόνο κατά 20% του ΑΕΠ και όσα λέγονται περί διπλασιασμού και τριπλασιασμού αποτελούν κακοήθη προπαγάνδα. Σήμερα (2010) το χρέος βρίσκεται στο 132-135% του ΑΕΠ και για το 2011 προβλέπεται άνοδος κατά 10 μονάδες).

Με άλλα λόγια οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη, Σημίτη και Κ. Καραμανλή ευθύνονται για το 20% ενώ οι Κυβερνήσεις του Ανδρέα και του Γιώργου για το 70% της ανόδου ο πρώτος και για 10% ο δεύτερος μέσα σε ένα χρόνο, αποδεικνύοντας έτσι ότι αυτοί ήταν και είναι και σήμερα οι κυρίως υπεύθυνοι για την ουσιαστική πτώχευση της χώρας. Εάν στα δάνεια αυτά προστεθούν τα υπόλοιπα 110 δισ. που υποσχέθηκαν οι δανειστές μας για το 2011, τότε το χρέος θα εκτιναχθεί σε ύψη που θα δέσουν τη χώρα μας χειροπόδαρα και θα την οδηγήσουν σε μόνιμη υπανάπτυξη και ακόμα πιο στυγνή οικονομική εξάρτηση.

Η αναφορά του Γιούνγκερ σε ευρωπαϊκές χώρες σηματοδοτεί κυρίως την Γερμανία και την Γαλλία, των οποίων ένα μεγάλο μέρος των δανείων τους προς τη χώρα μας αφορούσε την προμήθεια πολεμικού υλικού. Και είναι αν μη τι άλλο υποκριτικό και απαράδεκτο να μας κατηγορούν για διαφθορά και κακοδιαχείριση όταν γνώριζαν ότι μας οδηγούσαν στην πτώχευση συστηματικά για να πλουτίζουν. Και αυτή ήταν η αλήθεια που εγνώριζε ο Γιούνγκερ, ο οποίος όμως από αλληλεγγύη προς τους θύτες δεν έκανε τίποτα για να προφυλάξει το θύμα.

Αυτή είναι η αληθινή εικόνα της Ευρώπης που μας την έκρυβαν έως τώρα. Δηλαδή μια μικρή ομάδα πλουσίων, που χάρη στις πολεμικές τους βιομηχανίες δηλαδή την εξαγωγή του μαύρου θανάτου, έχουν κυρίαρχη οικονομική θέση που βλέπει αφ' υψηλού τους υπόλοιπους μικρούς και ασήμαντους λαούς, για να φτάσουμε στην πρόσφατη αποκάλυψη του πραγματικού τους -καθαρά δικτατορικού χαρακτήρα- προσώπου, του ντουέτου Μέρκελ-Σαρκοζί, που ζήτησαν και επέβαλαν τιμωρίες για όλους εμάς που είμαστε καλοί μόνο αν μπορούν να κερδίζουν από το υστέρημά μας, όπως το έκαναν συστηματικά έως τώρα.

Αφού αυτή είναι η πραγματικότητα της Ευρώπης, που τόσο κυνικά την περιέγραψε ο κ. Γιούνγκερ, πώς είναι δυνατόν να παραδίδουμε την διαχείριση της εθνικής μας οικονομίας στους τραπεζικούς της εκπροσώπους; Πώς ξαφνικά χάθηκε η εθνική μας υπερηφάνεια, η τιμή μας, η αξιοπρέπειά μας; Πώς λησμονήθηκαν οι αγώνες μας που στο σύνολό τους έγιναν για την υπεράσπιση της αξιοπρέπειας και της τιμής αυτής της μικρής αλλά τόσο υπερήφανης χώρας;

Όσον αφορά την δικαιολογία ότι χάρη στην Τρόϊκα η Κυβέρνηση τολμά να κάνει αυτές τις σωτήριες τομές στο Δημόσιο και στην Κοινωνία, πρέπει να μας κάνει όλους να ντρεπόμαστε, αν δεχθούμε ότι θα έπρεπε να έρθουν ως επιτηρητές μερικοί ξένοι υπάλληλοι, για να αντικαταστήσουν τους εκλεγμένους εκπροσώπους ενός λαού και μάλιστα την ίδια την Κυβέρνηση, λες και εμείς είμαστε ανίκανοι, υπανάπτυκτοι, άτολμοι και δειλοί για να κάνουμε τις αναγκαίες αλλαγές. Όπως όμως θα δούμε παρακάτω, πότε και από ποιους όφειλαν να γίνουν αυτές οι απαραίτητες αλλαγές, που επί τόσες δεκαετίες αποτελούσαν τροχοπέδη στην εθνική μας ανάπτυξη

Σ' αυτή την κακοήθη προσβολή που μας γίνεται, η απάντηση ενός υπερήφανου λαού οφείλει να είναι μία και μόνη: Σταματάμε να αγοράζουμε πολεμικά όπλα απ' αυτές τις δύο χώρες, την Γερμανία και την Γαλλία.

Και τι θα γίνει με την άμυνά μας;

Το πρώτο που θα πρέπει να κάνουμε άμεσα, είναι να προτείνουμε στους Τούρκους μια ειδική συνάντηση με θέμα την αμοιβαία ελάττωση των εξοπλισμών.

Το δεύτερο να απευθυνθούμε στην Ρωσία και την Κίνα, οι οποίες είναι πολύ πιθανό όχι μόνο να μας χρεώσουν φθηνότερα αλλά και να είναι διατεθειμένες να πληρωθούν είτε σε είδος είτε με τη δημιουργία κοινοπραξιών, όπως έγινε με την Cosco, σε μια σειρά έργα που θα συμβάλουν στην ανάπτυξη της χώρας.

Αντί να πουλάμε λοιπόν στους Άραβες μεγιστάνες με επαχθείς και ουσιαστικά αντιαναπτυξιακούς όρους τους Αστακούς, τα ναυπηγεία και ευαίσθητες περιοχές όπως το Ελληνικό, αξίζει ο κόπος να διερευνήσουμε εάν η Ρωσία και η Κίνα είναι διατεθειμένες να δημιουργήσουν μαζί μας με τη μορφή κοινοπραξιών, μονάδες που να αξιοποιούν τον φυσικό μας πλούτο χωρίς να θίγονται τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Πληροφορίες που έχουν δημοσιευθεί και κυκλοφορούν στο διαδίκτυο αναφέρουν ότι η Ελλάδα ευρισκόμενη σε κακή οικονομική κατάσταση και στα πρόθυρα πτωχεύσεως, δέχθηκε προ καιρού προτάσεις

1. Από την Κίνα η οποία λέγοντας ότι θέλει να βοηθήσει την Ελλάδα, μας προτείνει

•Να μας ξεπληρώσει όλο το δημόσιο χρέος, χωρίς αντάλλαγμα (τι είναι το χρέος της Ελλάδας για τις οικονομικές δυνατότητες της Κίνας;)
•Να μας δανείσει όποιο ποσό είναι αναγκαίο για την λειτουργία της χώρας, με 1% (έναντι 6,7% των Γερμανών)
•Να μας στείλει όσους τουρίστες θέλουμε ή έστω όσους έχουμε την υποδομή να φιλοξενήσουμε.

Η απάντηση της Κυβέρνησης: Ο Χ Ι, δεν χρειαζόμαστε βοήθεια!

2. Από την Ρωσία για οιαδήποτε βοήθεια, οικονομική και μη με προϋπόθεση να ενεργοποιηθεί η συμφωνία του περίφημου αγωγού και να της δοθεί η δυνατότητα επισκευής πολεμικών της πλοίων στην Σύρο (όπως ήταν και παλαιότερα με τα «εμπορικά» της πλοία).

Η απάντηση της Κυβέρνησης: Ο Χ Ι, δεν συμφωνούμε!

Και σαν επίλογος όλων αυτών, προφανώς συνεχίζει να υφίσταται το γνωστό προ δεκαετιών θέμα του τεράστιου ορυκτού πλούτου της χώρας μας, για τον οποίο όποιος τολμούσε να μιλήσει, χαρακτηριζόταν από γραφικός έως ψυχοπαθής (τώρα τελευταία άρχισαν επιτέλους τα ΜΜΕ να ασχολούνται με το θέμα). Η Ελλάδα λένε, όχι μόνο είναι πνιγμένη στο πετρέλαιο, αλλά διαθέτει και χρυσό, ουράνιο, όσμιο, βωξίτη.

Απάντηση της Κυβέρνησης: Σε όλα ΟΧΙ !

Θα έλεγα ακόμα ότι αν αληθεύει ότι έγιναν αυτές οι προτάσεις, τότε είναι δυνατόν να αντιμετωπίσουμε την εξόφληση του δημοσίου χρέους των 350 περίπου δισ. Ευρώ προτείνοντας στους Ρώσους και στους Κινέζους άλλους τρόπους αποπληρωμής, όπως είναι λ.χ. οι κοινοπραξίες που προανέφερα ή ακόμα και η πληρωμή ενός μέρους σε είδος κυρίως από την αγροτική μας παραγωγή, που μ' αυτόν τον τρόπο θα αναζωογονηθεί.

Το δημόσιο χρέος

Ας περάσω τώρα στο θέμα των ευθυνών για την τρομακτική πράγματι διόγκωση του χρέους που μας οδήγησε στη σημερινή κρίση. Όλα τα στοιχεία μάς δείχνουν ότι ο βασικός υπεύθυνος για την ιλιγγιώδη άνοδο του Δημοσίου Χρέους που από τα 32% του ΑΕΠ στα 1981 εκτοξεύθηκε μέσα σε μια δεκαετία στο 112% καθιστώντας έκτοτε τη χώρα μας δέσμια των υπέρογκων τόκων που μας οδήγησαν στη σημερινή κρίση, ήταν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ το διάσημα μεταξύ 1981 και 1989.

Είναι δε ενδεικτικό το ότι, όπως σημειώνουν πολλοί έγκριτοι οικονομολόγοι, από το 1990 έως το 2009 οι τρεις Κυβερνήσεις Μητσοτάκη, Σημίτη και Κ. Καραμανλή αύξησαν το χρέος μόνο κατά 20 μονάδες, δηλαδή το παρέδωσαν στην Κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου στα 132% του ΑΕΠ. Και ακόμα ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτών των 20 μονάδων πήγε στην εξόφληση των τόκων. Ενδεικτικά σημειώνουμε -για να καταλάβει κανείς το μέγεθος των τόκων- ότι στα 2011 θα πληρώσουμε για τόκους και χρεολύσια 45 δισ. Θα πρέπει επίσης να πούμε ότι και σήμερα με την Τρόϊκα ακολουθούμε τον ίδιο εσφαλμένο δρόμο της διόγκωσης των τόκων.

Ήδη το 2011 το δημόσιο χρέος θα φτάσει στο 145% του ΑΕΠ, δηλαδή μόνο σε ένα χρόνο η σημερινή κυβέρνηση αύξησε το χρέος κατά 12 μονάδες, ενώ όπως είδαμε οι τρεις κυβερνήσεις μέσα σε 19 χρόνια το αύξησαν μόνο κατά 20 μονάδες. Όταν μάλιστα προστεθεί το ευρωπαϊκό δάνειο των 110 δισ., για τα οποία επαίρεται η Κυβέρνηση, τότε το Δημόσιο Χρέος θα εκτιναχθεί σε τέτοια ύψη, ώστε δεν θα φτάνουν πια τα ετήσια συνολικά μας έσοδα για να καλύψουμε τους κολοσσιαίους τόκους. Δηλαδή θα φθάσουμε στο σημείο, ο ετήσιος μόχθος του λαού μας όχι μόνο να μη φτάνει για να ζήσουμε αλλά να πρέπει να επαιτούμε από τρίτους, προκειμένου να σταθούμε στα πόδια μας. Η θέση μας τότε θα είναι όπως ενός ζητιάνου που απλώνει το χέρι του για ένα κομμάτι ξερό ψωμί.

Από την άλλη πλευρά, για την επιτακτική ανάγκη να ακολουθηθεί μια αναπτυξιακή πολιτική, όχι μόνο δεν γίνεται τίποτα αλλά αντιθέτως το σύνολο των μέτρων που παίρνει η κυβέρνηση οδηγεί σε όλο και πιο βαθειά ύφεση.

Διερωτάται κανείς τι ακριβώς μπορεί να συμβαίνει και στους 12 μήνες που κυβερνά αυτή η κυβέρνηση δεν έχει πάρει ούτε ένα αξιόλογο αναπτυξιακό μέτρο. Όσο για τις ξένες επενδύσεις, ο κ. Πρωθυπουργός δεν είχε να αναφέρει παρά μόνο την Κινέζικη Cosco, της οποίας η παρουσία όπως είναι γνωστό, πολεμήθηκε με φανατισμό από το ΠΑΣΟΚ και επέζησε μόνο και μόνο γιατί οι Κινέζοι φρόντισαν να θέσουν σκληρούς οικονομικούς όρους σε περίπτωση που η Ελλάδα δεν θα τηρούσε τους όρους του συμβολαίου. Για τον λόγο αυτό ως φαίνεται, δεν επέμειναν οι Αμερικανοί να ματαιωθεί, όπως έκαναν με τον αγωγό του Μπουργκάς, που ουσιαστικά εγκαταλείφθηκε, γιατί δεν ήταν διατεθειμένοι προφανώς να αναλάβουν οι ίδιοι το βάρος των αποζημιώσεων λόγω της ακυρώσεως του συμβολαίου με την Cosco.

Και μιας και αναφερθήκαμε στον αγωγό, άραγε πιστεύει κανείς ότι οι Βούλγαροι ανακάλυψαν ξαφνικά ότι μολύνει το περιβάλλον; Και θα ήταν ποτέ δυνατόν μια οποιαδήποτε κυβέρνηση και μάλιστα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης όπως τώρα, να πετάει στον κάλαθο των αχρήστων μια τόσο σημαντική συμφωνία, εάν δεν υπήρχαν άλλοι λόγοι να το κάνει; Όπως όμως φαίνεται, τα συμφέροντα και η πολιτική των ΗΠΑ είναι για την σημερινή κυβέρνηση πολύ ανώτερα από τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Αυτή είναι η γυμνή αλήθεια, που δείχνει ακόμα και στους πιο δύσπιστους τον βαθμό της εξάρτησης της χώρας μας, όπως επίσης αποκαλύπτει και τον ρόλο του ΔΝΤ για μια βαθύτερη διείσδυση της ξένης εξάρτησης, ώστε η Ελλάδα να μεταβληθεί όπως το Κόσοβο, η Αλβανία και τα Σκόπια σε ένα απλό προτεκτοράτο των ΗΠΑ.

Πώς όμως σκέφθηκε η κυβέρνηση να μας βγάλει από την κρίση, όταν από τη μια πλευρά τα οικονομικά και κοινωνικά της μέτρα μας βυθίζουν στην οικονομική ύφεση, στον πληθωρισμό, στην ανεργία και στην σταδιακή οικονομική εξαθλίωση του λαού ξεκινώντας από τα ασθενέστερα στρώματα, ενώ από την άλλη δεν δημιουργεί το παραμικρό αντίβαρο με την προώθηση της ανάπτυξης, της προσέλκυσης ξένων επενδύσεων και με τα μεγάλα δημόσια έργα, που θα μπορέσουν κάποτε να εξισορροπήσουν τις σημερινές απώλειες, ώστε να φτάσουμε σε σημείο να μην έχουμε ανάγκη να δανειζόμαστε τόσο μεγάλα ποσά, για να επιβιώσουμε.

Αντίθετα, αυτή η ψαλίδα ανάμεσα στην αρνητική και τη θετική πορεία της χώρας αντί να αρχίσει να κλείνει, γίνεται συνεχώς μεγαλύτερη, σε βαθμό που να σκέφτεται κανείς σοβαρά σε ποιο επίπεδο μη αναστρέψιμης υπανάπτυξης οδηγείται η χώρα και για ποιο λόγο.

Όπως για ποιο λόγο ο Γιώργος Παπανδρέου αναφέρθηκε στο ενδεχόμενο εκλογών, αφού είναι πασίγνωστο ότι οι διαβόητοι δανειστές μας αναμένουν το παραμικρό αρνητικό σημάδι για μια ενδεχόμενη κοινωνική αναταραχή, για να ξεκινήσουν να ξαναανεβάζουν τα spread σε δυσθεώρητα ύψη. Δηλαδή εκεί που είχε αρχίσει μια αργή αλλά σταθερή πτώση τους, που μας άφηνε μια μικρή έστω ελπίδα ότι κάποια μέρα θα μπορούσαμε να δανειστούμε με κάποιο λογικό επιτόκιο, όπως πριν, έρχεται ο ίδιος ο πρωθυπουργός που αναποδογυρίζει την καρδάρα, για να φτάσουμε και πάλι στο σημείο μηδέν. Δηλαδή μπροστά στον εφιάλτη της πτώχευσης, οπότε δεν έχουμε άλλη επιλογή από τη συνέχιση επ' αόριστον του ΔΝΤ, της Τρόϊκα και του Μνημονίου. Είναι τάχα τυχαίο; Δεν νομίζω...

Ουγγαρία

Υπάρχει τάχα κι άλλος δρόμος για να απαλλαγούμε από την κηδεμονία του ΔΝΤ και την Τράπεζα της Ευρώπης; Ο έγκριτος δημοσιογράφος Γιώργος Δελαστίκ μας βοήθησε να τον ανακαλύψουμε. Είναι ένας δρόμος μέσα από το ίδιο το σύστημα, μιας και προέρχεται από την κυβερνητική αλλαγή που έγινε πριν μερικούς μήνες στην Ουγγαρία. Η οποία όπως είναι γνωστό είναι κι αυτή μέλος της Ευρώπης των 27 και είχε και κείνη την ατυχία να γνωρίσει όπως κι εμείς τα ευεργετικά αποτελέσματα της παρουσίας της γνωστής Τρόϊκας. Που την είχαν καλέσει κι εκεί οι Ούγγροι σοσιαλιστές για να τους σώσουν.

Ήρθε λοιπόν η επάρατη δεξιά, η οποία χωρίς χρονοτριβή μπήκε στο έργο της λύτρωσης της χώρας από τα δεσμά του ΔΝΤ κλπ. Το γεγονός αυτό έθιξε την γαλλική εφημερίδα «Μοντ», γιατί όπως γράφει, η κυβέρνηση της Ουγγαρίας « δεν σκοτίζεται καθόλου για τις απαιτήσεις της Ε.Ε. και των διεθνών οργανισμών». Έτσι όμως, όπως γράφει η γαλλική εφημερίδα, η νέα κυβέρνηση «κέρδισε τον διεθνή θαυμασμό για την τόλμη της ηγεσίας της με την άρνηση της δεξιάς ουγγρικής κυβέρνησης να συνεχίσει την πολιτική της εθνικής υποτέλειας των σοσιαλιστών προκατόχων της».

Και συνεχίζουν - αυτή τη φορά οι Times της Νέας Υόρκης: «Προκαλώντας τους πιστωτές της η Ουγγαρία αρνείται περαιτέρω σφίξιμο του ζωναριού». Και υπογραμμίζουν «Αυτή η προκλητική στάση αποτυπώνει την κόπωση και την αντίσταση που απειλεί να προκαλέσει σε όλη την Ευρώπη η συνεχιζόμενη πίεση για δημοσιονομική ορθότητα». Στο μεταξύ ο Ούγγρος υπουργός Οικονομικών είπε σχετικά με το «Μνημόνιο»: "Δηλώσαμε στους εταίρους μας ότι δεν εξετάζουμε σε καμμιά περίπτωση λήψη πρόσθετων μέτρων λιτότητας."

Η δε Γερμανική εφημερίδα Franfurter Allgemeine γράφει:
«Σπανίως μια ουγγρική κυβέρνηση ρίχτηκε στη δουλειά με τόση ορμή. Αυτό ήταν επειγόντως αναγκαίο γιατί έχει καθορίσει ως σκοπό της την υπέρβαση της απελπισίας και της έλλειψης αυτοπεποίθησης που άφησαν στον ουγγρικό πληθυσμό οκτώ χρόνια σοσιαλιστικής κυριαρχίας. Η ομάδα του Όρμπεν θέλει εξαιτίας αυτού του λόγου να προωθήσει την "εθνική συνοχή". ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑ, ΦΟΡΟΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ! Παρόλα αυτά, οι δυνάστες της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. απαιτούν από την ουγγρική κυβέρνηση να περικόψει τις ήδη γλίσχρες συντάξεις, να μεταρρυθμίσει επί τα χείρω το εθνικό σύστημα υγείας περικόπτοντας μισθούς και θέσεις γιατρών και νοσοκόμων και μειώνοντας τα κρατικά κονδύλια για την υγεία, να κλείσει τεράστιες ζημιογόνες κρατικές επιχειρήσεις απολύοντας εκατοντάδες χιλιάδες Ούγγρων. Απαιτούνται περικοπές τουλάχιστον ενός δισ. ευρώ για να μπορέσετε να μειώσετε το έλλειμμα φέτος σε 3,8% και του χρόνου σε 3% είπαν οι εμπειρογνώμονες της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. στους Ούγγρους. Άρα, απαιτούνται πρόσθετα μέτρα λιτότητας, διαπίστωσαν εμβριθώς. Εκεί τους έκανε ρελάνς και τους τρέλανε η ουγγρική κυβέρνηση! Ένα δισ. πρόσθετα έσοδα σε δύο χρόνια θέλατε;» τους απάντησαν. «Εμείς θα μαζέψουμε περισσότερα. Όχι όμως με νέα λιτότητα για τον κοσμάκη. Απλούστατα, θα φορολογήσουμε τις τράπεζες!».ΤΑ ΠΑΡΑΣΙΤΑ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ.

Κόντεψαν να πάνε από εγκεφαλικό όλοι μαζί - η Ε.Ε., το Δ.Ν.Τ., οι τραπεζίτες και όλα τα παράσιτα και τα «λαμόγια» του χρηματοπιστωτικού συστήματος! Μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου, πρέπει να πληρώσουν την πρώτη δόση, μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου τη δεύτερη - με βάση τα έσοδα του 2009, τα οποία έχουν ήδη δηλώσει. Περιχαρής ο υπουργός Οικονομικών της Ουγγαρίας έκανε δημοσίως τους λογαριασμούς του: οι τράπεζες θα «σκάσουν» 450 εκατομμύρια, οι ασφάλειες άλλα 135 και οι υπόλοιπες χρηματοπιστωτικές εταιρίες ακόμη 110 εκατομμύρια - να 'τα τα 700 εκατομμύρια ευρώ αμέσως - αμέσως μόνο για φέτος! «Γνωρίζουμε ότι αυτή είναι μια σημαντική έκτακτη επιβάρυνση, αλλά γνωρίζουμε επίσης ότι με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να πετύχουμε τον στόχο του ελλείμματος στο 3,8%» δήλωσε σαρκαστικά στην τηλεόραση ο Γκιέργκι Μάτολσι, ο Ούγγρος υπουργός Οικονομικών.

Με τα χρήματα αυτά όχι μόνο θα μειώσουμε το έλλειμμα στο 3,8% αλλά και θα δώσουμε κίνητρα για ανάπτυξη της οικονομίας, πρόσθεσε. Θα μειώσουμε στο μισό - δηλαδή στο 10% - τον συντελεστή φορολόγησης όλων των επιχειρήσεων που έχουν μικτά κέρδη μέχρι 1,8 εκατομμύρια ευρώ, ένα μέτρο που αφορά 250.000 επιχειρήσεις μικρές και μεσαίες, οι οποίες αποτελούν τα τρία τέταρτα του συνόλου των ουγγρικών επιχειρήσεων. Επίσης, με τα λεφτά που θα πάρει η ουγγρική κυβέρνηση από τις τράπεζες, θα μπορέσει να μειώσει τον συντελεστή φορολογικού εισοδήματος φυσικών προσώπων στο ενιαίο ύψος του 16%, καλύπτοντας τις απώλειες φορολογικών εσόδων με ένα τμήμα των χρημάτων των τραπεζών! « ΑΡΚΕΤΑ ΜΑΣ "ΓΔΑΡΑΤΕ" ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ, ΤΩΡΑ ΠΛΗΡΩΣΤΕ! »

Πανικός επικράτησε στους κύκλους της Ε.Ε. Η Κομισιόν έσπευσε να προσάψει στην ουγγρική κυβέρνηση ότι... δεν εκτίμησε σωστά τις επιπτώσεις αυτής της έκτακτης φορολογίας στις τράπεζες, η οποία «ενδέχεται να έχει αρνητικές συνέπειες στην οικονομική ανάπτυξη» και να «αποθαρρύνει τους ξένους επενδυτές».Ανοησίες και προσχήματα. Ο πραγματικός λόγος που πανικόβαλε την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. ήταν μήπως αυτή η εθνικά επωφελής ουγγρική στάση βρει μιμητές και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και δημιουργήσει «σχολή» παρακινώντας και άλλες κυβερνήσεις κρατών - μελών των «27» να φορολογούν τις τράπεζες αντί να υποβάλλουν τους λαούς τους σε εξοντωτικά μέτρα λιτότητας.

«Η Ουγγαρία θα γίνει η πρώτη χώρα στην Ευρώπη με μια αντίστοιχη απόφαση τέτοιων διαστάσεων» είναι το συμπέρασμα της γερμανικής "Franfurter Allgemeine" την παραμονή της ψήφισης του νόμου για την έκτακτη φορολόγηση των τραπεζών από το ουγγρικό κοινοβούλιο.

Τι είναι και τι θέλει το ΔΝΤ

Ο δημοσιογράφος Φώτης Παπούλιας στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 31 Οκτωβρίου 2010 αναφέρεται στο ερώτημα: «Τι μπορεί να συνδέει τη CIA και τις ανακριτικές τεχνικές που χρησιμοποιεί με το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα;» και συνεχίζει αναφερόμενος σε ανατριχιαστικές κυριολεκτικά λεπτομέρειες. Όπως λχ. την αποκάλυψη της Καναδής δημοσιογράφου και καθηγήτριας Πανεπιστημίου Ναόμι Κλάϊν ότι η «θεραπεία του σοκ» που η CIA εφαρμόζει από τις αρχές της δεκαετίας του ΄50 βρίσκει άμεση εφαρμογή στις μεθόδους που προτείνει το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα για να φέρουν στον ίδιο δρόμο παραστρατημένες οικονομίες!

«Σύμφωνα με μελέτες που είχαν δημοσιευθεί τις δεκαετίες του '60 και του '70, ο επικεφαλής των πειραμάτων της CIA τη δεκαετία του '50, δόκτωρ Γιούεν Κάμερον, πίστευε ότι ο μοναδικός τρόπος για να διδάξει στους «ασθενείς» του νέους, υγιείς, τρόπους συμπεριφοράς ήταν να διεισδύσει στο μυαλό τους και να σπάσει τα παλιά παθολογικά νοητικά σχήματα. Αυτή η μαζική απώλεια όλων των αναμνήσεων ήταν η ουσία της θεραπείας για να ωθηθεί ο ασθενής σε νέο στάδιο ανάπτυξης. Οταν με μια σειρά αλλεπάλληλων ηλεκτροσόκ είχε επιτευχθεί η «πλήρης αποδόμηση» της προσωπικότητας του ασθενούς, μπορούσε πλέον να αρχίσει η ψυχική καθοδήγηση.

Το έργο του Κάμερον ζήλεψε ο οικονομολόγος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, ο «πολύς» και μακαρίτης πλέον Μίλτον Φρίντμαν:

«Αντί για τα ηλεκτροσόκ συνιστούσε πως, όταν η οικονομία υπόκειται σε στρεβλώσεις, μόνο η πρόκληση οδυνηρών σοκ, το «πικρό φάρμακο» όπως το ονόμαζε, μπορούσε να την επαναφέρει στην υγιή κατάσταση. Έγραφε το 1982: «Όταν ξεσπάει μια κρίση, πρέπει να αναπτύσσουμε πολιτικές έως ότου το πολιτικά αδύνατο καταστεί πολιτικά αναπόφευκτο». Δηλαδή «οι ηγέτες είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι είναι ή ισχυρίζονται ότι είναι αναγκαίο για την αντιμετώπιση της κρίσης, οι περίοδοι κρίσης είναι περίοδοι αναστολής της δημοκρατίας». Αν αυτό σας θυμίζει Ελλάδα και τις διαδικασίες υπερψήφισης του μνημονίου ή της βίαιης ανατροπής των εργασιακών και ασφαλιστικών σχέσεων, μείωσης μισθών και συντάξεων, τότε μάλλον σκέφτεστε ανατρεπτικά...», σχολιάζει ο Έλληνας συντάκτης και συνεχίζει:

«Οι ιθύνοντες του ΔΝΤ υιοθέτησαν τη θεωρία του σοκ επισημαίνοντας, το 1996: «Οι άνθρωποι μπορεί να προβάλλουν αντίσταση σε τμηματικές αλλαγές (π.χ. περικοπή προγραμμάτων υγείας) αλλά, αν συμβούν ταυτόχρονα δεκάδες αλλαγές προς κάθε κατεύθυνση, τότε εδραιώνεται ένα αίσθημα ματαιότητας και ο πληθυσμός περιέρχεται σε κατάσταση αδράνειας». Όπως ακριβώς στα πειράματα του Κάμερον, που οι «ασθενείς» μετά το ηλεκτροσόκ ήταν «χαμένοι». Και, όπως σημείωναν το 2002 τραπεζίτες της Παγκόσμιας Τράπεζας, «μπορεί το σοκ να εξυμνείται ως δημοκρατική διαδικασία, αφού έχουν προηγηθεί εκλογές, ασχέτως αν αγνοείται ύστερα η βούληση του λαού». Όχι, τότε ακόμα δεν είχαν προκύψει «καλλικράτεια διλήμματα» και συνυπολογισμοί ψήφου κατά Γ. Α. Παπανδρέου...

Και αν στα πειράματά του ο Κάμερον χρησιμοποιούσε και ψυχοτρόπα φάρμακα το οικονομικό σοκ βρήκε άξιο συμπαραστάτη του τη διαφθορά. «Η διαφθορά των πάντων, είτε υπάρχει είτε εφευρίσκεται, ευθύνεται για την όποια αποτυχία» υποστηρίζουν στελέχη του ΔΝΤ, μόνο που ξεχνούν ότι χάριν της «διαφθοράς» και του «εξαιρετικά διογκωμένου και ανίκανου δημόσιου τομέα» άνοιγαν οι αγορές για τα σχέδια του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Στα ανακριτικά εγχειρίδια της CIA επισημαίνεται πως οι κρατούμενοι πρέπει να απομονώνονται αμέσως και τονίζεται: «Πρέπει συνεχώς να βρίσκονται υπό καθεστώς σύγχυσης, αποπροσανατολισμού και έκπληξης. Χωρίς αυτά τα στοιχεία δεν υπάρχει σοκ». Το ίδιο ισχύει και για τις κοινωνίες, όταν όμως ο μηχανισμός του δόγματος του σοκ γίνει συλλογικά κατανοητός, είναι δυσκολότερο να αιφνιδιαστούν ολόκληρες κοινότητες, είναι δυσκολότερο να βρεθούν σε μια κατάσταση σύγχυσης, καθώς γίνονται πιο ανθεκτικές στο σοκ. «Η μνήμη, τόσο η ατομική όσο και η συλλογική, είναι ο μεγαλύτερος αποσοβητής των σοκ» υποστηρίζει η Ναόμι Κλάιν και υπενθυμίζει πως όταν ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα έχασαν τις «χώρες-πελάτες» της Λατινικής Αμερικής, τότε στράφηκαν στην Ευρώπη, για να αναζητήσουν χώρες- «λευκές-σελίδες», ώστε να οικοδομηθούν τα κράτη-πρότυπα...»

Ψάχνοντας στο Ιντερνετ για το ΔΝΤ, ανακάλυψα ένα κεφάλαιο με τον τίτλο «Ενίσχυση στις στρατιωτικές δικτατορίες» τις φιλικές προς τα Αμερικανικά και τα Ευρωπαϊκά συμφέροντα. Επισημαίνεται εκεί η γενικώτερη απάθεια και εχθρικότητα που έχουν προς τα ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα... Στα 1960 το ΔΝΤ υποστήριξε στην Βραζιλία το δικτατορικό καθεστώς του Castello Branco με δεκάδες δισ. Δολάρια που είχε αρνηθεί στο προηγούμενο εκλεγμένο δημοκρατικό καθεστώς. Τέλος χώρες με δικτατορικό καθεστώς γινόταν μέλη του ΔΝΤ. Όπως: η Αργεντινή, η Βολιβία, η Βραζιλία, η Χιλή του Πινοσέτ, το Ελ Σαλβαντόρ, η Αιθιοπία, η Αϊτή, η Ινδονησία, η Κένυα, η Λιβηρία, Μαλάουι, Νιγηρία, Πακιστάν (σε δύο δικτατορίες από το 1977 μέχρι το 2008), Παραουάη, Φιλιππίνες, Σομαλία, Σουδάν, Ταϋλάνδη, Ζαϊρ (Κονγκό). Όσο για την Ελλάδα, αρκέστηκε στα πειράματα της CIA με ηλεκτρόδια που εφαρμόσανε για πρώτη φορά στα 1967 στην Γενική Ασφάλεια (Μπουμπουλίνας) την εποχή της Χούντας πάνω στους αγωνιστές του Πατριωτικού Μετώπου (ΠΑΜ).

Το ΔΝΤ παντού εφάρμοζε «προγράμματα λιτότητας». Αύξηση φορολογίας κλπ., που απηχούσαν την ιδεολογία και τα συμφέροντα της δυτικής τραπεζιτικής κοινότητας. Στην Αργεντινή η τακτική αυτή οδήγησε στα 2001 σε καταστροφική οικονομική κρίση θίγοντας ιδιαίτερα τους τομείς της υγείας, της παιδείας και της ασφάλειας.

Στην Κένυα το πρόγραμμα δομικών αλλαγών χειροτέρεψε την κατάσταση της χώρας. Από την πλευρά του ο πρώην πρωθυπουργός της Ρουμανίας Ταρισεάνου ισχυρίστηκε ότι από το 2005 το ΔΝΤ κάνει συνεχώς λάθη στις εκτιμήσεις του για την οικονομία της χώρας.

«Η υπογραφή της συμφωνίας Ινδονησίας-ΔΝΤ έγινε τον Ιανουάριο του 1998. Ο «άτυχος πρόεδρος» ήταν ο στρατηγός Σουχάρτο ο οποίος τον Μάιο του ίδιου χρόνου εξαναγκάστηκε σε παραίτηση, ύστερα από ένα μήνα μαζικών διαδηλώσεων. Το πρόγραμμα που επέβαλε το ΔΝΤ στην Ινδονησία, οδήγησε σε διάλυση της οικονομίας, στην ελεύθερη πτώση της ρουπίας, την έκρηξη της ανεργίας και των τιμών. Το 40% του πληθυσμού βρέθηκε κάτω από τα όρια της φτώχειας και οι ταραχές που ξέσπασαν οδήγησαν τον Σουχάρτο, σε παραίτηση, έπειτα από 32 χρόνια αυταρχικής διακυβέρνησης. Πρόεδρος ανέλαβε ο μέχρι τότε αντιπρόεδρος Γ. Χαμπίμπι, η κατάσταση όμως στη χώρα παρέμενε έκρυθμη. Τον επόμενο χρόνο πρόεδρος εξελέγη ύστερα από εκλογές ο Α. Ουαχίντ, για να καθαιρεθεί δύο χρόνια αργότερα από το κοινοβούλιο, για διαφθορά και ανικανότητα.

Η Ινδονησία και οι υπόλοιπες «ασιατικές τίγρεις» που αντιμετώπισαν το φάσμα της χρεοκοπίας το 1997-1998, βρίσκονται πολύ μακριά από την Ελλάδα. Το ίδιο η Αργεντινή και οι άλλες λατινομερικανικές χώρες που βρέθηκαν σε δεινή οικονομική θέση λίγα χρόνια αργότερα. Πλην όμως το χαρακτηριστικό της πολιτικής αστάθειας που συνοδεύει τα προγράμματα σταθερότητας του ΔΝΤ, δεν απαντάται μόνον στις αναπτυσσόμενες χώρες. Και στην Ευρώπη, οι θεραπείες σοκ είχαν τα ίδια πάνω κάτω αποτελέσματα: ύφεση, κοινωνική ένταση και πολιτικές ανακατατάξεις.

Στην Ουγγαρία η συμφωνία με το ΔΝΤ, στο τέλος του 2008, για την παροχή δανείου 25 δισ. δολαρίων οδήγησε στην υποτίμηση του νομίσματος κατά 20% σε πρώτη φάση, πάγωμα των μισθών, κατάργηση του δώρου και μείωση όλων των κοινωνικών δαπανών. Η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Γ. Μπαϊνάι απέτυχε να περάσει το δημοψήφισμα για τις αλλαγές που προωθούσε στους τομείς της υγείας και της παιδείας τη χρονιά του μνημονίου. Συνάντησε αντιστάσεις, κατά περιόδους, όχι πάντως καθολική κοινωνική αντίδραση. Στις εκλογές του Απριλίου 2010 συγκέντρωσε ποσοστό 19,3%. Ο δεξιός συνασπισμός (Fidesz) του Β. Ορμπαν, που είχε εναντιωθεί στην συμφωνία με το ΔΝΤ, πήρε τις εκλογές με 52,7%».

Τέλος στο λιμάνι της Κωστάντζας (Ρουμανία) η Ε.Ε. άρχισε να διανέμει συσσίτιο στους 73.000 άπορους που εφοδιάστηκαν με κουπόνια. Έτσι στήνονται καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι στην ουρά για ένα πιάτο φαγητό.

Το συσσίτιο με την υπογραφή της ΕΟΚ περιλαμβάνει μεταξύ άλλων αλεύρι, ζυμαρικά και ζάχαρη. Λέτε κι εμείς να υποχρεωθούμε κάποτε να γυρίσουμε το ρολόι της ιστορίας στα 1942, στην γερμανική κατοχή, τότε που άρχισαν να λειτουργούν τα δημόσια συσσίτια χάρη στα οποία επέζησαν τελικά οι Αθηναίοι... Λες και κάποιο χέρι έχει αποφασίσει να σβήσει την ιστορία 70 χρόνων αυτής της χώρας, που για να φτάσει εδώ που έφτασε χρειάστηκε να θυσιαστούν γενιές πατριωτών και να ποτιστεί το ελληνικό χώμα με ποταμούς δακρύων και αιμάτων.

Ας μου επιτραπεί να αφιερώσω το κεφάλαιο αυτό στην πρόσφατη δήλωση του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ Τζωρτζ Μπους «Εγώ αποφάσισα και διέταξα να γίνονται βασανιστήρια». Δήλωση που σπιλώνει για πάντα την μεγάλη αυτή χώρα με το στίγμα της ανάδειξης των βασανισμών εναντίον αιχμαλώτων ως επίσημης κρατικής πρακτικής. Με άλλα λόγια η ανθρώπινη κτηνωδία σε όλο της το μεγαλείο !

Γιατί πράξεις κτηνώδεις όπως οι βασανισμοί
όταν λέγονται χωρίς να γίνονται, αποτελούν ηλιθιότητα
όταν γίνονται χωρίς να λέγονται, βαρβαρότητα
και όταν γίνονται και λέγονται, κτηνωδία.

Τι έχουν να πουν άραγε επ' αυτού οι Αμερικανοί και οι φίλοι και συνεργάτες τους για την ομολογία ενός Προέδρου της χώρας τους;

Το ΔΝΤ λοιπόν δεν είναι μια συνηθισμένη Τράπεζα που δέχθηκε να μας δανείσει από καλωσύνη και συμπόνοια αλλά προ παντός ένας πολιτικός οργανισμός στην υπηρεσία των συμφερόντων των ΗΠΑ. Εάν η αμερικανική πολεμική μηχανή έχει αποστολή της να υπηρετεί με βίαια μέσα την ιμπεριαλιστική της πολιτική, το ΔΝΤ είναι ο άλλος σιδηρούς της βραχίων, που με διαφορετικούς τρόπους, δηλαδή τον έλεγχο της οικονομίας, διεισδύει στο εσωτερικό μιας χώρας, προκειμένου να την οδηγήσει στο σημείο εκείνο οικονομικής και κοινωνικής αποσύνθεσης, που θα την μεταβάλει σε ένα πειθήνιο πιόνι πάνω στην σκακιέρα της πλανητικής της στρατηγικής.

Η επιχείρηση υποβάθμισης

Άλλωστε η έλευση του ΔΝΤ στη χώρα μας είναι το κερασάκι επάνω στην τούρτα μιας σειράς επεμβάσεων, που ξεκίνησαν από το 1974 και που άλλαζαν συστηματικά τον κοινωνικό, πολιτικό, μορφωτικό, ηθικό και πολιτιστικό χάρτη της χώρας. Τα φαινόμενα εξάπλωσης της υποκουλτούρας, της διαφθοράς και της πτώσης του ήθους και του μορφωτικού μας επιπέδου δεν προέκυψαν εξ ουρανού αιφνιδιαστικά αλλά δημιουργήθηκαν συστηματικά και επίμονα χάρη σε συγκεκριμένες πολιτικές και ενέργειες σε όλους τους χώρους του εθνικού μας γίγνεσθαι, ώστε φτάνοντας κάποτε στο τελευταίο στάδιο με την απειλή της πτώχευσης να είναι ο λαός από κάθε άποψη αφοπλισμένος και να καταστεί εύκολη λεία στα σατανικά σχέδια που έφτασαν στο σημείο να μας κάνουν να ξεχάσουμε ακόμα και το ότι είμαστε Έλληνες!

Οι υπεύθυνοι της συστηματικής προσπάθειας για την κατεδάφιση της Ελληνικότητας, του Έθνους, της Ιστορίας μας και του Πολιτισμού μας, που ο καθένας γνωρίζει ποιοι είναι και ποιοι τους στηρίζουν, αποτελούν ένα κρίκο στην αλυσσίδα των αρνητικών ενεργειών που προανέφερα, των οποίων οι επιπτώσεις φαίνονται σήμερα καθαρά από τις αντιδράσεις και τη στάση του λαού μας μπροστά στην λαίλαπα των αντιλαϊκών μέτρων:

Λαός ζαλισμένος, αμήχανος, φοβισμένος, αποπροσανατολισμένος αλλά και θυμωμένος, που δεν έχει καταλάβει ακόμα τι του συμβαίνει και γι' αυτό πιάνεται από τα μαλλιά του για να μην πνιγεί.

Μάλιστα αυτοί οι κύκλοι που ανέλαβαν την αποδόμηση του εθνικού, ιστορικού και παραδοσιακού μας χαρακτήρα, αγκαλιάστηκαν από την παρούσα κυβέρνηση τοποθετούμενοι σε υψηλές θέσεις στον πιο ευαίσθητο τομέα της διάπλασης της σκέψης, της συνείδησης και του χαρακτήρα των νέων Ελληνίδων και Ελλήνων, στο Υπουργείο Παιδείας. Είναι δε χαρακτηριστικό το ότι δόθηκαν νέα ονόματα στα Υπουργεία, μόνο και μόνο για να εξαλειφθεί η λέξη «Εθνικό, Εθνικός». Όπως και η Μακεδονία και το Αιγαίο (άραγε ποιους ενοχλούν;). Σκεφτείτε επί τέλους, αγαπητοί συμπατριώτες, δίχως τον φανατισμό των κομματικών παρωπίδων. Κατά τη γνώμη σας τι σηματοδοτεί αυτή η απέχθεια προς την λέξη «Έθνος»; Ποιος έχει συμφέρον να εξαλείψει την λέξη και την έννοια «Έθνος», που αποτελεί την κύρια συγκολλητική δύναμη που μας ενώνει όλους, Δεξιούς, Κεντρώους, Αριστερούς, πλούσιους, φτωχούς, μορφωμένους, αμόρφωτους, όλους ανεξαιρέτως τους Έλληνες, που αν τύχει να ενωθούν όλοι μαζί και σχηματίσουν μια γροθιά, όπως έγινε στις 28 Οκτωβρίου του 1940, αποτελούν δύναμη που μπορεί όχι μόνο να αντισταθεί αλλά και να νικήσει;

Τέχνη για όλο τον Λαό

Σκεφτείτε ακόμα, ποιο συμφέρον μπορεί να έχει ένας άνθρωπος όπως εγώ, στην ηλικία που βρίσκομαι και που μπορώ να πω ότι τα έχω όλα, επιτυχία, φήμη, δόξα και προ παντός την αγάπη όλων των Ελλήνων χωρίς διακρίσεις; Κι εγώ σας αγαπώ όλους αδιακρίτως και μου προξενεί πόνο όταν είμαι αναγκασμένος να αποκαλύπτω και να καταγγέλλω συμπατριώτες μου για πράξεις για τις οποίες είμαι βέβαιος ότι βλάπτουν τη χώρα και τον λαό μας.

Γι' αυτό σας παρακαλώ, μην προτρέξετε να με καταδικάσετε και να με τοποθετήσετε εδώ ή εκεί χωρίς να ακούσετε, έστω για τελευταία φορά αυτά που σας λέω, γιατί ειλικρινά δεν ανήκω πουθενά αλλά μόνο στην Ελλάδα και η μόνη μου έγνοια είναι το συμφέρον όλου του λαού μας χωρίς διακρίσεις.

Το ίδιο και ως καλλιτέχνης θεωρώ τον εαυτό μου από τους λίγους που αποφάσισαν να γράψουν έργα για όλο τον λαό και όχι για μια μειοψηφία μορφωμένων, που δήθεν μόνο αυτοί καταλαβαίνουν έργα δύσκολα όπως είναι οι Συμφωνίες, τα Ορατόρια και οι Όπερες. Πρέπει να ξέρετε ότι ο κίνδυνος να γίνω κατανοητός από όλους τους Έλληνες ήταν πολύ μεγάλος, γιατί κινδύνευε η τέχνη μου να διαλυθεί μέσα στο πλήθος. Να γίνω αντί για λαϊκός, λαϊκιστής. Εύκολος, φτηνός. Εγώ όμως το διακινδύνευσα και είναι σαν να ήθελα να βάψω με το χρώμα της μουσικής μου όχι την πρόσοψη ενός σπιτιού ούτε μια γούρνα νερό αλλά όλο το Αιγαίο, δηλαδή να μπορέσει η μουσική μου όχι μόνο το τραγούδι αλλά και το Ορατόριο, όπως είναι το Άξιον Εστί, να φτάσει σε όλο τον λαό μας και να αγγίξει όλες τις καρδιές χωρίς διάκριση.

Το Πολιτιστικό μας Κίνημα

Και είναι ευτύχημα ότι η προσπάθειά μου αυτή βρήκε στην δεκαετία του εξήντα γόνιμο χώμα για να φυτευτεί και να καρπίσει: ένα Λαό και προ παντός μια νεολαία, που διψούσαν για ελληνική τέχνη, για ελληνικό πολιτισμό και μια πλειάδα συνθετών και ποιητών με ταλέντο, προσωπικότητα, έμπνευση και θέληση να αφιερώσουν το έργο τους στην Ελλάδα και στον Ελληνικό Λαό.

Και έτσι έγινε ένα κίνημα πρωτοφανές στα χρονικά όλων των λαών και όλων των εποχών εκτός από την εποχή της αρχαίας Αθήνας, τότε που διανοητές, καλλιτέχνες και λαός, όλοι μαζί, δημιουργούσαν ένα πνευματικό θαύμα αξεπέραστο σε τόλμη και ποιότητα ακόμα και ως σήμερα.

Και πόσο περήφανοι, αλήθεια, θα έπρεπε να είμαστε εμείς οι νεοέλληνες, γιατί μιλάμε με κείνους την ίδια γλώσσα και ακούμε την ίδια μουσική όπως έφτασε στις μέρες μας με ενδιάμεσο το Βυζάντιο και τους εκκλησιαστικούς του ύμνους, το δημοτικό τραγούδι και στη συνέχεια το ρεμπέτικο και την λαϊκή μας μουσική... Και πόσο πολύ θα έπρεπε η δημόσια Παιδεία μας να επικεντρώσει την αγωγή των παιδιών μας πάνω στον πλούτο αυτής της μοναδικής στον κόσμο πνευματικής συνέχειας, ώστε να μεγαλώνουν δυνατοί και περήφανοι για την πατρίδα τους...

Αντί γι' αυτό κάποιοι βάλθηκαν να κόψουν τον κορμό αυτού του μοναδικού δέντρου και τώρα τελευταία έφτασαν στο σημείο να προσπαθούν να το ξεριζώσουν.

Αυτό όμως όχι! Δεν θα το επιτρέψουμε και ας μας κατηγορήσουν για εθνικιστές και άλλες αηδίες. Εάν το να πιστεύεις και να αγαπάς τις ρίζες σου ονομάζεται απ' αυτούς «εθνικισμός», τότε είμαι ο πρώτος που θα πω ότι ό,τι καλλίτερο, υψηλότερο και ωραιότερο γνώρισα στη ζωή μου, είναι αυτή η μικρή πατρίδα μου, η τωρινή, η χθεσινή, η αιώνια...

Κι αυτό το πρωτοφανές κίνημα που δημιουργήθηκε στην χώρα μας, ενέπνευσε τον λαό μας σε σημείο που να τον κάνει ωραιότερο, καλλίτερο, ωριμότερο, πιο υπεύθυνο και τελικά πιο δυνατό και γι' αυτό πιο επικίνδυνο για τους εχθρούς μας.

Η εντολή Κίσινγκερ - Κύπρος

Και ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ κ. Κίσινγκερ ήταν ένας απ' αυτούς. Και μάλιστα ο πιο δυνατός και ο πιο επικίνδυνος, γιατί είχε πίσω του την τεράστια δύναμη της Αμερικής. Αλήθεια, μήπως καταλάβατε εσείς γιατί μας μισούν τόσο πολύ οι Αμερικανοί; Τι τους κάναμε; Μήπως όλοι οι κυβερνήτες μας από τον Εμφύλιο έως σήμερα δεν ήταν και δεν είναι πειθήνια όργανά τους; Μήπως η ελληνική ολιγαρχία δεν τους έστρωνε και δεν τους στρώνει δουλικά βελούδινο χαλί για να περάσουν;

Θα αναφερθώ εδώ σε δύο «σενάρια συνωμοσίας» μεταξύ των άλλων, που αρέσκομαι να κάνω γενικά και πιο ειδικά στο κείμενο αυτό, περιγράφοντας διάφορες ανεξήγητες αρνητικές παρεμβάσεις και αποτελέσματα, για τις οποίες εάν αποκλεισθεί ο ξένος παράγοντας, θα πρέπει να δεχθούμε ότι είμαστε λαός αυτοκτονικός.

Γιατί λοιπόν μας καταδίκασαν στο σκοτάδι μιας επτάχρονης στρατιωτικής τυραννίας, της οποίας κρατούσαν τα νήματα; Γιατί με τις μηχανορραφίες του κ. Κίσινγκερ προσωπικά, δημιουργήθηκαν στην Κύπρο οι προϋποθέσεις για την εισβολή του τουρκικού στρατού (για τον οποίο δεν έκρυβε την συμπάθειά του), για να χάσει ο ελληνισμός το 40% του νησιού; Μια ξένη κατοχή που παρατείνεται ως σήμερα χάρη στην ανοχή των Αμερικανών, που δεν τους φτάνει ως φαίνεται η μισή Κύπρος αλλά θέλουν να την πάρουν ολόκληρη με το σχέδιο Ανάν, που αν και το απέρριψε το 70% των Ελληνοκυπρίων, δεν το έχουν ακόμα εγκαταλείψει. Και πώς να το εγκαταλείψουν, αφού σήμερα στην Ελλάδα κυβερνούν αυτοί που όχι μόνο ήταν ένθερμοι οπαδοί του σχεδίου Ανάν αλλά ακόμα και συμμέτοχοι στην σύνταξη του σχεδίου; Και ειλικρινά υποφέρω όταν βλέπω τον Πρόεδρο Χριστόφια να προσπαθεί να πείσει τους Τουρκοκύπριους να βρουν από κοινού κάποια δίκαιη και βιώσιμη λύση, όταν από τη μια πλευρά πίσω από τις συζητήσεις βρίσκεται η Άγκυρα, ενώ από την άλλη, στην Αθήνα, κυβερνούν αυτοί που ενάντια στη θέληση του 70% των Ελληνοκυπρίων παραμένουν στην ουσία οπαδοί μιας λύσης του τύπου σχεδίου Ανάν, ακριβώς όπως και οι Αγγλοαμερικανοί, οι οποίοι δεν έχουν εγκαταλείψει την προσπάθειά τους.

Η εντολή Κίσινγκερ και ο Πολιτισμός

Μετά την επιβολή της Χούντας και την τουρκική στρατιωτική κατοχή στην Κύπρο, ο κ. Κίσινγκερ έστρεψε τα βέλη του στα 1974 λίγο καιρό πριν την πτώση της δικτατορίας στον πιο ευαίσθητο τομέα του ελληνικού λαού, όπως αποκάλεσε τον Πολιτισμό του. Και τι εννοούσε άραγε με την λέξη «Πολιτισμό»; Τον αρχαίο ελληνικό; Όχι βέβαια. Σαν αποδεδειγμένα έξυπνος και έμπειρος κυνηγός κεφαλών με την ουσιαστική οδηγία-διαταγή του αυτή, έδειχνε καθαρά ότι ο επόμενος στόχος, ώστε να υποταχθεί αυτός ο ανυπότακτος όπως μας χαρακτήρισε, λαός, είναι αυτό το μεγάλο, το μοναδικό και το πανίσχυρο πολιτιστικό κίνημα της δεκαετίας του ΄60, που κράτησε όρθια την ψυχή των Ελλήνων στα μαύρα χρόνια της Χούντας και που μετά την πτώση της είχε μεταβάλει την χώρα μας σε ένα απέραντο στάδιο με εκατοντάδες χιλιάδες κυρίως αγόρια και κορίτσια, που τα ξεσήκωναν τα τραγούδια των συνθετών και των ποιητών, που με τα έργα τους εκφράσανε την ψυχή της Ελλάδας, που την χαρακτηρίζουν στις δύσκολες στιγμές τρεις λέξεις, Ελευθερία, Ανεξαρτησία, Δημοκρατία.

Όμως παράλληλα η μπόρα πήρε όλα τα έργα όλων των δημιουργών. Πήρε σύσσωμο το μεγάλο κίνημα και τελικά το εξαφάνισε! Και στη θέση του επέβαλε την υποκουλτούρα, που τόσο πολύ ταιριάζει στην αμορφωσιά, την ανευθυνότητα, τον ωχαδερφισμό, την χυδαιότητα και τελικά στη διαφθορά, δηλαδή όλα τα απαραίτητα στάδια για να σαπίσει ένας λαός και έτσι να γίνει ευάλωτος και αδύναμος να αντιδράσει στο τελευταίο στάδιο που σχεδιάστηκε να μας πάνε, στην περιθωριοποίηση, στην υποταγή, στον ραγιαδισμό και τελικά στο «σφάξε με Αγά μου ν' αγιάσω».

Κοντά στο κατάντημα αυτό βρισκόμαστε σήμερα. Σε σημείο να μην αντιδρούμε πια όταν συμβαίνουν γύρω μας σημεία και τέρατα, που έχουν να κάνουν με την ίδια την ακεραιότητα της χώρας μας.

Ανατολικό Αιγαίο

Ακούστε λοιπόν τι καταγγέλλει η γνωστή και αξιόλογη δημοσιογράφος Κύρα Αδάμ:
« Οι κ. Παπανδρέου και Ερντογάν ήταν σκοπίμως φειδωλοί στις δηλώσεις τους μετά τη μακρά συνάντησή τους στη Βουλιαγμένη, την περασμένη Παρασκευή, αν και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι οι διερευνητικές επαφές προχωρούν και ότι σύντομα θα έχουν καλά αποτελέσματα. Ο κ. Ερντογάν προφανώς δεν είχε πολλά να προσθέσει, αφού τα σημαντικά τα είχε πει λίγο πριν έρθει στην Ελλάδα υπό μορφήν διαμαρτυρίας προς την Αθήνα:
Διαμαρτυρήθηκε γιατί;
Γιατί

•Τα ελληνικά μαχητικά πετάνε πάνω από την τουρκική υφαλοκρηπίδα.
Και γιατί

•Τα ελληνικά μαχητικά παραβίασαν την τουρκική κυριαρχία (!) 2 ν.μ. (ναυτικά μίλια) από το Αγαθονήσι.
Όσο απίθανο κι αν ακούγεται κάτι τέτοιο, η Άγκυρα έχει κάθε λόγο να υψώνει τους τόνους «των διαμαρτυριών» της απέναντι στην Αθήνα, όσο αυτή δεν αντιδρά όταν και εκεί που πρέπει:
Μιας και στις 14 Οκτωβρίου, οι υπουργοί Εξωτερικών και Αμύνης Ελλάδας και Τουρκίας συμφώνησαν κατ' αρχήν σε όλα στο νέο δόγμα του ΝΑΤΟ, αν και η Συμμαχία από τον Αύγουστο του 2006 θεωρεί σε επίσημα έγγραφά της ότι η Ελλάδα δεν έχει κατ' ουσίαν κυριαρχικά δικαιώματα στα νησιά ανατολικά από τη μέση του Αιγαίου.
Υπενθυμίζεται ότι το ΝΑΤΟ στις 26 Αυγούστου 2006 εξέδωσε δύο βασικές διαταγές, με τις οποίες απαγορεύει στα ελληνικά μαχητικά του υποστρατηγείου της Λάρισας να προσεγγίζουν εγγύτερα των 6 ν.μ. από τις ακτές των νήσων του Αν. Αιγαίου, να πετάνε πάνω από αυτά και να προσγειώνονται σ' αυτά.
Το θέμα μπορεί να θεωρείται απίστευτο, αλλά αποτελεί τραγική πραγματικότητα για τη χώρα και είναι καταστροφικό για τα κυριαρχικά αλλά και τα οικονομικά δικαιώματά της.

Με τις διαταγές του αυτές, το ΝΑΤΟ δεν θεωρεί μόνον αποστρατιωτικοποιημένα τα 21 νησιά, αλλά αμφισβητεί ακόμα και ότι τα νησιά αυτά είναι ελληνικά. Και αυτό γιατί, σύμφωνα με την ισχύουσα διεθνή νομοθεσία της Σύμβασης του Σικάγου, απαγορεύεται στα στρατιωτικά αεροσκάφη μιας χώρας να πετούν στον εναέριο χώρο άλλης χώρας, διότι αυτός ο χώρος αποτελεί κυριαρχία. Έτσι το ΝΑΤΟ με τις διαταγές του δείχνει και καθορίζει ότι τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου δεν αποτελούν ελληνική κυριαρχία, αλλά «ξένο κράτος», αφού απαγορεύει στα ελληνικά μαχητικά να πετάνε πάνω από αυτά.

Και όμως, από το 2006 μέχρι και σήμερα καμία ελληνική κυβέρνηση δεν έχει αντιδράσει και δεν έχει θέσει ως απαράβατο όρο την άμεση ανάκληση των διαταγών του ΝΑΤΟ. Αλλά ούτε και τώρα, κατά τις διαβουλεύσεις εν όψει της Συνόδου Κορυφής της Λισαβόνας τον Νοέμβριο έχει τεθεί θέμα βέτο στο νέο δόγμα του ΝΑΤΟ, το οποίο με τις αποφάσεις του φάσκει και αντιφάσκει, παραγνωρίζει διεθνείς συνθήκες και δείχνει να εξυπηρετεί ιδιοτελή συμφέροντα.

Και όμως, η Συνθήκη της Λωζάννης το 1923, η Συνθήκη του Μοντρέ το 1931, η Συνθήκη των Παρισίων το 1947, που πραγματεύονται τα νησιά του Αν. Αιγαίου, σε κανένα σημείο τους δεν θέτουν περιορισμό πτήσεων των ελληνικών αεροσκαφών πάνω από τα νησιά αυτά. Έτσι οι παρούσες διαταγές του ΝΑΤΟ παραβιάζουν τις Συνθήκες, αλλά και προηγούμενες διαταγές της ίδιας της Συμμαχίας, μέχρι το 2001, όταν καθόριζε ότι βάσει των υφιστάμενων Συνθηκών τα νησιά Λήμνος, Λέσβος, Χίος και Ικαρία δεν τελούν υπό καθεστώς αποστρατιωτικοποιήσεως.

Όσο η λύση του προβλήματος μετατίθεται «για αργότερα» ελλοχεύει ο κίνδυνος το θέμα της απαγόρευσης των πτήσεων να εξελιχθεί σε πρακτική νομιμοποίησης της παρανομίας -συντεχνίας ΝΑΤΟ και Άγκυρας- σε βάρος της ελληνικής κυριαρχίας και το Αν. Αιγαίο να αποτελεί γκρίζα ζώνη, χωρίς κυριαρχία στην περιοχή.
Αυτό όμως επηρεάζει άμεσα την υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) του Αιγαίου (με κίνδυνο να ψάχνουμε να τη βρούμε... στη λίμνη Βιστονίδα), ενώ τα συμφέροντα της Ελλάδας στο Αιγαίο τίθενται εν αμφιβόλω. »

Να μου επιτρέψετε να απευθυνθώ, έστω καθυστερημένα, στην κ. Αδάμ, για να της πω:

« Αγαπητή κυρία Αδάμ, οι αποκαλύψεις σας σχετικά με την συνωμοσία της συντεχνίας (όπως την αποκαλείτε) ΝΑΤΟ και Άγκυρας εις βάρος της ελληνικής κυριαρχίας στο Ανατολικό Αιγαίο, θα πρέπει να προβληματίζουν και να κινητοποιούν κάθε Έλληνα πατριώτη. Αυτά που συμβαίνουν είναι πράγματι πρωτοφανή και διερωτώμαι πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν Έλληνες πολιτικοί (Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ) που να τολμούν να προβαίνουν σε πράξεις μιας καθαρά εθνικής μειοδοσίας.

Διαβάζω ότι οι βασικές διαταγές του ΝΑΤΟ δόθηκαν στις 26 Αυγούστου του 2006 (Ν.Δ.) και ότι στις 14 Οκτωβρίου του 2010 (ΠΑΣΟΚ) οι υπουργοί Αμύνης και Εξωτερικών συμφώνησαν σε όλα στο νέο δόγμα του ΝΑΤΟ κατά το οποίο η Ελλάδα δεν έχει κατ' ουσία κυριαρχικά δικαιώματα στα νησιά ανατολικά του Αιγαίου.

Ομολογώ ότι μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι κάποιοι Έλληνες πολιτικοί, στρατιωτικοί και ανώτατοι υπάλληλοι προχώρησαν σε μια πράξη που προσωπικά επιτρέψτε μου να την θεωρώ καθαρά προδοτική και να πιστεύω ότι αποτελεί ντροπή για όλους εμάς, την συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας που είμαστε διατεθειμένοι να θυσιαστούμε για ένα τετραγωνικό μέτρο εθνικής κυριαρχίας, να την αντιμετωπίζουμε παθητικά, λες και είμαστε ραγιάδες.

Όχι! Δεν είμαστε ραγιάδες, αγαπητή κυρία Αδάμ κι αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για «να πάρουμε τα βουνά», μιας και όπως φαίνεται, είμαστε πανταχόθεν προδομένοι.

Πρέπει να μάθει όλος ο Λαός τα όσα απίστευτα αποκαλύπτετε, για να ξυπνήσει επί τέλους από τον λήθαργο στον οποίο τον έχουν ρίξει, γιατί διαφορετικά κινδυνεύει να βρεθεί κάποια μέρα δεμένος χειροπόδαρα πάνω σε μια πατρίδα κουτσουρεμένη, λεηλατημένη και αγνώριστη.

Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Μίκης Θεδωράκης

Βαλκάνια-Σαλαμοποίηση

Εκείνο που με ανησυχεί με τους Αμερικανούς είναι το ότι αφού ισοπεδώσανε με τις βόμβες το Βελιγράδι, γκρεμίσανε σχολεία, νοσοκομεία, γέφυρες, σκοτώσανε χιλιάδες άνδρες, γυναίκες, γέρους, παιδιά και τελικά την διαλύσανε και αφού βυθίσανε τον λαό στην απόλυτη φτώχεια, μετά αποφάσισαν να διαμελίσουν ακόμα και την εναπομείνασα Σερβία (μετά την ανεξαρτητοποίηση της Κροατίας, Σλοβενίας και Βοσνίας).

Πήραν λοιπόν μια επαρχία της, το Κόσοβο και με το πρόσχημα ότι εκεί υπήρχε πλειοψηφία των Αλβανών, την κατέστησαν τελικά με την σύμπραξη του ΟΗΕ κυρίαρχη χώρα και στην συνέχεια την μετέτρεψαν σε μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές τους βάσεις στον κόσμο. Και σκέπτομαι τώρα έντρομος, εάν αποφασίσουν να γεμίσουν ένα νομό της Ελλάδας, λ.χ. την Λακωνία ή ένα νησί όπως η Κρήτη, με ξένους δικής τους επιλογής και με τις γνωστές μηχανορραφίες προκαλέσουν όπως στο Κόσοβο, τοπικές εκλογές, όπου η πλειοψηφία δεν θα είναι Έλληνες, τότε τι θα γίνει με αυτόν τον νομό και με αυτό το νησί, θα αναγνωριστούν από την διεθνή κοινότητα όπως έγινε με το Κόσοβο ως λ.χ. αλβανική, σκοπιανή, τουρκική ή όποια άλλη εθνικότητα, ως ανεξάρτητο έθνος έξω και ενάντια στην Ελλάδα;

Και μήπως δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή επικρεμάμενοι κίνδυνοι σε βάρος της χώρας μας, πίσω από τους οποίους βρίσκεται η αμέριστη συμμετοχή και βοήθεια των Αμερικανών, όπως η Αλβανία, τα Σκόπια ή και αυτή η Τουρκία; Ας πάψουμε λοιπόν να κοιμόμαστε και ας αποφασίσουμε επί τέλους να δούμε κατάματα την πραγματικότητα.

Αλβανία-Σκόπια

Ας ξεκινήσουμε από την Αλβανία, που είναι και το χαϊδεμένο παιδί των Αμερικανών στα Βαλκάνια. Μετά έρχονται το Σκόπια.

Στην χώρα μας ζουν και εργάζονται εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανοί, που με τα χρήματά τους αναγεννήθηκε η πατρίδα τους. Εκ των πραγμάτων λοιπόν υπάρχουν φιλικές σχέσεις, που δείχνουν ότι τουλάχιστον από τη δική μας πλευρά στην πράξη θεωρούμε την Αλβανία ως φιλική χώρα.

Πώς συνδυάζονται όμως όλα αυτά με την εθνική τους προπαγάνδα, που με βάση την δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας κυκλοφορούν χάρτες που περιλαμβάνουν το Κόσοβο, τα μισά Σκόπια, ένα τμήμα της Σερβίας και ολόκληρη την δική μας Ήπειρο, από τα σύνορα ως την Πρέβεζα;

Αν μάλιστα είναι αλήθεια, ότι οι χάρτες αυτοί προέρχονται από την Αλβανική Ακαδημία και ότι διδάσκονται στα σχολεία τους, τότε η υπόθεση αυτή είναι πολύ σοβαρή για μας, πρώτον για λόγους τυπικούς, γιατί τι είδους φιλική χώρα είναι, όταν τυπώνει και κυκλοφορεί χάρτες στους οποίους συμπεριλαμβάνονται ως περιοχές της Αλβανίας ελληνικά εδάφη και δεύτερον γιατί δεν μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι όταν γνωρίζουμε ότι πίσω από τους Αλβανούς και τους Κοσοβάρους υπάρχουν και μηχανορραφούν οι Αμερικανικές υπηρεσίες που έχουν στόχο τους την σαλαμοποίηση των Βαλκανίων, την οποία έχουν ήδη ξεκινήσει με την διάλυση της Γιουγκοσλαυίας, τη δημιουργία του Κόσοβου , την αμέριστη βοήθειά τους στους οπαδούς της Μεγάλης Αλβανίας και της Μεγάλης Μακεδονίας. Για να μην αναφερθούμε στις ανησυχίες που διατυπώνουν κάθε λίγο και λιγάκι για την «τουρκική μειονότητα», όπως αποκαλούν τους Μουσουλμάνους της Θράκης.

Γιατί το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα Σκόπια, με τα οποία εμείς διατηρούμε οικονομικές σχέσεις, σε βαθμό που να είμαστε σχεδόν ο υπ' αριθμόν ένα παράγοντας της οικονομικής τους ύπαρξης. Και εκεί παραβλέποντας τον ουσιαστικά φιλικό ρόλο που παίζει η χώρα μας, με το πρόσχημα ενός ονόματος που τους έδωσε ξαφνικά ο σύντροφος Τίτο, που αν και κομμουνιστής ονειρευόταν, ως φαίνεται, την «Μακεδονία του Αιγαίου», όπως την αποκαλούν και την ορέγονται.

Με τον Τίτο

Για την ιστορία, θα ήθελα να αναφέρω για πρώτη φορά ότι οι εγκάρδιες σχέσεις μου με τον Τίτο κόπηκαν με το μαχαίρι, με αφορμή την μουσική για ένα φιλμ των Σκοπίων, στο οποίο ο ίδιος μου ζήτησε να γράψω τη μουσική και βεβαίως αρνήθηκα να το κάνω, όταν ανακάλυψα την αλήθεια που κρυβόταν πίσω από το όνομα «Μακεδονία» που χρησιμοποιούσαν στο φιλμ. Όπως ήταν φυσικό, όχι μόνο αρνήθηκα να συνεργαστώ αλλά και του μίλησα έξω από τα δόντια λέγοντάς του καθαρά ότι αυτές οι απόψεις δεν πρέπει να υποστηρίζονται από έναν κομμουνιστή, όπως αυτός που από αγάπη για την ανεξαρτησία της πατρίδας του τα έβαλε με έναν Στάλιν. «Έχω κι εγώ», του είπα, «την ίδια αγάπη για την πατρίδα μου και θα πολεμήσω με όλες μου τις δυνάμεις ενάντια σε μια τέτοια απειλή». Aυτά του τα είπα ένα βράδυ του 1972, γύρω από τη φωτιά στο κυνηγετικό του περίπτερο πάνω από τον ποταμό Σιουτκέσκα, στα 4.000 μέτρα, μετά την προβολή του ομώνυμου φιλμ, στο οποίο είχα γράψει τη μουσική. Και από τότε έφυγα και δεν τον ξανασυνάντησα ποτέ.

Δεν ξέχασα όμως την υπόσχεση που έδωσα στον Τίτο και όταν στα 1991 ή 1992 έφερε ο Μητσοτάκης το θέμα «Σκόπια» στο υπουργικό συμβούλιο, πέτυχα να υπάρξει κυβερνητική απόφαση για να απορριφθεί μια για πάντα από εμάς το όνομα «Μακεδονία» ως όνομα του κράτους των Σκοπίων. Δεδομένου ότι όπως εξήγησα τότε, με το όχημα του ονόματος, βυσσοδομούν ενάντια στην ακεραιότητα της χώρας μας.

Τυπώνουν κι αυτοί χάρτες της «Μεγάλης Μακεδονίας» που φτάνουν ως τον Όλυμπο και θεωρούν την Θεσσαλονίκη μελλοντική τους πρωτεύουσα, που σήμερα είναι «πόλη Μακεδονική που τελεί υπό ελληνική κατοχή»!!!

Σ' αυτές λοιπόν τις δύο χώρες πρέπει να πούμε καθαρά και ξάστερα, ότι δεν ταιριάζουν οι φιλικές και οικονομικές σχέσεις με την ιδεολογία που καλλιεργούν στη χώρα τους αρχίζοντας από τα σχολικά θρανία και που έχει στόχο της την εδαφική μας ακεραιότητα.

Δεν πρέπει να παίζουμε με τις καταστάσεις αυτές και για λόγους εθνικής αξιοπρέπειας θα πρέπει να τους πούμε ότι θεωρούμε αυτή την προπαγάνδα ως πράξη εχθρική και γι' αυτό είμαστε υποχρεωμένοι να αλλάξουμε την στάση μας απέναντί τους.

Δεν θα πω εδώ τι θα πρέπει να πράξει μια Κυβέρνηση εφ' όσον καταλήξει στις ίδιες διαπιστώσεις με αυτές που προανέφερα.

Μειονότητα και Τουρκία

Όσον αφορά την Τουρκία σε σχέση με την μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, θεωρώ ότι κι εδώ θα πρέπει να κοπεί με το μαχαίρι η νόθα κατάσταση που επικρατεί. Εμείς έχουμε στην Πόλη το Πατριαρχείο της Ορθοδοξίας και βλέπουμε με πόση τυπικότητα συμπεριφέρεται ο Πατριάρχης ο ίδιος, ο οποίος έχει την Τουρκική υπηκοότητα και πως παρ' όλα αυτά οι Τούρκοι υπεύθυνοι αντιμετωπίζουν θέματα αυτονόητα όπως είναι η λειτουργία της Σχολής της Χάλκης με τρόπο κάθε άλλο παρά φιλικό. Από την άλλη πλευρά το Τουρκικό Προξενείο βρίσκεται στην Κομοτηνή παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχουν εκεί Τούρκοι υπήκοοι για να εξυπηρετηθούν αλλά Έλληνες μουσουλμάνοι. Πρόκειται για μια ενέργεια κατάφωρα εχθρική, δεδομένου ότι οι ίδιοι οι κυβερνήτες της Τουρκίας καλλιεργούν και συντηρούν έναν απαράδεκτο τουρκικό εθνικισμό, που περιλαμβάνει ακόμα και τους Πομάκους, εμποδίζοντας τους μουσουλμάνους να ενταχθούν στον κορμό της κοινής μας πατρίδας, δηλαδή της Ελλάδας.

Πρέπει λοιπόν να τους πούμε καθαρά, ότι όλη αυτή η προσπάθεια είναι ένα αγκάθι που εμποδίζει τον δρόμο προς την φιλία των δύο λαών. Και θα πρέπει επίσης να αντιμετωπίσουμε σοβαρά το θέμα της άνευ λόγου παρουσίας σ' αυτή την τόσο ευαίσθητη περιοχή και του ρόλου του Τουρκικού Προξενείου, που θεωρείται κέντρο της Τουρκικής εθνικιστικής προπαγάνδας. Αυτό το μέγα πρόβλημα όμως παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις από τη στιγμή που οι άσπονδοι φίλοι μας, οι Αμερικανοί, προβάλλουν όλο και πιο συχνά όπως είδαμε την δήθεν καταπίεση των μειονοτήτων από τους Έλληνες, μεταξύ των οποίων μειονοτήτων η μουσουλμανική έχει πάντοτε την πρώτη θέση. Και πώς να μη με τυραννά το προηγούμενο του Κοσόβου;

Ισραήλ

Και μιας και αναφέρθηκα στο Ισραήλ, υπενθυμίζω τον ρόλο του μέσα στην επιθετική πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή μας και την ευθύνη του για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που διέπραξε εις βάρος του Λιβάνου και του λαού της Παλαιστίνης, με αποκορύφωμα την σφαγή των αθώων της Γάζας και τον παρατεινόμενο από τότε απάνθρωπο αποκλεισμό στην ίδια περιοχή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, οι οποίοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι γυναίκες, γέροι και παιδιά. Πρόκειται για ένα έγκλημα διαρκείας, που ντροπιάζει την ανθρωπότητα και που παραμένει αμετάβλητο παρά τις διεθνείς αντιδράσεις, χάρη στην στήριξη του Ισραήλ από τους Αμερικάνους.

Πολλοί λαοί μεταξύ των οποίων και Έλληνες επιχείρησαν ως σήμερα να σπάσουν τον αποκλεισμό μεταφέροντας κυρίως φάρμακα, όμως εμποδίστηκαν βίαια από τον στόλο του Ισραήλ, ο οποίος δεν δίστασε να δολοφονήσει εν ψυχρώ και μάλιστα σε διεθνή ύδατα 8 Τούρκους ειρηνιστές ξεσηκώνοντας μια γενική κατακραυγή κατά του Ισραήλ και προσωπικά του Ντετανιάχου.

Μετά από αυτό το αιματηρό επεισόδιο ο Ντετανιάχου ο νυν πρωθυπουργός θεωρείται έκτοτε διεθνώς ως persona non grata, δηλαδή πρόσωπο ανεπιθύμητο από όλους τους λαούς εκτός από τις ΗΠΑ και μια χούφτα υποταγμένους στα συμφέροντά της.

Και έλαχε στην Ελλάδα, μια χώρα και έναν λαό που βρέθηκαν πάντοτε στην πρωτοπορία για την υπεράσπιση του μάρτυρα λαού της Παλαιστίνης, να κόψει πρώτη το νήμα της διεθνούς απομόνωσης και μάλιστα με προκλητικά εγκάρδιο τρόπο, γεγονός που γέμισε με ντροπή ιδιαίτερα όσους εξακολουθούν να πιστεύουν στις ηθικές αξίες και να καταδικάζουν πράξεις βάρβαρες όπως αυτές των Ισραηλινών, που προσβάλλουν τη συνείδηση κάθε ελεύθερου πολίτη, κάθε ελεύθερου λαού.

Εκτός όμως απ' το θέμα των ηθικών ευθυνών που επωμίστηκε ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του, υπάρχουν ακόμα δύο σοβαρά προβλήματα: Με ποιο δικαίωμα δόθηκε η άδεια στην Ισραηλινή πολεμική αεροπορία να εκτελεί γυμνάσια στον εθνικό μας εναέριο χώρο; Και με ποια λογική εμπλέκουν τη χώρα μας στα επιθετικά σχέδια του Ισραήλ; Είναι πασίγνωστο ότι σε μια ενδεχόμενη επιθετική ενέργεια των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, ο ρόλος της ισραηλινής αεροπορίας ειδικά, θα είναι καθοριστικός και όλα δείχνουν ότι έχει επωμιστεί το βάρος του πρώτου χτυπήματος κατά της Τεχεράνης. Γι' αυτό ακριβώς χρειάζονται έναν «ανάλογο» εναέριο χώρο, προκειμένου να εκπαιδεύσουν τα πληρώματά τους και αυτόν ακριβώς τον χώρο τους παραχώρησε σήμερα ο πρωθυπουργός και η ελληνική κυβέρνηση. Πιστεύει όμως κανείς ότι δεν το γνωρίζει αυτό η κυβέρνηση του Ιράν; Ή μήπως πιστεύει κανείς ότι θα το αντιμετωπίσει με δεμένα τα χέρια; Και ποιος αγνοεί πόσο μακριά και πόσο επικίνδυνα είναι τα χέρια αυτού του κράτους, που όσο θα νοιώθει να αυξάνει η απειλή για την ίδια την ύπαρξή του, τόσο θα γίνεται περισσότερο εκδικητικό και επικίνδυνο;

Μόλις προχτές το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας δήλωσε ότι η αστάθεια της περιοχής προέρχεται από τις ενέργειες του Ισραήλ και την πολιτική του, που μπορεί να οδηγήσουν στην κούρσα των εξοπλισμών στη Μέση Ανατολή.

Και το ερώτημα που τίθεται, είναι «Είχαμε εμείς κανένα λόγο να εμπλακούμε στην καυτή ζώνη των αντιθέσεων, των αμοιβαίων απειλών και των κινδύνων που έχουν μεταβάλει την περιοχή μας σε μια μπαρουταποθήκη; Δεν μας φτάνουν τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε; Και με ποιο δικαίωμα η όποια κυβέρνηση τολμά να μας εκτροχιάζει από την πάγια πολιτική ειρήνης που θα πρέπει ευλαβικά να τηρούμε τόσο για λόγους Αρχής όσο και για λόγους Εθνικής Ασφάλειας;

Εθνικοί κίνδυνοι

Παράλληλα με όλα αυτά -σύμφωνα με δημοσίευμα της Εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ»- κάποια ομάδα μελετητών που εδρεύει στο Στάτφορ των ΗΠΑ, προβλέπει ότι σύντομα η Ελλάδα θα χάσει το Αιγαίο, οπότε θα σβήσει ως χώρα (εκτός -προσθέτουν οι σοφοί Αμερικανοί- και αν ο ελληνικός λαός αποφασίσει να διαλέξει ένα ή και περισσότερα αφεντικά που θα την προστατεύσουν). Αυτά δεν είναι δικά μου λόγια, τα διάβασα στα ΝΕΑ το περασμένο καλοκαίρι.

Έτσι οι μεν μας λένε ότι θα χαθεί το Αιγαίο, οι άλλοι διεκδικούν την Ήπειρο και την Μακεδονία, ενώ κάποιοι τρίτοι (Τούρκοι και Αμερικανοί) φαίνεται πως κάτι σκαρώνουν στην Ανατολική Μακεδονία και στην Θράκη.

Είναι αλήθεια υπερβολικό να διερωτάται κανείς, εάν υπάρχουν και εάν υπήρξαν ουσιαστικά πατριωτικές κυβερνήσεις σ' αυτή τη χώρα και τι έχουν κάνει όλα αυτά τα χρόνια απέναντι στις ανοιχτές πληγές που μας περιβάλλουν;

Και να γιατί αναφέρομαι στα θέματα αυτά τα καθαρά εθνικά, γιατί μόνο ένας ανεξάρτητος και υπεύθυνος λαός μπορεί να τα αντιμετωπίσει.

Παράλληλα θα πρέπει να επανεξετασθούν όλα τα εκκρεμή ζητήματα που αφορούν τη μουσουλμανική μειονότητα με γνώμονα το ότι οι όποιες ιδιαιτερότητες και ανάγκες τους θα πρέπει να γίνουν στην πράξη απολύτως σεβαστές και τα δικαιώματά τους θα πρέπει να είναι απολύτως ίσα με αυτά των υπολοίπων Ελλήνων και να διαφυλαχθούν ως κόρη οφθαλμού. Θα πρότεινα ακόμα σαν πράξη καλής θέλησης για τους μουσουλμάνους τελειόφοιτους λυκείου να εξασφαλισθεί δωρεάν παιδεία σε όλα τα ανώτατα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Εθνική Άμυνα

Στο σημείο αυτό επιτρέψτε μου να ασχοληθώ διεξοδικά με το μείζον θέμα της Εθνικής Άμυνας:
1) Εκπόνηση νέου εθνικού αμυντικού δόγματος εκτός των σχεδίων του ΝΑΤΟ με τη δυνατότητα πραγματοποίησης συντριπτικών αμυντικών χτυπημάτων σε περίπτωση εχθρικής ενέργειας που να θέτει σε κίνδυνο την ακεραιότητα της χώρας.
2) Επανεξέταση των σχέσεών μας με το ΝΑΤΟ.

•Ποια είναι τα κράτη και οι λαοί εναντίον των οποίων στρέφεται η στρατηγική του ΝΑΤΟ και εάν και γιατί είναι και δικοί μας εχθροί.
•Ένα μεγάλο μέρος της οικονομικής μας αιμορραγίας οφείλεται στο γεγνός ότι επί δεκαετίες είμαστε υποχρεωμένοι να συμβάλλουμε στην οικονομική ευημερία χωρών όπως οι ΗΠΑ, η Αγγλία, η Γαλλία και η Γερμανία με την αγορά πολεμικών όπλων που εξυπηρετούν βασικά τους στόχους του ΝΑΤΟ.
•Οι χώρες που μας απειλούν σήμερα διεκδικώντας ελληνικά εδάφη είτε αμφισβητώντας κυριαρχικά μας δικαιώματα, τυχαίνει να έχουν την αμέριστη συμπαράσταση και βοήθεια διπλωματική, οικονομική και στρατιωτική εκ μέρους των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να εμπιστευόμαστε την άμυνα της χώρας σε κείνους που προτιμούν τα συμφέροντα των αντιπάλων μας από τα δικά μας; Δεν είναι σαν να βάζουμε τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα; Και δεν είναι τραγελαφικό να συμμετέχουμε κι εμείς οι ίδιοι ως μέλη του ΝΑΤΟ στα σχέδια για την καταστροφή μας; Είδαμε πιο πριν, ότι το ΝΑΤΟ μας ανάγκασε να μοιραστούμε το Αιγαίο με την Τουρκία 50% - 50%, μισό-μισό, Ανατολικό και Δυτικό, σε σημείο που ο Ερντογάν να διαμαρτύρεται στον Παπανδρέου, γιατί πετώντας πάνω από την Χίο παραβιάζουμε τα δικαιώματα της Τουρκίας! Σ' αυτό το έσχατο σημείο εθνικού εξευτελισμού μας έχει δυστυχώς οδηγήσει η καθαρά ραγιάδικη στάση μας λόγω της ξένης εξάρτησης που μας έχει μεταβάλει σε δευτερεύοντες δορυφόρους, πιο χαμηλά κι από τα Σκόπια και την Αλβανία.
•Όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις έως σήμερα άσκησαν φιλοαραβική πολιτική. Ενώ παράλληλα με το Ισραήλ επεδίωξαν σχέσεις φιλίας. Η ελληνική θέση για τη λύση του προβλήματος που απασχολεί τους δύο λαούς ήταν ότι θα πρέπει να βρεθεί δίκαιη λύση, που να ικανοποιεί τις δύο πλευρές. Επί κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου υπήρξε κάποια διαφοροποίηση με την σύναψη στενών και εγκάρδιων σχέσεων με τους Παλαιστίνιους, δεδομένου ότι ήταν και εξακολουθούν να είναι τα μεγάλα θύματα αυτής της φοβερής τραγωδίας, γεγονός που υποστηρίχτηκε από την συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας.

Και ενώ μέσα στο ίδιο το Ισραήλ υπήρχε μια σχετική ισορροπία ανάμεσα στους ακραίους εθνικιστές και τους φιλειρηνιστές, με τον πόλεμο στο Ιράκ κατά τον οποίο το Ισραήλ ανέλαβε ενεργό ρόλο, υπερισχύουν οι πρώτοι, οι οποίοι το μετέβαλαν σε ουσιαστικό χωροφύλακα των στρατηγικών επιδιώξεων των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και το οδήγησαν σε βάρβαρες επιθετικές ενέργειες εναντίον του Λιβάνου και της Γάζας, την οποία έκτοτε απομόνωσαν καταδικάζοντας εκατοντάδες χιλιάδες αμάχους σε υποσιτισμό και εξαθλίωση. Και όπως είδαμε, η πολεμική μηχανή του Ισραήλ, που κατά πάσα πιθανότητα διαθέτει και πυρηνικά όπλα, ετοιμάζεται να επιφέρει το πρώτο χτύπημα στον σχεδιαζόμενο πόλεμο κατά του Ιράν.

Ύστερα από όλα αυτά, πώς δικαιολογείται το γεγονός ότι η χώρα μας αποφάσισε να προχωρήσει στη σύναψη στενών σχέσεων και μάλιστα σε επίπεδο στρατιωτικής συνεργασίας με την παραχώρηση του εθνικού μας εναέριου χώρου σε μια πολεμική δύναμη της οποίας οι στόχοι είναι οι Παλαιστίνιοι, ο Αραβικός κόσμος και το Ιράν; Από πότε έγιναν εχθροί μας οι λαοί αυτοί; Και ποια είναι τα εθνικά μας συμφέροντα που μας οδηγούν σήμερα στο πλευρό του επιθετικού Ισραήλ;

Και λέω «επιθετικού», για να το διαχωρίσω από τον Λαό του Ισραήλ, με τον οποίο δεν μας χωρίζει τίποτα εκτός της προσήλωσης του ελληνικού λαού στον σεβασμό των δικαιωμάτων όλων των λαών και της υπεράσπισης της Ειρήνης.

Εποχή παρακμής

Σήμερα οι Έλληνες βιώνουμε μια πρωτόγνωρη μορφή παρακμής, που μας οδηγεί σταθερά σε ολική εθνική καταστροφή. Τα αίτια που την προκάλεσαν, όπως είδαμε, ξεκινούν πριν από δεκαετίες. Με τη διαφορά ότι σχεδιάστηκαν και εφαρμόστηκαν με πρωτοφανή ευρηματικότητα, εφευρετικότητα και ταχυδακτυλουργική ακρίβεια, ώστε ο κατά τα άλλα έμπειρος και καχύποπτος ελληνικός λαός όχι μόνο να μην μπορέσει να αντιληφθεί τίποτα αλλά αντιθέτως ο μισός πληθυσμός να γίνει συμμέτοχος με ενθουσιασμό στην αυτοκαταστροφή του και ο άλλος μισός να παρακολουθεί ανυποψίαστος και αμήχανος εντελώς τυφλωμένος από την εκτυφλωτική λάμψη της πρωτοφανούς απάτης.

Έτσι κάποιοι μας έβαλαν μέσα σε ένα γλιστερό κατήφορο, γλειώδη από περιττώματα μεταλλαγμένα σε μαρμελάδα και όλοι μαζί, συνωμότες, συμμετέχοντες και παρακολουθούντες ξεκινήσαμε το ταξίδι χαζοχαρούμενοι προς την άβυσσο της εθνικής μας καταστροφής.
*

Η σημερινή πρωτόγνωρη μορφή ολικής καταστροφής απαιτεί αναλύσεις, απόψεις, ιδέες και οραματισμούς που να ξεφεύγουν από ό,τι έχουμε συνηθίσει έως σήμερα. Ζούμε μια νέα διεθνή και εσωτερική κατάσταση που θα πρέπει να αντιμετωπισθεί με νέες λύσεις. Γι' αυτό οι όποιες δημόσιες παρεμβάσεις μας θα έχουν μοναδικό στόχο να μη σβήσει εντελώς η ελπίδα από τον ελληνικό λαό. Εάν θέλουμε πραγματικά να βοηθήσουμε τον λαό μας να βγει από την κρίση και να προχωρήσει στον δρόμο της εθνικής ανεξαρτησίας και της προόδου, τότε θα πρέπει να του προσφέρουμε το νέο ιδεολογικό πλαίσιο, μέσα από το οποίο θα προκύψει η πορεία και θα σχεδιαστούν οι λύσεις που θα τον βοηθήσουν να απαλλαγεί από τους εχθρούς του και να προχωρήσει μπροστά.

Η μεγάλη δυσκολία για το εγχείρημα αυτό έγκειται στο γεγονός ότι το πολιτικό μας σύστημα στο σύνολό του έχει σαπίσει και το κυριότερο, είναι εξαρτημένο. Ακόμα το ότι έχει εγκλωβίσει μεγάλες λαϊκές δυνάμεις και διαθέτει τεράστια οικονομικοτεχνικά μέσα. Κυριαρχεί στα ΜΜΕ, στα Συνδικάτα, στον Κρατικό Μηχανισμό, επομένως έχει μεγάλη δύναμη επηρεασμού με εξαγορές. Και τέλος έχει την αμέριστη βοήθεια πανίσχυρων διεθνών κέντρων εξουσίας.

Ακόμα δυσκολότερη είναι η καταλυτική επίδραση που έχει ξεκινήσει να γίνεται δέσμευση από τις επιθετικές διεθνείς δυνάμεις (ΔΝΤ, Τρόϊκα) που όπως αποδεικνύει η κατάσταση στη χώρα μας αλλά και στην Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισλανδία κλπ. έχουν εντείνει τις προσπάθειές τους για την κατάλυση του κοινωνικού ιστού της κάθε χώρας με την συστηματική προσπάθεια εξαθλίωσης των εργαζομένων μαζών.

Δεν γνωρίζω τι γίνεται αλλού, όμως εδώ έχουν προηγηθεί, όπως είπα, οι επιθέσεις με την συνεργασία δυστυχώς συμπατριωτών μας ενάντια στον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό (από το 1974) και πρόσφατα με στόχο την εθνική μας ιδιοσυστασία σε όλες της τις εκφάνσεις, ιστορία, πολιτισμός, ιδέες, ήθη και έθιμα... Δηλαδή έχουμε ταυτόχρονα χτυπήματα τόσο στον κοινωνικό μας ιστό όσο και στον ιστορικό και στον πολιτισμικό.

Για ποιο λόγο γίνονται όλα αυτά; Είναι ένα βασικό ερώτημα που χρειάζεται μια σαφή και τεκμηριωμένη απάντηση, από την οποία θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό το πλαίσιο της δικής μας προσπάθειας.

Οι βαθειές τομές

Και επειδή θέλω να τελειώσω με ένα ακόμα «επιχείρημα» της κυβερνητικής προπαγάνδας, που δυστυχώς έχει επηρεάσει μεγάλα τμήματα του λαού μας, αποδεικνύοντας πως για ακόμα μια φορά κρύβουν την πραγματικότητα ή μάλλον την αναστρέφουν, απαντώ σ' αυτό που κατά κόρον υποστηρίζουν, ότι αυτοί πρώτοι τολμούν να κάνουν τις βαθειές τομές που χρειάζεται ο τόπος, χωρίς να υπολογίζουν το πολιτικό κόστος.

Αποσιωπούν φυσικά το ότι τις αλλαγές αυτές τις αποφασίζει και τις επιβάλλει η Τρόικα προς μέγιστο εξευτελισμό της εθνικής μας αξιοπρέπειας, λες και μέσα στα δέκα εκατομμύρια των Ελλήνων δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν δέκα μυαλά ισάξια με κείνα των ξένων υπαλλήλων για να πραγματοποιήσουν σήμερα, όπως και χτες, τα αυτονόητα.

Ας μου επιτραπεί να εξαντλήσω το θέμα αυτό με δύο απαντήσεις, αφού πρώτα προσθέσω ότι αυτές οι βαθειές τομές σε καρκινώματα που μας καταδικάζουν σε υπανάπτυξη και υπάρχουν εδώ και δεκαετίες, έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και πολύ καιρό.

Απάντηση 1: Δεν μπορούσαν να γίνουν από τις Κυβερνήσεις της Δεξιάς, γιατί δεν θα το επέτρεπε ο συσχετισμός δυνάμεων. Δεδομένου ότι κάθε αλλαγή πονά τον α ή τον β κλάδο που θα αντιδράσει με όλες του τις δυνάμεις. Οπότε στην περίπτωση της ΝΔ. θα είχε απέναντί της συνενωμένες εξαιρετικά υπέρτερες δυνάμεις όπως το ΠΑΣΟΚ, την Αριστερά, τα Συνδικάτα, τις ΔΕΚΟ, τον Τύπο και τις Τηλεοράσεις. Που είχαν και έχουν τη δύναμη να σταματήσουν τη ζωή. Φανταστείτε μόνο αυτά που κάνει σήμερα το ΠΑΣΟΚ να τα έκανε η Ν.Δ. Οι διαδηλώσεις θα νέκρωναν καθημερινά την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. Η ΔΕΗ θα κατέβαζε τους διακόπτες. Οι υπάλληλοι θα παρέλυαν τις ΔΕΚΟ και το Κράτος. Οι αγρότες θα έκλειναν τους δρόμους κλπ. κλπ. Τα ζήσαμε άλλωστε αυτά κατά την εποχή πρόσφατων κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας.

Απάντηση 2: Αυτές οι απαραίτητες βαθειές αλλαγές-τομές ώστε να εκσυγχρονιστεί η χώρα μας μπορούσαν και όφειλαν να γίνουν μόνο στα 1981, την εποχή της νίκης του ΠΑΣΟΚ που εκτός των άλλων σαν σοσιαλιστικό κόμμα που ήθελε να δείχνει και να είναι, είχε ιστορικό χρέος να ξεριζώσει όλα τα καρκινώματα μιας αντιδραστικής εξουσίας, που ουσιαστικά ξεκινούν από τον Μεταξά και συνεχίζουν να υπάρχουν έως σήμερα! Γιατί τότε υπήρξε ο ευνοϊκότερος συσχετισμός δυνάμεων από ποτέ άλλοτε με ένα παντοδύναμο ΠΑΣΟΚ, με μια φιλική Αριστερά και με ελεγχόμενα όλα τα υπόλοιπα φρούρια της Εξουσίας. Συνδικάτα, Ενώσεις, Κράτος, ΔΕΚΟ, Τύπος κλπ. και έχοντας απέναντί τους μια ηττημένη, μουδιασμένη και ανήμπορη Ν.Δ.

Επομένως εάν θα πρέπει να κατηγορεί η σημερινή κυβέρνηση κάποιον γιατί δεν τόλμησε να κάνει αυτές τις δομικές αλλαγές, αυτός είναι κυρίως ο ίδιος ο εαυτός της. Χωρίς βέβαια αυτό να απαλλάσσει σε καμμία περίπτωση την Ν.Δ. από τις δικές της ευθύνες που είναι πολλές και σοβαρές..

Εξ άλλου η στιγμή που γίνονται και ο τρόπος που γίνονται είναι απολύτως λάθος από πολλές απόψεις, έτσι που να μοιάζουν με εγχείρηση χωρίς αναισθητικό...

Επειδή λοιπόν οι αλλαγές αυτές δεν γίνονται με τον λαό αλλά ουσιαστικά είναι εις βάρος του, μιας και όλες οι επιβαρύνσεις πέφτουν πάνω στις δικές του πλάτες, τα πρώτα αποτελέσματα ύστερα από ενός χρόνου πειραματισμούς, είναι απολύτως αρνητικά και απορώ από πού αντλεί ο κ. Παπανδρέου την αισιοδοξία του, όταν οι αριθμοί είναι αδυσώπητοι δείχνοντας ότι η χώρα βυθίζεται κάθε μέρα και περισσότερο μέσα στην οικονομική και στη γενικότερη κρίση.

Το μαγγανοπήγαδο και πέντε ερωτήματα

Πριν προχωρήσουμε στις θέσεις του Κινήματός μας για την έξοδο από την κρίση, ας μου επιτραπεί να θέσω κάποια θέματα υπό μορφήν ερωτημάτων, που θα μας βοηθήσουν να δούμε πού βρισκόμαστε σήμερα, πώς και γιατί έχουμε φτάσει εδώ που βρισκόμαστε και στη συνέχεια με ποιο τρόπο θα βγούμε από το αδιέξοδο και το κυριότερο, πού θα πάμε ή καλλίτερα όχι μόνο πού αλλά και πώς θα μπορέσουμε να πάμε εκεί που πρέπει να πάμε.

Ερώτημα πρώτο: Έχουμε μήπως συνειδητοποιήσει ότι η σημερινή κρίση αφορά εξ ίσου όλους ανεξαιρέτως τους κατοίκους αυτής της χώρας στον ίδιο βαθμό, αδιάφορο αν ο ένας θίγεται σήμερα περισσότερο από τον άλλο; Δεδομένου ότι αν αυτή η χώρα βουλιάξει, τότε θα πνιγούμε όλοι μαζί. Πλούσιοι και φτωχοί, Αριστεροί και Δεξιοί, Κεντρώοι, αναρχικοί. Με άλλα λόγια έχουμε συνειδητοποιήσει ότι είμαστε ένας λαός στον ίδιο χώρο, στην ίδια πατρίδα; Και συνεπώς ότι αν σωθούμε, θα σωθούμε ή όλοι μαζί ή κανένας;

Ερώτημα δεύτερο: Έχουμε μήπως συνειδητοποιήσει ότι στην ασφυκτική αυτή μοναξιά μας, που την επιτείνει το γεγονός ότι στην ίδια κατάσταση με μας βρίσκονται όλοι οι λαοί του κόσμου και ειδικά της Ευρώπης ο καθένας προσπαθεί με όλα τα μέσα να σωθεί χωρίς να περιμένει βοήθεια από πουθενά; Και όχι μόνο αυτό αλλά ακόμα και οι πιο δυνατοί λαοί εκμεταλλεύονται τους αδύνατους χωρίς οίκτο, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα δικά τους αποκλειστικά συμφέροντα. Με άλλα λόγια ο κόσμος μέσα στον οποίο ζούμε, μοιάζει με ζούγκλα, που γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη για τους αδύνατους όσο μεγαλώνει η διεθνής κρίση.

Ερώτημα τρίτο: Έχουμε μήπως συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει σήμερα ούτε ίχνος διεθνούς αλληλεγγύης και επομένως κι εμείς ως ένα ξεχωριστό εθνικό σύνολο δεν έχουμε φίλους, δεδομένου όπως είπαμε, ότι ο καθένας κοιτάζει τον εαυτό του και το μόνο που μπορεί να φέρει τον ένα λαό κοντά στον άλλο είναι αποκλειστικά το αμοιβαίο συμφέρον. Κι αυτό σημαίνει ότι αν τελικά σωθούμε, τότε θα σωθούμε όλοι μαζί ή κανένας. Χρειάζεται όμως γι' αυτό να αντιτάξουμε τις μεγαλύτερες και ισχυρότερες δυνάμεις που διαθέτουμε ως ένας ενιαίος λαός απέναντι στους άλλους που φροντίζουν να συσπειρωθούν ο καθένας γύρω από τον εαυτό του, προκειμένου να αντέξει στην μεγάλη δοκιμασία, στην οποία μας έχει υποβάλει όλους ανεξαιρέτως η διεθνής κρίση. Με άλλα λόγια για να αντέξουμε, πρέπει να γίνουμε όλοι μαζί ισχυροί σαν μια γροθιά.

Τέταρτο: Εμείς θα πρέπει να πούμε ότι αυτή η σημερινή κατάσταση, μας αφορά εξ ίσου όλους. Και από κει και πέρα να την αναλύσουμε, ώστε να είμαστε σε θέση να την αντιμετωπίσουμε κατά μέτωπο και να την αλλάξουμε. Η εικόνα που έχω και που νομίζω ότι μας βοηθά να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει, είναι η εικόνα του μαγγανοπήγαδου, όπου συνήθως ένα μουλάρι με παρωπίδες κάνει γύρω-γύρω αμέτρητους κύκλους, προκειμένου να βγει το νερό απ' το πηγάδι.

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, από την εποχή που οι Κυβερνήσεις αντί να εξασφαλίσουν στον λαό μας να ζει χάρη σε ένα σύστημα ανάπτυξης στηριγμένο στις δικές του παραγωγικές δυνάμεις καταφύγανε στην εύκολη λύση των δανείων από ξένες δυνάμεις.

Η βασική αιτία γι' αυτό δεν ήταν μόνο η ανικανότητα αλλά και το σύστημα των πελατειακών σχέσεων που μετέβαλε τον Κρατικό Μηχανισμό σε έναν αληθινό Μινώταυρο, που ζούσε με το αίμα του λαού. Έτσι μπήκαμε στο εθνικό μαγγανοπήγαδο, δεδομένου ότι τα δάνεια έφεραν τους τόκους και οι τόκοι φόρους που δεν έφταναν να ικανοποιήσουν το Δημόσιο που κατέφευγε σε νέα μεγαλύτερα δάνεια, που μεγάλωναν τους τόκους και αυτοί τους φόρους και αυτοί τα νέα δάνεια και ούτω καθ' εξής. Η πραγματική εικόνα λοιπόν είναι αυτή: στη μέση το αδηφάγο Δημόσιο και γύρω-γύρω όλος ο ελληνικός λαός να κάνει χωρίς τέλος φαύλους κύκλους που όμως όσο αύξαιναν οι τόκοι, έπρεπε να βαδίζουν όλο και πιο γρήγορα και στο τέλος να τρέχουν, να λαχανιάζουν και να σωριάζονται από την εξάντληση, όπως ακριβώς συμβαίνει τώρα.

Η δική μου απάντηση στο μαγγανοπήγαδο είναι μία και απλή: Πρέπει να απαλλαγούμε απ' αυτό. Δηλαδή θα πρέπει να βρούμε τρόπους να απαλλαγούμε από το Δημόσιο Χρέος και από κει και πέρα να εξετάσουμε αν γίνεται να ζούμε χωρίς δάνεια στηριγμένοι αποκλειστικά στις δικές μας δυνάμεις.

Ερώτημα πέμπτο: Είμαστε διατεθειμένοι να πραγματοποιήσουμε όλοι μαζί αυτό το άλμα που θα μας βγάλει από την καταναλωτική υστερία που κυριάρχησε στη ζωή μας; Διότι αυτή μας βουλιάζει καθημερινά σε όλο και πιο βαθειά εξάρτηση από τους δανειστές μας, τις ξένες τράπεζες, οι οποίες όταν διαπίστωσαν ότι αυτή η κούρσα του καταναλωτισμού μάς κατέστησε αφερέγγυους, δεδομένου ότι παραμελήσαμε την ανάπτυξη της χώρας, δηλαδή την φτωχύναμε όπως τελικά φτωχύναμε τους εαυτούς μας σε σημείο που να καταντήσουμε περίγελως στα μάτια όλου του κόσμου, τότε και γι' αυτό τον λόγο έκλεισαν την στρόφιγγα των δανείων, με αποτέλεσμα να καταφύγουμε στην Τρόϊκα και στο Μνημόνιο, που μας βάζει και πάλι στο μαγγανοπήγαδο Τρόϊκα-Δάνεια-Φόροι Δάνεια-Τόκοι-Φόροι, ενώ συγχρόνως για να μας κάνει να τρέχουμε γύρω-γύρω πιο γρήγορα, χρησιμοποιεί μαστίγιο. Φτάσαμε δηλαδή στην απόλυτη εθνική ντροπή.

Πρέπει λοιπόν να αλλάξει σε εθνικό επίπεδο η νοοτροπία μας. Το να ζούμε πάνω απ' τις δυνάμεις μας, να καταναλώνουμε περισσότερο από όσα παράγουμε, αυτή η τακτική δεν πάει άλλο. Δεν οδηγεί πουθενά. Ή μάλλον μας οδηγεί σταθερά σε μεγαλύτερη εθνική και επομένως ατομική εξάρτηση και τελικά γενικευμένη πτώχευση, παρακμή, δυστυχία, ντροπή.

Κι εδώ στο σημείο αυτό νομίζω ότι ο λαός μας περιμένει να ακούσει μια υπεύθυνη και απολύτως τεκμηριωμένη πρόταση για το τι μπορεί και πρέπει να γίνει, ώστε να μεταβληθούμε σε λαό αυτάρκη, αυτοδύναμο, ανεξάρτητο, που να στηρίζεται τις δικές του αποκλειστικά ικανότητες και δυνάμεις, που θα τον βοηθήσουν να αντλεί τον πλούτο που χρειάζεται για να ζήσει από τη δική του χώρα, τα εδάφη, τις θάλασσες, την ικανότητα και την εργατικότητά του.

Μας φτάνουν όλα αυτά για να ζήσουμε; Έχουμε τις υποκειμενικές δυνατότητες, ώστε να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις χωρίς δάνεια και δίχως να απλώνουμε το χέρι ζητώντας ελεημοσύνη από τους άλλους; Είμαστε σε θέση να γίνουμε ουσιαστικά ανεξάρτητοι; Και το κυριότερο: Μπορούμε να αποφασίσουμε να ζούμε διαφορετικά απ' ό,τι συμβαίνει στις τελευταίες δεκαετίες, από τότε που ενέσκηψε το πάθος του καταναλωτισμού;

Στο σημείο αυτό ο λαός μας, για να πεισθεί, περιμένει τεκμηριωμένες όπως είπα και πριν απαντήσεις, που όλες μαζί θα αποτελέσουν ένα νέο Όραμα για το μέλλον, μια νέα γενικευμένη πατριωτική ιδεολογία, που να στηρίζεται τόσο στις υλικοτεχνικές δυνατότητες που διαθέτει η χώρα μας όσο και στην ιστορική μας παράδοση, δηλαδή στις ηθικές και πολιτιστικές αξίες που θα πρέπει να αντιτάξουμε στο κυρίαρχο πνεύμα του ευδαιμονισμού που στηρίζεται σε ένα τρόπο ζωής ξένο προς τον ελληνικό χαρακτήρα και που εξυπηρετεί τα μεγάλα οικονομικά μονοπώλια στην προσπάθειά τους να τοποθετήσουν την ολοένα αυξανόμενη παραγωγή καταναλωτικών αγαθών, αποκλειστικά υλικών, που όπως τα παραισθησιογόνα δημιουργούν μια προσωρινή ψευδαίσθηση ευτυχίας, που τώρα ξέρουμε καλά πού μας οδηγεί.

Το κύριο ζητούμενο δηλαδή, η ευτυχία του λαού, η πραγματική ευτυχία και όχι η πλασματική και εφήμερη, στηρίζεται στα αισθήματα που γεννά μέσα στον καθένα μας η συνειδητοποίηση ότι αγαπάμε έμπρακτα τη χώρα που μας έλαχε να ζούμε, την μοναδική πατρίδα, που σημαίνει ότι ζούμε και προκόβουμε στηριγμένοι στις ίδιες μας δυνάμεις και προσπάθειες και μαζί με όσους ζουν κάτω από τον ίδιο ουρανό, χτίζουμε καθημερινά τη δική μας ζωή, που είναι σύμφωνη με τον χαρακτήρα μας, τις συνήθειές μας και τις πατροπαράδοτες παραδόσεις μας.

Έτσι κατ' εικόνα και ομοίωση του λαού μας πρέπει να επιλεγούν εξ αρχής οι νέοι θεσμοί, που θα βοηθήσουν την κοινωνία να πηγαίνει μπροστά στηριγμένη στο δίκαιο, την αλληλεγγύη και την αληθινή αγάπη στην πατρίδα και τον λαό.

Εφτά θέσεις για την έξοδο από την κρίση

Πριν προχωρήσω στις τελικές θέσεις του Κινήματος, θα ήθελα για καθαρά ιστορικούς λόγους να παραθέσω τις προτάσεις μου σχετικά με την έξοδο από την κρίση, που δημοσιοποίησα το καλοκαίρι του 2010.

Από τότε, όπως θα δείτε, υπάρχουν ορισμένες βασικές διαφοροποιήσεις, που έγιναν έπειτα από ώριμη σκέψη και που αφορούν κυρίως την απόφαση για άμεση έξοδο από το ΝΑΤΟ και την πρόταση που συμπεριλαμβάνει τη συμμετοχή των κομμάτων για την έξοδο από την κρίση.

Σήμερα βλέπω ότι η πρωτοβουλία για την δημιουργία αυτής της Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών δεν θα πρέπει να πάρει τη μορφή κόμματος ούτε καν ενός κινήματος με οργανωτική μορφή. Από την άλλη πλευρά η αίσθηση ότι όσα προτείνουμε σήμερα θα πρέπει να είναι όχι μόνο καίρια αλλά και ρεαλιστικά και που προ παντός δεν θα πρέπει να προκαλέσουν επικίνδυνους κραδασμούς σε μια εποχή εξαιρετικά λεπτή ως προς τους χειρισμούς και ευαίσθητη ως προς την ετοιμότητα τόσο του λαού όσο προ παντός- και της χώρας μας να δεχθεί μεταβολές πάνω από το όριο των δυνατοτήτων της, μας υποχρεώνει να είμαστε προσεκτικοί και όσα προτείνουμε να είναι μέσα στα όρια του δυνατού Λαμβάνοντας φυσικά υπ' όψιν τις διεθνείς ισορροπίες δυνάμεων, τις εθνικές δεσμεύσεις και την εξαιρετικά δύσκολη θέση της χώρας μας.

Και περνώ στις προτάσεις μου του περασμένου καλοκαιριού:

Πρώτον: Πρέπει να απαλλαγούμε οριστικά και τελειωτικά από το Δημόσιο Χρέος. Διαφορετικά θα είμαστε αναγκασμένοι να δανειζόμαστε εσαεί για να πληρώνουμε τους τόκους και έτσι ανάμεσα στα δάνεια και στους τόκους ο Λαός μας θα περνά μια ζωή σερνάμενος σαν ερπετό μάλλον παρά σαν άνθρωπος.

Δεύτερον: Για να εξοφλήσουμε το Δημόσιο Χρέος και για να εξασφαλίσουμε τα κεφάλαια για την αναγέννηση του Λαού και της χώρας, θα πρέπει:

•Να αξιοποιηθεί μέρος της Κρατικής Περιουσίας με εξαίρεση τις στρατηγικής σημασίας ΔΕΚΟ, της ενέργειας και των τηλεπικοινωνιών.
•Να αξιοποιηθεί μέρος της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας
•Να υποχρεωθούν οι έχοντες και κατέχοντες να συνεισφέρουν στην κοινή εθνική προσπάθεια με εδικούς φόρους και τρόπους ανάλογα με την οικονομική τους επιφάνεια.
•Να δημιουργηθεί δημόσιος εθνικός τραπεζικός πυλώνας, που θα σπάσει το τραπεζικό καρτέλ προς όφελος του λαού συμβάλλοντας στην εξόφληση του χρέους.
•Να διεκδικήσουμε διαγραφή μέρους του χρέους σε συνεργασία με τις ελλειμματικές χώρες του ευρωπαϊκού νότου.
•Να διεκδικήσουμε με κάθε δυνατό τρόπο τις λεγόμενες «πολεμικές αποζημιώσεις» από την Γερμανία, που οφείλει στην Ελλάδα για τις χιλιάδες δολοφονίες αθώων θυμάτων, τις ανυπολόγιστες καταστροφές και την κλοπή του πλούτου της χώρας.

Τρίτον: Σύμφωνα με αξιόπιστους υπολογισμούς, με τους τρόπους αυτούς στο Δημόσιο Ταμείο θα μπουν πάνω από ένα τρισεκατομμύριο Ευρώ. Από τα οποία αφού αφαιρεθεί το Δημόσιο Χρέος θα υπάρξουν αρκετά χρήματα, ικανά να στηρίξουν την αναγεννητική προσπάθεια της χώρας και τα οποία θα διατεθούν ανάλογα με τις ανάγκες στην άμυνα, στην ανάπτυξη, στην υγεία, στην παιδεία και στην εξάλειψη της φτώχειας.

Τέταρτον: Για λόγους εθνικής αξιοπρέπειας θα πρέπει η χώρα μας να αποχωρήσει από τον μηχανισμό στήριξης Ε.Ε. - ΔΝΤ και από το ΝΑΤΟ και να στραφεί για στήριξη προς άλλες φίλιες χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα και οι Αραβικές χώρες, με τις οποίες οι εμπορικές και άλλες σχέσεις θα πρέπει να αναπτυχθούν περισσότερο.

Πέμπτον: Η Εθνική Άμυνα θα πρέπει να ενισχυθεί σοβαρά με την προμήθεια υπερσύγχρονου στρατιωτικού αμυντικού υλικού από την Ρωσία και την Κίνα. Γιατί πιστεύω ότι είναι ανόητο και επικίνδυνο να είμαστε μέλη του ΝΑΤΟ που βυσσοδομεί φανερά και επιδεικτικά εναντίον μας καλλιεργώντας συστηματικά γειτονικούς εθνικισμούς με στόχο ακόμα και την εδαφική μας ακεραιότητα.

Έκτον: Με κεντρικό σύνθημα «Για την σωτηρία της Πατρίδας» όλοι οι πνευματικοί άνθρωποι θα πρέπει να μπουν επί κεφαλής σ' αυτή την αναγεννητική και σωτήρια κινητοποίηση αφήνοντας την στάση της αδράνειας και της σιωπής.

Έβδομον: Είναι ολοφάνερο ότι η φύση και κυρίως η σπουδαιότητα των προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα μας είναι τέτοια, που δεν είναι δυνατόν να επωμισθεί την ευθύνη της επίλυσής τους ένα μόνο κόμμα. Γι' αυτό πιστεύω ότι θα έπρεπε να συμφωνήσουν όλα τα κόμματα σε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, η οποία να κυβερνούσε έχοντας την ευρύτατη συναίνεση του εκλογικού σώματος και παράλληλα να αξιοποιήσει όλο το ανθρώπινο δυναμικό που διαθέτει ο Ελληνισμός, εντός και εκτός Ελλάδος, όλους τους ειδήμονες, ακέραιους και ικανούς, που θα μπορούσαν να προσφέρουν σωτήριες υπηρεσίες στις κρίσιμες αυτές ώρες και που στην συντριπτική τους πλειοψηφία παραμένουν παροπλισμένοι και αναξιοποίητοι.
*

Οι τελικές θέσεις

1.- Άμεση εξόφληση του δημόσιου χρέους.

•Προσπάθεια για την ελάττωσή του.
•Εκμετάλλευση κρατικής, εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας.
•Νομικά κατοχυρωμένη υποχρεωτική οικονομική εισφορά σε επιχειρήσεις, τράπεζες και πλούσιους ιδιώτες.
•Προσπάθεια για μείωση των δαπανών για εξοπλισμούς, εφ' όσον βέβαια διασφαλίζεται η ασφάλειά μας.
•Δίκαιο φορολογικό σύστημα, πάταξη της φοροδιαφυγής.
•Συμψηφισμός του χρέους προς Γερμανία με τις γερμανικές αποζημιώσεις με νέες διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα διεθνούς επιτροπής από κράτη-θύματα πολέμου (ΗΠΑ, Αγγλία, Ρωσία, Κίνα, Σερβία).

2.- Δημόσιο Δάνειο:

•Αναζήτηση άλλων πηγών με μικρό επιτόκιο και μακρόχρονη εξόφληση.
•Προσπάθεια για συμψηφισμό χρεών με τη δημιουργία κοινοπραξιών.

3.- Αμυντικές δαπάνες

•Άμεση διαπραγμάτευση με Τουρκία για αμοιβαία μείωση των εξοπλισμών.
•Παύση πολεμικών προμηθειών από Γερμανία-Γαλλία
•Σύναψη νέων συμφωνιών με Ρωσία και Κίνα με όρους πρώτον την μακρόχρονη εξόφληση του χρέους, δεύτερον εξόφληση σε είδος και τρίτον συμψηφισμός χρεών με την ίδρυση κοινοπραξιών γύρω από εγχώριες πλουτοπαραγωγικές πηγές με την απόλυτη διασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων.

4.- Εθνική Άμυνα (αναφέρθηκα πιο πριν)
5. Έξοδος από το ΔΝΤ, Τρόϊκα κλπ.
6.- Ανάπτυξη
Εκπόνηση εκσυγχρονιστικού σχεδίου Ανάπτυξης για άμεση εφαρμογή.
Επεξεργασία ενός σύγχρονου αναπτυξιακού προγράμματος προσαρμοσμένου στις παραγωγικές μας πηγές και δυνάμεις με στόχο να καταστήσει τον λαό αυτάρκη. Στα πλαίσια του προγράμματος αυτού θα πρέπει να επιδιωχθεί η απορρόφηση και προσαρμογή του επί πλέον των πραγματικών μας αναγκών προσωπικού του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ, ώστε να απαλλαγεί ο Κρατικός Προϋπολογισμός από το ασήκωτο βάρος ενός τερατώδους παρασιτικού μηχανισμού, που απορροφά το μεγαλύτερο μερίδιο του Προϋπολογισμού και καθηλώνει την χώρα στην υπανάπτυξη.
7.- «Πράσινη» ανάπτυξη της χώρας. Εκμετάλλευση των «φυσικών» πηγών ενέργειας, ανάπτυξη του Τουρισμού.
8.- Εξωτερικές σχέσεις

•Επανεξέταση των συμφωνιών μεταξύ Ελλάδας και ΝΑΤΟ και απαλοιφή όσων θίγουν τα εθνικά μας συμφέροντα.
•Έναρξη διμερών διαπραγματεύσεων με Τουρκία, Σκόπια, Αλβανία για τη λύση όλων των εκκρεμοτήτων και με στόχο την σφυρηλάτηση φιλικών σχέσεων.

9.- Διεθνείς οικονομικές σχέσεις
Στροφή από την μονομερή εξάρτηση από΄ΗΠΑ και Ευρώπη και αναζήτηση νέων οικονομικών σχέσεων προς κάθε κατεύθυνση που θα μας επιτρέψει να πετύχουμε ευνοϊκότερους όρους.
10.- Ετήσιος κρατικός προϋπολογισμός
Η εικόνα των αριθμών που συνοδεύουν τις δημόσιες δαπάνες, αντικατοπτρίζει την πεμπτουσία μιας κοινωνικής πολιτικής. Έως σήμερα όλες οι κυβερνήσεις τοποθετούσαν στην πρώτη θέση τις δαπάνες για το Δημόσιο (εκτός από την Άμυνα) και θεωρούσαν ως τελευταίες τις δαπάνες για την Παιδεία, την Υγεία, τον Αθλητισμό και τον Πολιτισμό. Αυτή η πολιτική, ανεξάρτητα από την κομματική ετικέτα της κυβέρνησης που την εφαρμόζει, είναι καθαρά αντιδραστική-αντιλαϊκή και στην ουσία αντιαναπτυξιακή.
Εάν θέλουμε μια κοινωνία φιλολαϊκή και προοδευτική αλλά και παραγωγική, τότε οφείλουμε να αντιστρέψουμε τις επιλογές που γίνονται έως σήμερα. Έτσι θα πρέπει να τοποθετήσουμε στις πρώτες θέσεις την Υγεία, την Παιδεία, τον Αθλητισμό, τον Πολιτισμό και μετά το Δημόσιο. Να ανασκευάσουμε ριζικά τις προτεραιότητες των ετησίων δαπανών για κάθε κλάδο, με στόχους:

Πρώτον την Άμυνα της χώρας λόγω του εχθρικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε.

Δεύτερον την παραγωγική ανάπτυξη της χώρας με στόχο την αυτοτέλεια και το μεθοδικό κλείσιμο της ψαλίδας ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις με γνώμονα την αρχή της κοινωνικής δικαιοσύνης και με βάση το δόγμα της «δίκαιης ανισότητας» που αφ' ενός ενισχύει την ευγενή άμιλλα και αφ' ετέρου εξασφαλίζει στον πιο αδύνατο τα δικαιώματα που πρέπει να έχει ο κάθε ελεύθερος πολίτης μέσα σε μια ελεύθερη κοινωνία.

Τρίτον
- Την Υγεία σε ισότιμη βάση όλων ανεξαιρέτως των πολιτών.
- Την ολόπλευρη φροντίδα για το σημαντικό θέμα της «αγωγής» των νέων.

Τέταρτον, Δημόσιο (Κρατικός Μηχανισμός, Δημόσιοι Οργανισμοί κλπ.).

Ο Προϋπολογισμός επομένως θα έπρεπε κατά σειρά προτεραιότητας να αφορά την Εθνική Άμυνα, τα Δημόσια Έργα, την Κοινωνική Αλληλεγγύη, την Γεωργία, την Βιοτεχνία και Βιομηχανία, την Υγεία, την Παιδεία, τον Πολιτισμό και το Δημόσιο.

11.- Οι τρεις κοινωνικοί πυλώνες που επάνω τους πρέπει να στηρίζεται ένα σύγχρονο κράτος σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από μεγάλη ανταγωνιστικότητα, κυριαρχία των αγορών και εθνικούς κινδύνους, όπως στην περίπτωσή μας, θα πρέπει να είναι η Εθνική Άμυνα, η Δημόσια Υγεία και η γενικευμένη και συγχρόνως υψηλού επιπέδου Παιδεία.

Γι' αυτόν τον λόγο θα πρέπει να είναι αναλόγως υψηλά τα ετήσια κονδύλια από τον Κρατικό Προϋπολογισμό, οι δε αμοιβές όσων υπηρετούν σ' αυτούς τους κρίσιμους κλάδους, να είναι εμφανώς ανώτερες από τις αμοιβές όλων των μισθωτών, δεδομένου ότι από την ποιότητα των αποδόσεών τους εξαρτάται τόσο η ασφάλεια και η υγεία των πολιτών όσο και η δημιουργία ενός υψηλού βαθμού επιστημονικού προσωπικού, που θα συμβάλει αποφασιστικά στην ανάπτυξη και την πρόοδο της χώρας.

12. Ορθολογιστική αναδιάρθρωση του υπαλληλικού δυναμικού στον Κρατικό Μηχανισμό και τις ΔΕΚΟ. Σχέδιο για την οριστική τους μετατροπή σε οργανισμούς δημιουργίας θετικού έργου.

13. ΠΑΙΔΕΙΑ Ελληνοκεντρική, ανθρωπιστική, απολύτως εκσυγχρονισμένη.
και ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.

Στόχοι:
Η ανάδειξη τελειοφοίτων με υψηλό βαθμό πνευματικής, επιστημονικής και ηθικής συγκρότησης.
Η δημιουργία υπεύθυνων πολιτών και ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων εμφορουμένων από τα υψηλότερα ανθρώπινα ιδανικά.
Αντί μονομερούς τεχνοκρατικής κατευθύνσεως, αναζήτηση προγράμματος σφαιρικής παιδείας από την αρχή της φοίτησης έως το τέλος που να περιλαμβάνει όλα τα πνευματικά και καλλιτεχνικά επιτεύγματα και ιδέες της ανθρωπότητας.
Ειδικό πρόγραμμα μύησης στην Ελληνική Παιδεία που να περιλαμβάνει την Ιστορία, την Φιλοσοφία, την Τέχνη και τις Ιδέες από την προκλασική εποχή, αρχαιότητα, ελληνιστικούς χρόνους, Βυζάντιο, τον ελληνισμό κατά την Οθωμανική κατοχή και τους νεότερους χρόνους από το 1821 έως σήμερα.
Έχει σημασία η αντιπαράθεση της διαχρονικής ελληνικής παράδοσης ιστορικής και πνευματικής με τα ανάλογα ρεύματα της κάθε εποχής.
Απαραίτητη είναι η μέριμνα του Δημοσίου για την δημιουργία των συνθηκών, μέσα στις οποίες θα μπορέσει να αναπτυχθεί η Πολιτιστική Εθνική Αναγέννηση με τη δυνατότητα συμμετοχής του Λαού στην οικοδόμηση ενός καθαρά νεοελληνικού πολιτισμού στηριγμένου επάνω στις ιστορικές, πνευματικές και πολιτιστικές της παραδόσεις.

Στόχος: Οι νεότεροι Έλληνες να είναι περήφανοι για την καταγωγή τους και σίγουροι για τον εαυτό τους, ιδιαίτερα μέσα στην σημερινή διεθνή σκηνή που κυριαρχείται από εθνικιστικές τάσεις.

Άμεσες ενέργειες

Επειδή ο χρόνος τρέχει και η Ελλάδα βυθίζεται όλο και πιο πολύ, για να ολοκληρωθεί το Σχέδιο Σωτηρίας, πρέπει το συντομότερο να υπάρξει μια ολιγομελής εθνική αντιπροσωπεία με το αναγκαίο εθνικό κύρος που θα πρέπει να επισκεφθεί άμεσα τις παρακάτω πρωτεύουσες για να συζητήσει με τις αντίστοιχες κυβερνήσεις επιδιώκοντας λύσεις προς το συμφέρον της χώρας μας:

Πρώτον, τη Μόσχα και το Πεκίνο, για να διαπραγματευθούν

•τη σύναψη δανείου με το χαμηλότερο δυνατό επιτόκιο και με εξόφληση μετά από 20 τουλάχιστον έτη

•την αποπληρωμή σε είδος και με τη δημιουργία κοινοπραξιών που να συμβάλουν στην εκμετάλλευση του εθνικού μας πλούτου, στην προώθηση της οικονομικής μας ανάπτυξης και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας
•Ειδικά από τη Μόσχα θα πρέπει να ζητηθεί η επαναδραστηριοποίηση της συμφωνίας μας για τον αγωγό πετρελαίου, ώστε να υλοποιηθεί κάποτε το έργο αυτό.

Δεύτερον, την Άγκυρα για να συζητήσουν:

•Την άμεση διαμόρφωση της υφαλοκρηπίδας και την χάραξη των δικαιωμάτων της κάθε χώρας.
•Την εξέταση μεμονωμένων είτε κοινών προσπαθειών για την εκμετάλλευση πιθανών κοιτασμάτων.
•Την διαμόρφωση των όρων που αφορούν τις δύο μειονότητες στην Θράκη και στην Πόλη στα πλαίσια των διεθνών συμφωνιών που έχουν προσυπογράψει οι δύο χώρες.
•Την απόφαση της Ελλάδας να καταγγείλει όλες τις συμφωνίες που έγιναν στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και που αφορούν το Αιγαίο. Για το θέμα αυτό θα πρέπει να σεβαστούμε τα δικαιώματα που απορρέουν από τις διεθνείς συνθήκες για το δικαίωμα της κάθε χώρας να θεωρεί εθνικό της χώρο τα 12 μίλια θαλάσσιου, εναέριου και υποθαλάσσιου χώρου γύρω από τα εδάφη της και κατ' εξαίρεση και για λόγους διευκόλυνσης της ελεύθερης ναυσιπλοϊας την προσωρινή υποχώρηση εκ μέρους της Ελλάδας με την αποδοχή των 6 μιλίων, όμως μονάχα σε ορισμένα νησιά του Αιγαίου.

Τρίτον, το Βερολίνο, για να ανακοινώσουν:

•Την διακοπή της προμήθειας στρατιωτικού υλικού από την Γερμανία
•Την πρόθεσή μας να συνδυάσουμε την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους μας με την καταβολή από μέρους τους των οφειλομένων σε μας πολεμικών αποζημιώσεων.

Τέταρτον, τα Τίρανα και τα Σκόπια, προκειμένου να δηλώσουν ότι:

•Η Ελλάδα θεωρεί ως εχθρική πράξη κάθε μορφή διεκδίκησης εδαφών της.
•Θεωρεί επίσης ότι το όνομα «Μακεδονία» είναι ο Δούρειος Ίππος για τη διατήρηση και πιθανώς μελλοντική εφαρμογή του Δόγματος της «Μακεδονίας του Αιγαίου», που για μας είναι casus belli.
•Θέλουμε την ανάπτυξη ακόμα πιο στενών φιλικών σχέσεων
•Εάν επιμείνουν, είμεθα διατεθειμένοι να φτάσουμε στο σημείο της διακοπής ακόμα και των διπλωματικών μας σχέσεων.

Αγαπητοί φίλοι,

Προσπάθησα με τρόπο όσο μπορούσα πιο συνοπτικό να αναλύσω, να καταγγείλω και να προτείνω.

Και θέλω να πιστεύω ότι το κείμενο αυτό μπορεί να θεωρηθεί από τον κάθε ανεξάρτητο πολίτη ως βάση για να πληροφορηθεί, να προβληματιστεί και να προσπαθήσει να επεκτείνει και να εμβαθύνει περισσότερο με τη σκέψη του στα θέματα που θίγονται και να κρίνει με δημιουργικό και ελεύθερο πνεύμα τις λύσεις που προτείνονται. Κι ακόμα να προσθέσει δικές του λύσεις που να βοηθούν πιο αποτελεσματικά όχι μόνο την έξοδό μας από την κρίση αλλά και την αναζήτηση για το ποια κοινωνία και ποια Ελλάδα ονειρευόμαστε να κτίσουμε.

Το πιο ενδεδειγμένο για τις στιγμές που ζούμε και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες είμαστε υποχρεωμένοι να παλεύουμε, είναι να επιδιωχθεί η ευρύτερη ανταλλαγή απόψεων μέσα στο περιβάλλον που ζούμε και εργαζόμαστε. Ο πιο καλός και πιο γόνιμος προβληματισμός είναι ο συλλογικός. Εάν κατορθωθεί τελικά όλες αυτές οι χιλιάδες ατομικές και συλλογικές προσπάθειες να συναντηθούν αντικειμενικά και υποκειμενικά στην ίδια κατεύθυνση, τότε αυτή η περίοδος της ιδεολογικής ζύμωσης με επίκεντρο τους ανεξάρτητους πολίτες, μπορεί να καταλήξει σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, ενέργειες, παρεμβάσεις με ομαδικό, ακόμα και δυναμικό χαρακτήρα, όλο και πιο συγκεκριμένης και ολοκληρωμένης μορφής, ώστε η θέληση του ανεξάρτητου πολίτη να καταστεί στοιχείο αλλαγής στην πορεία της χώρας με ευεργετικό χαρακτήρα για τον Λαό και το Έθνος.

Έχοντας συσσωρεύσει μια πείρα εβδομήντα ετών με την συνεχή μου παρουσία στο επίκεντρο της εθνικής και πολιτικής ζωής, με οργανώσεις, κόμματα, κινήματα, επαναστάσεις, δικτατορίες, αντιστάσεις κάθε είδους και κάθε μορφής, ακολουθώντας τους ασταμάτητους και συχνά θυελλώδεις κυματισμούς μιας ιστορικής διαδρομής από το 1940 έως σήμερα, που την χαρακτηρίζουν πρωτοφανείς αλλαγές, σας βεβαιώ ότι όσο κι αν έψαξα, δεν μπόρεσα να βρω άλλη μέθοδο για να ξεφύγει ο σημερινός ανεξάρτητος Έλληνας πολίτης από τον ασφυκτικό έλεγχο του ολιγαρχικού-κομματικού-κρατικού κατεστημένου από την μέθοδο που εγκαινιάζω σήμερα και σας προτείνω.

Οι συνθήκες εξάρτησης της χώρας μας και οι μέθοδοι εξάρτησης ενός μεγάλου μέρους του λαού μας έχουν παγιώσει μια κατάσταση αληθινών φρουρίων, που για να εξοντωθούν δεν υπάρχουν παρά τρεις μέθοδοι:

Πρώτον, εάν θελήσουμε να τα εκπορθήσουμε από τα μέσα, τότε είναι βέβαιο ότι θα αφομοιωθούμε.

Δεύτερον, εάν τα χτυπήσουμε μετωπικά, θα εξοντωθούμε.

Τρίτον, μένει η τρίτη λύση, να οχυρωθούμε στους εαυτούς μας με την προϋπόθεση φυσικά ότι ο ίδιος ο λαός θα δημιουργήσει την αναγκαία δύναμη για να τα σαρώσει. Έχοντας φυσικά αναδείξει μέσα από τα σπλάχνα του τις ηγετικές δυνάμεις που θα τον οδηγήσουν στη νίκη.

Ανυπακοή

Τα αποτελέσματα από τις τελευταίες εκλογές θέτουν σοβαρά προβλήματα σε σχέση με κείνο το ποσοστό των ψηφοφόρων που νομιμοποιεί μια κυβέρνηση και το κυβερνόν κόμμα να ισχυρίζονται ότι διαθέτουν την πλειοψηφία ενός λαού και επομένως το δικαιούται να ασκούν την εξουσία.

Ήδη το γεγονός ότι οι ποικίλες αλχημείες -απαραίτητες για να λειτουργήσει δήθεν το σύστημα- επιτρέπουν να αναδειχθούν κυβερνήσεις ουσιαστικής μειοψηφίας κάτω του 50% και να λαμβάνουν αποφάσεις και μέτρα που είναι δυνατόν ακόμα και να αντίκεινται στα συμφέροντα της πραγματικής πλειοψηφίας, έχει ως αποτέλεσμα να υποσκάπτεται η ενότητα του λαού που μονάχα μια ουσιαστική πλειοψηφία μπορεί να εξασφαλίσει και επομένως η εθνική σύμπνοια που θα πρέπει να αποτελεί το ΑΛΦΑ και το ΩΜΕΓΑ τόσο για την ομαλότητα όσο και για την πρόοδο του συνόλου μιας κοινωνίας.

Τι γίνεται όμως όταν η μεγάλη αποχή και η ύπαρξη πολλών κομμάτων κατεβάζει τον πήχυ της κυβερνητικής πλειοψηφίας στο ένα τρίτο του συνόλου των ψηφοφόρων; Δεν πρόκειται πλέον για ένα ποσοστό περιορισμένης μειοψηφίας όπως πριν αλλά για ένα αποτέλεσμα μιας ελάχιστης μειοψηφίας, που επομένως είναι απαράδεκο να μπορεί να εκπροσωπήσει το σύνολο του λαού και μάλιστα σε μια περίοδο εθνικής κρίσεως.

Από τις αλχημείες των συνταγματολόγων του ισχύοντος κοινοβουλευτικού μας συστήματος εκπέσαμε στην καρικατούρα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που επιτρέπει σε μια ασήμαντη για κοινοβουλευτικά σταθμά μειοψηφία να ασκεί την εξουσία εν ονόματι αλλά εάν το επιθυμεί και εις βάρος της πραγματικής πλειοψηφίας του λαού.

Η δημοκρατική αρχή δεν εξαντλεί το νόημά της στην τυπική νομιμοποίηση της εξουσίας, στην τήρηση δηλαδή των συνταγματικών διαδικασιών. Κανείς δεν αμφισβητεί τη νομιμότητα των δύο εκλογικών γύρων ή των εκλογικών αποτελεσμάτων. Εκείνο που αμφισβητείται είναι αν, με ένα τόσο μεγάλο ποσοστό αποχής, που αγγίζει το ήμισυ και περισσότερο του εκλογικού σώματος, υπάρχει ουσιαστική νομιμοποίηση της εξουσίας. Η δημοκρατική αρχή αξιώνει, για να τηρείται η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, πέρα από την τυπική νομιμοποίηση της εξουσίας και την ουσιαστική νομιμοποίησή της. Αξιώνει δηλαδή το εκλογικό αποτέλεσμα να δηλώνει ή έστω να αντανακλά και τη συναίνεση, την αποδοχή της πλειοψηφίας Εδώ όμως είχαμε ευρύτατη αποχή. Και μιλάμε για αποχή όχι για λευκά, γιατί σε αντίθεση με την αποχή, τα λευκά εκφράζουν τη συναίνεση τουλάχιστον ως προς την εκλογική διαδικασία.

Το γεγονός αυτό κατά τη γνώμη ενός απλού πολίτη όπως εγώ αποτελεί εκτροπή από την δημοκρατική νομιμότητα κατά την οποία η πλειοψηφία κυβερνά και η μειοψηφία ελέγχει. Γιατί σήμερα η μεν μειοψηφία κυβερνά η δε πλειοψηφία είναι καταδικασμένη να υφίσταται παθητικά τις αποφάσεις της.

Γεγονός που κατά την γνώμη μου νομιμοποιεί την ανυπακοή και την καθιστά όργανο άμυνας των πολλών απέναντι σε μια έωλη και ουσιαστικά αντιδημοκρατική νομιμοποίηση των ολίγων.

Στον πρώτο γύρο των εκλογών για τον Καλλικράτη το ΠΑΣΟΚ απώλεσε ένα εκατομμύριο των ψηφοφόρων του. Αυτό σημαίνει ότι με τον α ή τον β τρόπο οι οπαδοί του κυβερνώντος κόμματος διαφώνησαν με την πολιτική του. Πώς καταγράφεται λοιπόν αυτή η αποδοκιμασία του κυβερνητικού προγράμματος από τους ίδιους τους οπαδούς του σε συνταγματικό επίπεδο ουσίας και όχι τύπων; Και κυρίως ποιες είναι στο επίπεδο πραγματικής δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτεύματος; Και με ποιες επιπτώσεις στην πορεία της χώρας; Και με ποιο ουσιαστικό και όχι τυπικό και διάτρητο κύρος όπως τώρα θα εξακολουθεί να έχει το μονοπώλιο των αποφάσεων στη Βουλή για την ψήφιση νόμων και μέτρων χάρη στην κυβερνητική πλειοψηφία;

Πρόκειται για ένα συνταγματικό αδιέξοδο, που βαρύνει, αλλοιώνει και βλάπτει την χρηστή διακυβέρνηση της χώρας οδηγώντας σε μια ουσιαστική κατάχρηση εξουσίας και μετατρέπει τη Βουλή σε ένα άλλοθι για μια κατ' ουσίαν δικτατορική επιβολή μιας μειοψηφίας επί της πλειοψηφίας. Με άλλα λόγια οδηγεί στην καταπάτηση της Δημοκρατίας ως συστήματος που διασφαλίζει ίσα δικαιώματα σε όλους τους πολίτες.

Υποθέτω ότι μετά την μετατροπή του Πολιτεύματος από Προεδρικό σε Πρωθυπουργοκεντρικό, ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας που είναι κατά το Σύνταγμα «ρυθμιστής του Πολιτεύματος» παραμένει παθητικός.

Τι δέον γενέσθαι; Το ιδεώδες θα ήταν, η ίδια η Κυβέρνηση να αποκτούσε συναίσθηση της θέσης της και να αναζητούσε μέσα κι έξω από την Βουλή την ευρύτερη δυνατή συναίνεση επιδιώκοντας οι όποιες αποφάσεις να έχουν την έγκριση της ουσιαστικής πλειοψηφίας του λαού παύοντας να οχυρώνεται αλαζονικά σε μια συνταγματική νομιμότητα που μοιάζει με το «άδειο πουκάμισο» του Γιώργου Σεφέρη.

Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι ο Βασιλιάς είναι γυμνός, δηλαδή ιστορικά και εθνικά ακατάλληλος να υποστηρίξει τα δικαιώματα του λαού του.

Στο μεταξύ και έως ότου η πολιτική εξουσία επιλύσει τα προβλήματά της εμείς η συντριπτική πλειοψηφία των ανεξάρτητων πολιτών έχουμε ηθικό, εθνικό και δημοκρατικό χρέος να θεωρούμε τις αποφάσεις αυτής της ουσιαστικής μειοψηφίας σε μια εποχή μάλιστα που έχει παραδώσει τις τύχες της χώρας μας στους ξένους, ως ηθικά, εθνικά και δημοκρατικά παράνομες, αντιτάσσοντας το όπλο της ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ στις ηθικά, εθνικά, δημοκρατικά και ιστορικά παράνομες αποφάσεις της.

Ανυπακοή ατομική και συλλογική σε όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που παίρνονται μάλιστα κατ' επιταγήν των ξένων επιτηρητών μας και που θίγουν εκτός από τα συμφέροντα του Λαού και της χώρας, την προσωπική, λαϊκή και εθνική μας αξιοπρέπεια.

Στην ιστορία των δημοκρατιών η πολιτική ανυπακοή υπήρξε το μέσο μη βίαιης και διαφανούς αντίστασης του συνειδητού πολίτη απέναντι στις αποφάσεις μιας Κυβέρνησης που παραβιάζει τους θεμελιώδεις κανόνες της κοινωνικής συμβίωσης. Η πολιτική ανυπακοή δεν είναι μια αυθαίρετη έννοια. Είναι μια ολόκληρη θεωρία της πολιτικής επιστήμης και του συνταγματικού δικαίου και κεκτημένο του πολιτικού και συνταγματικού μας πολιτισμού. Οι ρίζες της ανάγονται στις απαρχές του συνταγματισμού, στη Μαγκνα Κάρτα και στο περίφημο δικαίωμα αντίστασης. Δηλώνει το δικαίωμα του πολίτη να μην τηρεί τις υποχρεώσεις του απέναντι στην εξουσία, όταν εκείνη πρώτα δεν τηρεί τους όρους του «κοινωνικού συμβολαίου» Ας μην ξεχνάμε την ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματός μας: «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων».
*

Αγαπητοί φίλοι,

Σας εξέθεσα όσο γίνεται πιο σύντομα τις απόψεις μου. Που θα τις βρείτε ολοκληρωμένες στο βιβλίο που κυκλοφορεί με τίτλο «Η Σπίθα».

Αυτούς που συμφωνούν μαζί μου, τους καλώ να σχηματίσουν ανεξάρτητες Επιτροπές Πρωτοβουλίας στους χώρους που ζουν, που εργάζονται και που σπουδάζουν, με σκοπό την ενημέρωση, τον προβληματισμό αλλά και την δραστηριοποίηση και την πραγματοποίηση παρεμβάσεων με όποια και όσα μέσα διαθέτουν.

Σε ένα μελλοντικό στάδιο αυτές οι διάσπαρτες Επιτροπές θα πρέπει να προσπαθήσουν να έχουν επαφή η μια με την άλλη, ώστε να συντονιστούν οι δράσεις τους, για να φτάσουμε στο επίπεδο δημιουργίας Επιτροπών Πρωτοβουλίας που να καλύπτουν ένα τομέα εργασίας, μια σχολή, μια συνοικία, μια πόλη, ακόμα και μια περιοχή.

Εγώ προσωπικά έχω ήδη σχηματίσει γύρω μου μια δεκαμελή Επιτροπή Πρωτοβουλίας αποτελούμενη από φίλους και συνεργάτες και είμαστε διατεθειμένοι να συμβάλουμε στον συντονισμό σε ευρύτερη κλίμακα.
*

Πριν σας αφήσω, θα ήθελα να συνοψίσω τους βασικούς μας στόχους και την άμεση δραστηριότητα που θα πρέπει να αναπτύξουμε:

Δεν διστάζω να σας πω ότι τα κατάφεραν πάλι να με κάνουν να νοιώθω ξένος στην χώρα μου. Ο Μεγάλος Αδελφός, το μάτι της Εξουσίας έχει μπει πια για καλά στα σπίτια μας, μας παρακολουθεί και προσπαθεί με το ψέμα, τη διαστρέβλωση και την ανηλεή προπαγάνδα να γίνουμε κάποιοι άλλοι. Όπως αυτοί που έμαθαν να ζουν μόνο με αφεντικά και να εφαρμόζουν πειθαρχικά τις επιθυμίες και τις εντολές τους. Μόνο που σήμερα πίσω από τα ελληνικά τους ονόματα και την ελληνική γλώσσα κρύβονται κάποιοι ξένοι που με χίλια δυο μέσα αλλά δυστυχώς και με χιλιάδες συμπατριώτες μας συνεργάτες κατάφεραν και πάλι να μας διαιρέσουν, να μας αποπροσανατολίσουν, να μας ζαλίσουν, να μας οδηγήσουν στην άκρη του γκρεμού και να μας φοβίσουν τόσο πολύ για την ίδια μας την προσωπική υπόσταση, ώστε να μην μπορούμε να δούμε γύρω μας τους μεγάλους Εθνικούς κινδύνους που μας περικυκλώνουν απειλητικά.

Και αυτό είναι το πρώτο που θα ήθελα να σας τονίσω. Ο Μεγάλος Κίνδυνος σήμερα δεν είναι τόσο η οικονομική μας κατάντια αλλά η ίδια η ακεραιότητα της Πατρίδας. Και δεν αποκλείεται καθόλου, αυτά τα δύο να συνδέονται μεταξύ τους, δηλαδή να μας ζαλίζουν καθημερινά με νέα μέτρα, για να φύγει η σκέψη μας από τα Μέγιστα, όπως είναι η Εθνική μας οντότητα. Έτσι όταν ξαφνικά προκύψουν οι εχθρικές ενέργειες, δεν θα υπάρχουν πια αληθινοί Έλληνες να τους εμποδίσουν.

Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες δεν μας μένει τίποτε άλλο παρά να αναδιπλωθούμε στον εαυτό μας, για να αναζητήσουμε δύναμη από τις παραδόσεις που ο καθένας κλείνει μέσα του και στη συνέχεια να συναντήσουμε τους αληθινούς πατριώτες που νοιώθουν και σκέφτονται όπως εμείς, αντλώντας δύναμη ο ένας από τον άλλο, έως ότου γίνουμε χιλιάδες. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να εξοντώσουμε το τέρας της ξένης εξάρτησης που αφού δεν μπόρεσε ως τώρα να μας αντιμετωπίσει μετωπικά, μεταμφιέστηκε σε Δούρειο Ίππο που έφτασε στο σημείο να νομοθετεί στην Βουλή των Ελλήνων κρυμμένος πίσω από μια ισχνή κοινοβουλευτική μειοψηφία που στην πραγματικότητα την ακολουθεί μόνο ένα 20% «Μνημονιακών» οπαδών κι οι περισσότεροι απ' αυτούς ακολουθούν πιθανότατα γιατί δεν βλέπουν ακόμα την «μεγάλη εικόνα» των πραγμάτων.. Και είναι πραγματικά απορίας άξιο, πώς δέχονται οι υπόλοιποι βουλευτές, ο Πρόεδρος της Βουλής κι ακόμα-ακόμα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να μεταβάλλεται ο Ναός της Ελληνικής Δημοκρατίας σε μια μηχανή νομιμοποίησης μιας ουσιαστικής, αντιδημοκρατικής και αντιλαϊκής πολιτικής. Γιατί τάχα δεν γίνεται ένα Δημοψήφισμα, για να δούμε πόσοι Έλληνες είναι υπέρ ή κατά του Μνημονίου, της Τρόικας και ειδικά του Δ.Ν.Τ. ;

Αγαπητοί φίλοι - συμπατριώτες,

Για να προχωρήσουμε παραπέρα έως ότου διώξουμε από την Πατρίδα μας την ξένη ακρίδα, θα πρέπει να ξαναβαφτίσουμε τις λέξεις «Ελευθερία», «Ανεξαρτησία», «Δημοκρατία», «Ισότητα», «Δικαιοσύνη». Τις λέξεις «Έθνος», «Ελλάδα», «Ελληνικότητα». Να ξαναβρούμε το νόημα της Ελληνικής Παιδείας, του Ελληνικού Πολιτισμού και του Ελληνικού Ήθους. Των λέξεων «Εθνική Υπερηφάνεια» και «Πατρίδα». Οι ξένοι και τα όργανά τους μας έχουν μολύνει τις έννοιες «Αλήθεια», «Ειλικρίνεια», «Τιμιότητα», «Ευγένεια», «Σεβασμός», «Αλληλεγγύη», «Φιλοξενία».

Είμαστε πανταχόθεν περικυκλωμένοι από ένα Κύκλωπα που το λένε Ψέμα και που περιμένει τον Οδυσσέα να του βγάλει το κτηνώδες του Μάτι. Και ο Οδυσσέας δεν είναι άλλος παρά όλοι εσείς. Εμείς όλοι, οι Ανεξάρτητοι, οι ανένταχτοι και αντίθετοι σ' αυτόν τον σάπιο κόσμο που μας πνίγει.

Συνοψίζω:

Πρώτον: Η επίθεση που δεχόμαστε σήμερα έχει ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες και αφορά όλους τους τομείς της εθνικής μας ζωής: την Ιστορία μας, τον Πολιτισμό μας, το Ήθος μας, την Παιδεία, την Οικονομία και τέλος την Κοινωνική Συνοχή και την Εθνική μας Ακεραιότητα.

Δεύτερον: Με τον Εμφύλιο Πόλεμο οι Αμερικανοί ήρθαν στην Ελλάδα για να μείνουν. Και έμειναν. Έως σήμερα. Παράλληλα με το ΝΑΤΟ και με την Ευρώπη μάς αποκόψανε από τον υπόλοιπο κόσμο. Και αφού πρώτα μας γλύκαναν με τα Σχέδια Μάρσαλ, Ντελόρ κλπ. έφτασε η ώρα της πληρωμής. Τώρα την σκυτάλη πήραν οι παλιοί μας γνώριμοι, οι Γερμανοί.

Σήμερα μας θεωρούν χώρα τρίτης κατηγορίας. Μας ανεβοκατεβάζουν διεφθαρμένους, ανίκανους, απατεώνες και μας απειλούν να μας διώξουν από τον Παράδεισο του 4ου οικονομικού Ράϊχ που χτίζουν στις πλάτες ολόκληρης της Ευρώπης, η οποία, θα το δείτε, σύντομα θα δείξει σημάδια εντονότατης αντίδρασης.. Εκτός κι αν σφίξουμε το ζωνάρι μας έως ασφυξίας και κλείσουμε τα μάτια μπροστά στα εθνοκτόνα σχέδιά τους. Έτσι το γνωστό «Ανήκομεν εις την Δύσιν» έχει καταντήσει βραχνάς για την χώρα και τον λαό μας.

Τρίτον: Επειδή η Δύση δεν είναι πια επιλογή αλλά καταναγκασμός, δεν έχουμε παρά δύο δρόμους μπροστά μας. Αφού φυσικά πρώτα μπορέσουμε να βρούμε τρόπους να σταθούμε στα πόδια μας

•έχοντας πίσω μας το κύρος της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού μας να επαναδιαπραγματευτούμε σαν ίσος προς ίσον όλο το πλέγμα των σχέσεών μας με μόνο κριτήριο την ανεξαρτησία της χώρας και τα συμφέροντα του λαού μας
ή

•να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, ώστε να πετύχουμε την αναγκαία ριζική στροφή στους εθνικούς μας προσανατολισμούς που θα μας εξασφαλίσουν με ισότιμους όρους την Εθνική μας Ανεξαρτησία και Ασφάλεια, καθώς και την οικονομική μας επιβίωση, ανάπτυξη, αυτοτέλεια.

Τέταρτον: Η σημερινή Κυβέρνηση και η Αξιωματική Αντιπολίτευση έγιναν κόμματα εξουσίας χάρη στην εμπιστοσύνη και την εύνοια των δυνάμεων της ξένης εξάρτησης. Επομένως σήμερα, ό,τι κι αν λένε σε μας τους ιθαγενείς, είναι πιστά όργανα της αντιλαϊκής πολιτικής, όπως αυτή εκπορεύεται από τα δύο Κέντρα της Διεθνούς Εξουσίας με την οποία και τα δύο κόμματα είναι στενά συνδεδεμένα: τις ΗΠΑ και την Ευρώπη των Τραπεζών.

Πέμπτον: Πέραν αυτών των δύο κομμάτων Εξουσίας ολόκληρο το πολιτικό μας σύστημα συνέτεινε παθητικά είτε ενεργητικά στον ιδεολογικό, πολιτικό και ηθικό αφοπλισμό του Ελληνικού Λαού σε όλη την περίοδο του δικομματισμού από το 1974 έως σήμερα, όπου οι αντιδράσεις των αριστερών κομμάτων δεν είναι ανάλογες με την πρωτοφανή επίθεση που δέχεται ο ελληνικός λαός, καθώς και με τα νατοϊκά σχέδια που απειλούν την ίδια την αυτοτέλεια της χώρας.

Και

Έκτον: Αναφέρθηκα ήδη στην Ελληνική Βουλή και επαναλαμβάνω ότι ο τραγικός ρόλος της Βουλής σήμερα συνίσταται στο να καλύπτει με το κύρος της μια ουσιαστικά, ηθικά και ιστορικά παράνομη διαδικασία με καταστροφικές συνέπειες για το μέλλον της χώρας. Τελικά αυτή η διαδικασία μάς οδηγεί στον τέλειο εθνικό εξευτελισμό και συγχρόνως στην διακωμώδηση του Κοινοβουλευτικού μας Πολιτεύματος. Επομένως η Ανυπακοή, που θα πρέπει να είναι το κεντρικό μας σύνθημα γι' αυτή την περίοδο και η αφετηρία των ενεργειών μας, ώστε να ακυρώνονται στην πράξη όλες οι παράνομες, αντιδημοκρατικές και αντιλαϊκές αποφάσεις, αποτελεί δικαίωμα και υποχρέωση του κάθε ανεξάρτητου, του κάθε ελεύθερου Έλληνα!

Θα τελειώσω με ένα σύνθημα, που πιστεύω ότι εκφράζει την πεμπτουσία του Κινήματος, που απ' αυτή τη στιγμή θα αρχίσει να δημιουργείται και να εξαπλώνεται στην χώρα μας:

Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ !

http://www.mikis-theodorakis-kinisi-anexartiton-politon.gr/

"Η μουσική στην Ελλάδα: ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ"

2009-10-24T20:18:00.002+03:00

Επί σειρά ετών "καταπίνω" την γλώσσα μου για τα κακώς κείμενα στην μουσική ζωή του τόπου μας... και πνίγομαι... Ουδέποτε μίλησα-έκρινα επιστήμες ή τέχνες που δεν γνωρίζω... Την μουσική όμως (σαν τέχνη και επιστήμη μαζί) την σπούδασα με σεβασμό και σοβαρότητα κοντά σε πραγματικά "μεγάλους". Και την υπηρετώ επί σειρά ετών, κάτω από δύσκολες συνθήκες, με εντιμότητα και συνέπεια. Αυτό μου δίνει -πιστεύω- το δικαίωμα να αναφερθώ στην κατάντια της μουσικής, στην Ελλάδα του 2009!
* Η συντριπτική πλειοψηφία των Ωδείων -σήμερα- είναι μαγαζάκια που ΠΟΥΛΑΝΕ πτυχία. Άλλοτε ουσιαστικά, γεμίζοντας τον τόπο χαρτιά... Και άλλοτε μεταφορικά: μονόφθαλμοι ή εντελώς αστοιχείωτοι δάσκαλοι διαιωνίζουν την ημιμάθεια ή την αμάθειά τους, μοιράζοντας πτυχία χωρίς αντίκρισμα και καταδικάζουν τους μαθητές τους σε έναν μουσικό μεσαίωνα...
Δεκάδες παιδάκια έχουν απευθυνθεί σε μένα και σε άλλους σοβαρούς συναδέλφους.. Παιδάκια που υποτίθεται πως έχουν χρόνια σπουδών και βρίσκονται σε υψηλές τάξεις.. Παιδάκια των οποίων οι γονείς επί χρόνια πληρώνουν ακριβά δίδακτρα.. Παιδιά που ξεκίνησαν με αγάπη για την μουσική, αλλά κανείς δεν τους είπε ποτέ πως για να παίξουν ένα μουσικό όργανο ή για να τραγουδήσουν σωστά απαιτείται σοβαρή-πολυετής σπουδή. Σπουδή με πρόγραμμα-συγκέντρωση-λεπτομέρεια, πολύωρη εβδομαδιαία μελέτη, παρακολούθηση ποιοτικών συναυλιών και χίλια δύο άλλα! Δεκάδες φορές αναγκάστηκα να παίξω τον ρόλο της "κακιάς-υπερβολικής-ψωνισμένης", λέγοντας σε τέτοια παιδιά (που μου ζήτησαν την γνώμη μου για το επίπεδό τους) πως τα χρόνια που αφιέρωσαν είναι για πέταμα, ή ότι είναι εντελώς "στραβά διδαγμένα"....
Στον αντίποδα αυτής της πραγματικότητας, τα ελάχιστα Ωδεία που δουλεύουν ακόμα ποιοτικά και έντιμα, φυτοζωούν... Γιατί ο απαίδευτος μουσικά Έλληνας προτιμά τα Ωδεία- Σχολές "μπακάλικα", που θα δώσουν στο παιδί του ένα εύκολο-γρήγορο (και με λίγο λάδωμα...) πτυχίο... και την ευκαιρία να καμαρώσει γι΄αυτό στον φίλο ή τον γείτονα! Βέβαια τον έλεγχο όφειλε να τον κάνει το αρμόδιο ΥΠ.ΠΟ. και όχι ο κάθε γονιός... αλλά, στην Ελλάδα ζούμε!...
* Οι χιλιάδες λοιπόν ημιμαθείς-στραβοδιδαγμένοι απόφοιτοι των "Ωδείων-μπακάλικων", μετά την απόκτηση του πτυχίου-διπλώματός τους, ακολουθούν συνήθως την εξής πορεία:
α) ουδέποτε ξαναμελετούν το όργανο-μουσικό αντικείμενο που σπούδασαν,
β) ουδέποτε κάνουν μεταπτυχιακές σπουδές στις σοβαρές μουσικές Ακαδημίες του εξωτερικού,
γ) ουδέποτε παρακολουθούν σεμινάρια,
δ) αποφεύγουν να παρακολουθήσουν πραγματικά ποιοτικές εκδηλώσεις (με διάφορες δικαιολογίες...)
ε) δεν κάνουν οι ίδιοι συναυλίες-ρεσιτάλ κλπ...
ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΑΥΤΑ, κλείνονται σε ένα μίζερο δωμάτιο (με ένα συνήθως ξεκούρδιστο όργανο), παραδίδοντας κατ΄οίκον μαθήματα (χωρίς έλεγχο-πρόγραμμα) σε δύστυχα παιδιά... Οι περισσότεροι μάλιστα πλάθουν φανταστικές ιστορίες για τα επιτεύγματά τους και καταφεύγουν σε μικρές πόλεις παρουσιαζόμενοι ως "φωστήρες" ώστε οι μικροί μαθητές να τους βλέπουν σαν θεούς. Ελάχιστοι δε, έχουν ΚΑΙ το ΘΡΑΣΟΣ να εμφανίζονται κατά καιρούς σε συναυλίες, κυρίως στην επαρχία, δίνοντας ψευδή βιογραφικά και ΒΙΑΖΟΝΤΑΣ την μουσική που αποδίδουν...
Πρόσφατα, στην Κεφαλονιά (που μένω και εργάζομαι αρκετές ημέρες της εβδομάδας) παρακολούθησα στην τοπική TV αναμετάδοση ενός ρεσιτάλ πιάνου μιας αυτοαποκαλούμενης ΠΙΑΝΙΣΤΑΣ!; και κόντεψα να πάθω έμφραγμα από την κακοποίηση της αποδιδόμενης μουσικής (παραλλαγμένα έργα -τα περισσότερα όχι πιανιστικά, ανύπαρκτη τεχνική, ανύπαρκτος ρυθμός, απλοποιημένα-πετσοκομμένα έργα στα δύσκολα σημεία κλπ...), την στιγμή που τα διθυραμβικά σχόλια των υπευθύνων διοργανωτών προκαλούσαν (στο παν-άσχετο ακροατήριο) ρίγη συγκίνησης και έντονα χειροκροτήματα! Και αυτό είναι σύνηθες φαινόμενο σε εκδηλώσεις-ρεσιτάλ, κυρίως στην επαρχία…
ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ: Δεν βρίσκεται κανένας να τολμήσει να διαμαρτυρηθεί για τέτοιες κακές εκδηλώσεις που δημιουργούν λάθος-χαμηλά πρότυπα στο κοινό!;;;;;
* Για τα μεγάλα θέατρα της χώρας μας λίγα θα πω. Είναι σίγουρο πως σε αίθουσες όπως τα Μέγαρα Αθηνών - Θεσσαλονίκης φιλοξενούνται πολλές υψηλού επιπέδου εκδηλώσεις. Είναι όμως εξίσου σίγουρο (και κοινό μυστικό) ότι πολύ δύσκολα Έλληνας κάνει καριέρα σε τέτοιους χώρους. Πρέπει να είναι κανείς τεράστιο- αδιαμφισβήτητο ταλέντο (π.χ: Δ. Σγούρος, Λ. Καβάκος, Μάτα Κατσούλη κλπ...) ώστε δικαίως να παρουσιάζεται σε τέτοιους χώρους. Διαφορετικά, ένας καλός μουσικός πρέπει να είναι μέλος μεγάλων οικονομικών-πολιτικών λόμπυ, ή γνωστό μέλος της gay κοινότητας, για να του ανοιχτούν πόρτες... Οι δε κριτικοί των ΜΜΕ ευκολότατα "καταπίνουν" κακές εκτελέσεις "μεγάλων ονομάτων"... αλλά δυσκολότατα γράφουν-λένε καλή κουβέντα για κάποια ταλαντούχα άτομα, που έχουν την προσωπικότητα και το θάρρος να μένουν μακριά από συγκεκριμένες "κλίκες"...
Επίσης οι κρατικές-επίσημες ορχήστρες μας παίζουν συνήθως αμελέτητες -ως εμποροϋπάλληλοι (όπως έλεγε ο συγχωρεμένος πιανίστας Κυδωνιάτης) και κοιτάνε το ρολόι τους πότε θα τελειώσουν την πρόβα... Αλλά τι να πεις... έχουν και δίκια... οι περισσότεροι είναι ανασφάλιστοι και απλήρωτοι επί μακρόν...
Για να μην πω για τις δεκάδες ερασιτεχνικές χορωδίες της χώρας με τους καραγκιόζηδες αυτοαποκαλούμενους μαέστρους! Διοργανώνουν απίστευτα πολλά "φεστιβαλάκια" και περιδιαβαίνουν την χώρα (ενίοτε -ξεδιάντροπα- και το εξωτερικό) δίνοντας συναυλίες, στις οποίες χορωδοί (στην πλειοψηφία τους 60-80 ετών) γκαρίζουν άτεχνα (μα κεφάτα!) τα τραγούδια που ο εκάστοτε μαέστρος τους συμπαθεί.. Αδιαφορούν βέβαια για το τι έχει γράψει ο συνθέτης που ερμηνεύουν, κάνουν απίθανες παραφράσεις των έργων που τραγουδούν, δουλεύουν κυρίως με "το αυτί" (και καμαρώνουν γι' αυτό!!!), αλλά έχουν πάντα φανταχτερές στολές.....(όχι παίζουμε!)
* Αλλά η μουσική σήψη δεν περιορίζεται στους χώρους της κλασσικής μουσικής! Κάποτε (μέχρι πρόσφατα) η μουσική για χαλαρή διασκέδαση (έντεχνη ή και λαϊκή) συνδεόταν με συνθέτες του βεληνεκούς ενός Χατζιδάκι... και στα βραδινά κέντρα απολάμβανες ερμηνευτές σαν την Γαλάνη και την Αλεξίου... Τώρα τα πρώτα ονόματα είναι άφωνα αγόρια που διαθέτουν νέας τεχνολογίας διορθωτικά μικρόφωνα και οπίσθια αρεστά σε διεστραμμένους μάνατζερ... και κορίτσια που αντί για ωραίες φωνές και σπουδές διαθέτουν ωραίες μεσούλες-μπουτάκια και στόλους υπηρετών (για μακιγιάζ, ντύσιμο, σκηνικά και χορευτικά), συνήθως δωρισμένους από τους γοργά εναλλασσόμενους πλούσιους εραστές τους!
Και φυσικά, αυτά τα αγόρια και κορίτσια διαφημίζονται μετά μανίας από καλοστημένα-εντυπωσιακά τηλεοπτικά σώου, τα οποία έχουν -κάποιοι- το Θράσος να τα αποκαλούν "μουσικές ακαδημίες"...!!!! Όλα αυτά με την ανοχή και συχνά την υποστήριξη της επίσημης πολιτείας... που το μόνο που προσφέρει στον Έλληνα είναι να προβάλλει τις μεγάλες-σοβαρές παραστάσεις (στην κρατική ΤV), αραιά και που, στις 3 τα ξημερώματα!
Σημεία των καιρών; Αποτέλεσμα της γενικότερης σήψης στον σύγχρονο πολιτισμό;;;
Πολλά μπορώ και θα ήθελα να επισημάνω ακόμα. Αλλά δεν ξέρω αν ωφελεί..
ΠΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΙΑ ΛΟΓΙΑ να πείσει ένας άνθρωπος σήμερα πως η μουσική είναι ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΜΑΖΙ και με δεδομένη την επίδρασή της στη ανθρώπινη νόηση-ψυχή οφείλουμε να την αντιμετωπίζουμε με τον αρμόζοντα σεβασμό;; Πως στην εποχή της προχειρότητας, της τσαπατσουλιάς, της φτήνιας, του εύκολου και του γελοίου να εξηγήσει κανείς τι εστί μουσική ποιότητα;;;
Μακάρι κάποιοι να ανοίξουν τα μάτια τους και να ψάξουν...
Εγώ έδωσα ένα στίγμα... πιότερο για να ξαλαφρώσω...
ΔΕΝ σημαίνει βέβαια πως όποιος ασχοληθεί με την ποιότητα θα γίνει υποχρεωτικά σπουδαίος ερμηνευτής ή συνθέτης, ή ότι θα παράγει πάντα υψηλή τέχνη... Το ΤΑΛΕΝΤΟ διαμορφώνει τους μεγάλους και τους ξεχωριστούς... Οι περισσότεροι είμαστε άνθρωποι με περιορισμένες δυνατότητες.
ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ. ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ -ΕΣΤΩ- ΤΟΝ ΜΟΝΟ ΣΩΣΤΟ ΔΡΟΜΟ: την σοβαρή μουσική παιδεία, που χαρίζει -ΣΙΓΟΥΡΑ- ουσιαστική γνώση και καλλιέργεια. Και διαμορφώνει αληθινούς μουσικούς και σωστούς ακροατές, με μουσική συνείδηση και ήθος.
Για να αποτελεί η Μουσική στην ζωή μας ΑΓΓΙΓΜΑ ΨΥΧΗΣ. Άγγιγμα από "πολύτιμα πετράδια", από ήχους-γνώσεις που προσφέρουν "κάθαρση". ΌΧΙ άγγιγμα σκουπιδιών!!!!!

Φωτεινή Σαμαρά
Καθηγήτρια-σολίστ κλασσικού τραγουδιού,
Μαέστρος "Χορωδιακών Σχημάτων Δήμου Αργοστολίου",
Καλλιτεχνική Διευθύντρια Δημοτικού Ωδείου Λειβαθούς,
Ιδρύτρια της μουσικής ομάδας σολίστ: Conversazione

Ο ήχος του Stevie Ray Vaughan ήταν μνημειώδης..

2009-10-23T18:30:00.007+03:00

Δεν υπάρχει κανένας μύθος σε αυτό. Αλλά μια ολόκληρη βιομηχανία δημιουργήθηκε βοηθώντας τους κιθαρίστες να αντιγράψουν αυτόν τον τερατώδη ήχο. Σε αυτό το σημείο θέλω να συμβάλλω στην απομυθοποίηση αυτού του εγχειρήματος και να διερευνήσω τι μπορούμε και τι δεν μπορούμε να πετύχουμε σχετικά με την αναπαραγωγή αυτού του μοναδικού ήχου. Όπως και με τους πιο φημισμένους κιθαρίστες, τα συστατικά του ήχου του SRV μπορούν να ταξινομηθούν σε τρεις κατηγορίες: κιθάρες, ενισχυτές και πετάλια. Σε αυτή την περίπτωση αυτό αντιπροσωπεύει μια εξειδικευμένη κατανομή της σοβαρότητας με την οποία αναλύεται ο εξοπλισμός του συγκεκριμένου καλλιτέχνη. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα ένα, ένα και από την αρχή, ας αναλύσουμε μερικούς από τους μικρούς μύθους που τα περιβάλλουν και ας δούμε που οδηγούμαστε.
Ο SVR έπαιζε με διάφορες κιθάρες κατά τη διάρκεια της καριέρας του αλλά η αγαπημένη του κιθάρα και αυτή που χρησιμοποιούσε περισσότερο ήταν μία κιθάρα που την αποκαλούσε Number One και που αγοράστηκε στα μέσα της δεκαετίας του'70 από το κατάστημα του Ray Hennig's Heart of Texas, στο Austin του Texas. Αυτή η κιθάρα συχνά περιγράφεται σαν μια Fender Stratocaster του 1959 με ταστιέρα από τριανταφυλλιά, μία αναφορά που έχει βοηθήσει δίνοντας στις Stratocaster κιθάρες μία επιθυμητή παλαιότητα στο χώρο των συλλεκτών μουσικών οργάνων. Μολονότι υπάρχουν αναφορές του SRV σχετικά με το θέμα της ταλαιπωρημένης κιθάρας του, το σώμα και το μπράτσο της κιθάρας ήταν κατασκευής 1962 με αυτήν την ημερομηνία να υπάρχει αντίστοιχα και στην υποδοχή του μπράτσου αλλά και στο τελείωμά του αντίστοιχα όπως έχει καταθέσει αρκετές φορές σε συνεντεύξεις, ο για πολύ καιρό τεχνικός των κιθάρων του καλλιτέχνη Rene Martinez.
Οι μαγνήτες όμως πράγματι είχαν ημερομηνία 1959 αλλά είναι άγνωστο αν η Fender τους είχε σε στοκ και αργοπόρησε να τους κυκλοφορήσει ώστε να εμφανιστούν μαζί με το κατασκευασμένο το 1962 μπράτσο και σώμα της κιθάρας. Αυτό το θέμα δεν είναι ξεκαθαρισμένο. Έχει όμως σημασία πόσο παλιά είναι η κιθάρα και αν η παλαιότητά της έχει αξία; Όχι και πολύ. Ανεξάρτητα με τη σχέση μιας Fender του 1959 και του SRV που ισχυρίζεται ότι ήταν η κιθάρα του, το μοντέλο του 1959 έχει όντως συλλεκτική αξία γιατί είναι η σημαδιακή χρονιά που η Fender χρησιμοποίησε ξύλο τριανταφυλλιάς για να κατασκευάσει την ταστιέρα στις Stratocaster της αλλά πλάκες ξύλου τριανταφυλλιάς (για πλατύτερες ταστιέρες με επίπεδο πυθμένα (βάση) αντί για λεπτότερες επιστρώσεις ξύλου για την ταστιέρα που στη συνέχεια ακολούθησαν) , εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούνται και μέσα στο 1962 που σημαίνει πως τα μπράτσα των Fender που κατασκευάστηκαν από το 1959-1962 δεν είχαν και μεγάλες διαφορές.
Σε κάθε όμως περίπτωση, η Νο1 ήταν πολύ μακριά από το να θεωρηθεί αυθεντική και αν δεν ήταν η σχέση της με τον SRV θα ήταν μια παλιά κιθάρα την οποία προκλητικά σνομπάρουν οι συλλέκτες. Ο SRV προτιμούσε τα μεγάλα τάστα της Dunlop και έτσι αυτή η κιθάρα είχε αλλάξει τάστα τόσες πολλές φορές (λόγω της υπερβολικής χρήσης) ώστε το άνω τελείωμα της ταστιέρας είχε μετακινηθεί από το αρχικό 7 ¼ σε ένα πιο επίπεδο 9 (όπως αναφέρθηκε από τον επισκευαστή μουσικών οργάνων που τη μέτρησε αλλά και συγγραφέα τον Dan Erlewine σε άρθρο του στο The Guitar Player Repair Guide). Αυτή η πατέντα θα έκανε κάθε συλλέκτη να το βάλει στα πόδια αλλά είναι γεγονός πως η μεγαλύτερη ακτίνα πλάτυνσης κάνει ευκολότερο να λυγίζει κανείς τις χορδές χωρίς να στριμώχνεται πάνω στα τάστα. Πολλά επίσης λέγονται για το αριστερόστροφο τρέμολο και που τοποθετήθηκε στην No1 τα πρώτα χρόνια ιδιοκτησίας της κιθάρας από τον SRV και για το γεγονός ότι αυτό αντέγραφε τη λειτουργία του αντίστοιχου δεξιόστροφου που χρησιμοποιούσε στην Stratocaster του ο Jimmy Hendrix, ένας κιθαρίστας που ο SRV θαύμαζε πάρα πολύ. Η μετατροπή σίγουρα επιφέρει κάποιες μικρές διαφορές κυρίως στην αίσθηση του τρέμολο αλλά οι έγκυρες πληροφορίες μας λένε πως αυτό έγινε τυχαία και όχι με κάποιον υπολογισμό. Ο Rene Martinez μας λέει και πάλι πως το αριστερόστροφο τρέμολο ήταν το μόνο που υπήρχε διαθέσιμο για να αντικαταστήσει το αρχικό όταν αυτό πάλιωσε και χρειαζόταν αντικατάσταση.
Επίσης το μαύρο πλαίσιο που περιβάλλει τους μαγνήτες (pickguard) με τα αντανακλούμενα αυτοκόλλητα ήταν σίγουρα μια αντικατάσταση πριν βέβαια ηχογραφηθεί το Texas Flood. Ο SRV είχε θεαθεί με αυτή τη κιθάρα να φέρει το αρχικό της λευκό pickguard. Αξίζει βέβαια να σημειωθεί πως αργότερα αντικαταστάθηκε και το μαύρο pickguard με ένα άλλο επίσης μαύρο αλλά και με ένα επίχρυσο σετ από κλειδιά και καβαλάρη αλλά και με ένα καινούργιο μπράτσο. Όλα αυτά έγιναν το 1990 μιας και το παλιό μπράτσο ήταν τόσο φθαρμένο που δεν μπορούσε πλέον να επισκευαστεί ξανά.
Πολλά επίσης λέγονται για το γεγονός ότι ο SRV χρησιμοποιούσε πολύ παχιές χορδές συνήθως 0.13 έως 0.58 και όντως αυτό σημαίνει πως οι μεγαλύτερες σε πάχος χορδές μεταδίδουν ένα μεγαλύτερο σήμα μέσα από τους μαγνήτες. Σημειώστε όμως πως ο Jimmy Hendrix χρησιμοποιούσε 0.09 αλλά όλοι γνωρίζουμε πως ο ήχος του δεν υστερούσε σε όγκο σε καμία περίπτωση. Επίσης ο SRV έκανε χαμηλότερο κούρδισμα χαλαρώνοντας τις χορδές που χονδροειδώς σημαίνει πως κάνει την αίσθηση των χορδών ελαφρύτερη.
Υπήρχε μαγεία στην Stratocaster του SRV; Αυτός σίγουρα την αγαπούσε αλλά η κιθάρα ακουγόταν το ίδιο ακόμα και όταν έκανε αυτές τις ριζικές αλλαγές το 1990. Να ήταν άραγε οι ενισχυτές που χρησιμοποιούσε;

Τα πρώιμα χρόνια ο SRV χρησιμοποιούσε κυρίως λαμπάτους ενισχυτές της Fender της δεκαετίας 60-70 και ενάλλασσε τις προτιμήσεις του μεταξύ των Vibroverbs, Twin Reverbs και Super Reverbs. Σε κάποια στιγμή επίσης αγόρασε έναν 100-watt Marshall Town & Country 2x12 combo και συχνά τους αντικαθιστούσε με ζευγάρι. Μπορεί κανείς να ακούσει το δυνατό ήχο να αναπτύσσεται αλλά όπως και να αναμίξει κανείς τους ενισχυτές πάντα ο ήχος του ήταν ο ήχος ο προσωπικός του, ο ήχος του SRV.Το μυθικό πλεόνασμα από ενισχυτές που είχε κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης του In Step, σύμφωνα με τον τεχνικό ενισχυτών Cesar Diaz, χρησιμοποιήθηκαν 32 ενισχυτές στο στούντιο με διάφορους συνδυασμούς σε διάφορα τραγούδια. Ανάμεσα σε αυτούς τους ενισχυτές ήταν και οι 150-watt Dumble Steel, String Singer, vintage 1959 Fender tweed Bassman, and ένα ζευγάρι από 200-watt Marshal Major stacks. Οι θερμοί οπαδοί του SRV έχουν μοχθήσει πολύ να αποκτήσουν αυτόν τον ήχο και γνωρίζω αρκετούς που έχουν κατασκευάσει πολύπλοκα και ακριβά συστήματα ενισχυτών για να πετύχουν τον ήχο του In Step. Όμως κανείς δεν γνωρίζει τους συνδυασμούς αυτών των ενισχυτών και σε ποία ακριβώς κομμάτια του άλμπουμ χρησιμοποιήθηκαν. Υπάρχουν πλήθος αναφορών για καλλιτέχνες που προσκαλούσαν τον SRV να παίξει στη σκηνή χρησιμοποιώντας την κιθάρα τους και έναν μονάχα ενισχυτή. Το αποτέλεσμα ήταν και πάλι το ίδιο. Ο SRV έβγαζε τον μοναδικό του ήχο έστω και με αυτά τα μέσα
Ο SRV επίσης χρησιμοποιούσε ένα σημαντικό αριθμό πεταλιών αλλά το κυρίως πετάλι του ήταν ένα Ibanez Tube Screamer. Το ορίτζιναλ αυτό πετάλι είναι σίγουρα ένα σημαντικό συλλεκτικό κομμάτι και κοστίζει πάνω από 500 δολάρια για κάποιον που θέλει να το αποκτήσει. Είναι αυτό λόγω του SRV; Όχι απαραίτητα μιας και ο καλλιτέχνης είχε ξεκινήσει με ένα TS-9 ενώ χρησιμοποιούσε εκτενώς και ένα TS-100 μέχρι και το τέλος της καριέρας του και το οποίο κανείς μπορεί να προμηθευτεί με λιγότερο από 100 δολάρια. Είναι αξιοπρεπή πετάλια αλλά δεν υπάρχει κανένα μυστήριο σπανιότητας σε σχέση με αυτά. Πολλοί δε κιθαρίστες πιστεύουν πως αυτά τα πετάλια έχουν πλέον ξεπεραστεί με πολλά και πολύ πιο σύγχρονα.Αν κανείς προσθέσει όλα αυτά, θα συμπεράνει πως αν και υπήρχε αφθονία υλικών αυτά κατ' ανάγκη δεν βασίζονται σε κάποια μαγική συνταγή που του δημιουργούσε τον ήχο που έβγαζε. Ο άνθρωπος έπαιζε σκληρά και έπαιζε καλά και σαν συνέπεια, ένα πολύ δυνατός ήχος έβγαινε προς τα έξω.

Σπεράντζα Βρανά

2009-10-21T20:49:00.004+03:00

Η Σπεράντζα Βρανά μπορεί να «έφυγε» από κοντά μας τον προηγούμενο μήνα (29/9/2009) αλλά το ταλέντο κι η ακτινοβολία της θα λάμπουν για πάντα! Η Σπεράντζα Βρανά , ένας αληθινός χείμαρρος ζωντάνιας και κεφιού , ένας θηλυκός πειρασμός , στα νιάτα της!
Η Σπεράντζα Βρανά γεννήθηκε στο Μεσολόγγι στις 6 Φεβρουαρίου του 1932. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ελπίδα Χωματιανού. Η Βρανά πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1948 στην ιστορική –πια- επιθεώρηση των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου «Άνθρωποι…άνθρωποι» με άδεια ως εξαιρετικό ταλέντο. Στο θέατρο «Μετροπόλιταν» που ανέβηκε η παράσταση , οι συγγραφείς είχαν αποφασίσει να χρησιμοποιήσουν νέα ταλέντα. Σ’ αυτό το έργο έκανε την 1η του εμφάνιση ο Φωτόπουλος , εμφανίστηκαν επίσης η Ειρήνη Παπά, η Σμαρούλα Γιούλη , ο Ορέστης Μακρής και φυσικά η Σπεράντζα Βρανά. Σ’ αυτή την επιθεώρηση η Βρανά έπαιξε τον 1ο της μάγκικο ρόλο , έναν χαρακτήρα που τη σημάδεψε τα κατοπινά χρόνια. Τελειώνοντας το νούμερό της η Βρανά τραγουδούσε το πασίγνωστο ως τις μέρες μας «Το τραμ το τελευταίο»(το 1ο αρχοντορεμπέτικο τραγούδι) ! Έγινε γνωστή στο πλατύτερο θεατρόφιλο κοινό το 1953 με το νούμερό της στην επιθεώρηση «Δώσε» στο θέατρο «Ακροπόλ». Με το ανεπανάληπτο στυλ της ερμήνευσε μερικά από τα πιο γνωστά επιθεωρησιακά τραγούδια όπως το «Δώσε», το «Μονοπάτι», το «Τραμ το τελευταίο» , «Η βαλίτσα» και το «Μάμπο μπραζιλέρο». Η 1η ταινία που συμμετείχε ήταν το «Έλα στο θείο» (1950) του Νίκου Τσιφόρου αλλά αυτή που την έκανε πασίγνωστη ήταν «Η κάλπικη λίρα» (1955) του Γιώργου Τζαβέλλα. Έπαιξε και σ’ άλλες γνωστές ταινίες όπως : «Το σοφεράκι» (1953), « Η ωραία των Αθηνών» (1954), «Ο σκληρός άνδρας» (1961), «Ο φαλακρός μαθητής» (1979) κ.ά.
Η Σπεράντζα έγραψε ιστορία στο μουσικό θέατρο και συνεργάστηκε με όλους τους μεγάλους ηθοποιούς της επιθεώρησης της εποχής της! Το μπρίο , η σκηνική παρουσία , η θηλυκότητα που εξέπεμπε την έκαναν ιδιαίτερα αγαπητή στο κοινό κι ιδιαίτερα στο αντρικό. Παρ’ όλα αυτά εκείνη με την προσωπική της ζωή έδειξε πόσο συνειδητοποιημένη ήταν.Η Βρανά έγραψε ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο με τίτλο «Τολμώ» που έκανε μεγάλη επιτυχία! Η επιτυχία αυτή την έκανε να συνεχίσει τη γραφή και να εκδώσει τα βιβλία « Το θέατρο, τα μπουλούκια κι εγώ», το «Επιθεώρηση, καψούρα μου!», «Ο οργασμός του μπράβο» αλλά και άλλα που δεν έχουν να κάνουν με το θέατρο.
Τα τελευταία χρόνια (από το 1985) η Σπεράντζα είχε αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα θα της αλλάξει τη ζωή και θα την καθηλώσει σε καροτσάκι. Εκείνη όμως , φύση αισιόδοξη, δεν το βάζει κάτω κι εμφανίζεται συχνά σε τηλεοπτικές εκπομπές δίνοντας συνεντεύξεις προσφέροντας σε όλους λίγη από την θετική της ενέργεια!
Το 1999 εμφανίζεται για τελευταία φορά σε ταινία. Ήταν το «Safe sex» των Ρέππα-Παπαθανασίου , ενώ πέρσι (2008)εμφανίστηκε στο Ηρώδειο , για τελευταία φορά στο κοινό, στην μουσική παράσταση «Αυτά που κάψαν το σανίδι» των Κραουνάκη –Νικολακοπούλου. Η Σπεράντζα τραγούδησε – καθισμένη στην πρώτη σειρά, αφού δεν μπορούσε να ανέβει στη σκηνή – το «Μονοπάτι» και καταχειροκροτήθηκε από τους χιλιάδες θεατές δείχνοντας το μεγαλείο και την τέχνη της!

ΜΟΥΣΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

2009-10-17T13:48:00.009+03:00

Τα μουσικά όργανα που χρησιμοποιούν οι Πόντιοι είναι έγχορδα, πνευστά και κρουστά. είναι όργανα παραδοσιακά, που τα κατασκευάζουν ειδικοί λαϊκοί τεχνίτες.
Λύρα: Το βασικό μουσικό όργανο των Ποντίων. Έχει τρεις χορδές και παίζεται με δοξάρι. Κατασκευάζεται κυρίως από ξύλο δαμασκηνιάς «κοκκίμελον». Η όλη δομή της ποντιακής λύρας εμφανίζει χαρακτηριστικά στοιχεία βυζαντινής προέλευσης, αλλά η απώτατη προέλευσή της ανάγεται στη μυθική εποχή. Είναι εφεύρεση του Ερμή, όπου τη χάρισε στον Απόλλωνα. Αποκαλείται και «κεμεντζέ», ή «κεμεντζόπον» που σημαίνει βιολάκι.
Γαβάλ: Έχει και άλλες ονομασίες όπως : Γαβαλόπον, καβάλ’ και καβαλόπον. Πρόκειται για τουρκική ονομασία. Σε ορισμένες περιοχές του Πόντου ονομάζεται «χειλιά-βριν», χειλέων αυλός, δηλαδή αυλός που παίζεται με τα χείλη. Είναι κατ’εξοχήν μουσικό όργανο του τσοπάνου. Πνευστό που κατασκευάζεται από ξύλο. Μοιάζει με ξύλινο σωλήνα, όπου σε ευθεία γραμμή και σε κανονικά διαστήματα ανοίγονται έξη τρύπες, για τις αντίστοιχες νότες.
Αγγείον: Είναι ο αρχαίος άσκαυλος. Στην ποντιακή διάλεκτο έχει διάφορες ονομασίες: Αγγείον, τουλούμ, τούλουμπαν. Στους μη Πόντιους είναι γνωστό ως «γκάιντα» ή «τσαμπούνα».
Η Ζουρνά και το ταούλ: Η ζουρνά ή ζουρνάς είναι είδος αυλού. Ο ήχος της είναι οξύς. Αποτελεί εξέλιξη του αρχαίου «οξύαυλου». Απαραίτητος σύντροφος του ζουρνά είναι το νταούλι, όργανο κρουστό. Με το ταούλ και την ζουρνάν, ο γάμος παίρνει πανηγυρικό χαρακτήρα.
Κεμανέ: Είναι ένα είδος λύρας σε μεγαλύτερο όμως μέγεθος. Δεν είναι τόσο διαδεδομένη όπως η λύρα, ωστόσο είναι γνωστή σε αρκετές περιοχές του Πόντου.
Οι κυριώτεροι χοροί του Ποντιακού λαού είναι:
1. Λάχανα
2. Κότσαρι
3. τρυγόνα
4. Διπάτ
5. Τικ
6. Τας
7. Πιτσάκοϊ
8. Τσαντσάρα
9. Λετσίνα
10. Σαρίγγους
11. Γέμουρα
12. Πυρρίχιος
Ήταν οι Έλληνες κάτοικοι του Πόντου. Δραστήριοι και ικανοί επέβαλαν τον ελληνικό πολιτισμό σ’ όλους τους κατοίκους του Πόντου. Κρατούσαν στα χέρια τους την οικονομική ζωή των μεγάλων κέντρων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Κτηνοτρόφοι και γεωργοί, τεχνίτες και έμποροι, ναυπηγοί από τα χρόνια τα παλιά και κατασκευαστές όπλων της εποχής παράγουν εκλεκτής ποιότητας προϊόντα. Έχουν απέραντη αγάπη στα γράμματα, τις τέχνες, τις επιστήμες, τις μούσες. Εκατοντάδες ελληνικά σχολεία και δάσκαλοι στον Πόντο , όχι μόνο δημοτικά αλλά και ημιγυμνάσια, με επικεφαλής το Φροντιστήριο Τραπεζούντας που μαζί με τη Μεγάλη του Γένους Σχολή και την Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης αποτελούν τους τρεις περίλαμπρους ελληνικούς πνευματικούς φάρους της Ανατολής.
Με τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου τα συμφέροντα των Μεγάλων και τα λάθη των Ελλήνων οδηγούν στη μικρασιατική καταστροφή. Με τη συνθήκη της Λωζάνης γίνεται ανταλλαγή των πληθυσμών. Πάνω από 300.000 Έλληνες του Πόντου εξοντώνονται από τις σφαγές των Τούρκων και το μαρτύριο της εξορίας. Περί τις 400.000 έρχονται στην Ελλάδα. Οι ξεριζωμένοι εγκαταλείπουν την πατρική γη τους και όλα τα υπάρχοντά τους. Παίρνουν μαζί τους τα ιερά κειμήλια και την πολιτιστική τους κληρονομιά.

NEIL YOYNG - Ενας ηγέτης της σύγχρονης μουσικής

2009-10-16T18:39:00.002+03:00

Μεγάλη εντύπωση μου προκάλεσε μία αναφορά του Bob Dylan στον Neil Young, σε μία σχετικά πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε στο μουσικό περιοδικό Rolling Stone.
Δεν έχουμε συνηθίσει σε τέτοιου ύφους δηλώσεις από καλλιτέχνες της εμβέλειας και της αξίας του Dylan, ο οποίος στη συνέντευξη που έδωσε για το περιοδικό, είπε ότι ταξίδεψε στο Τορόντο και αναζήτησε την πόλη Winnepeg, όπου μεγάλωσε ο Neil Young μετά τον χωρισμό των γονιών του, όταν ήταν 12 ετών, μόνο και μόνο για να δεί τα τοπία που έβλεπε από το παράθυρό του όταν ήταν νεαρός και άγνωστος ο μεγάλος καναδός τραγουδοποιός, ο οποίος σημειωτέον είναι, σύμφωνα με τους ειδικούς, επηρεασμένος από τη μουσική του Dylan.
Η αλήθεια είναι ότι η πορεία του Neil Young στη μουσική είναι τόσο σημαντική, ώστε είναι λογικό να αναζητήσει κανείς οτιδήποτε έχει σχέση με την εξέλιξή του και τις ενδεχόμενες πηγές που τον έχουν εμπνεύσει όλα αυτά τα χρόνια, που πλησιάζουν τον μισό αιώνα.
Υπάρχουν βέβαια και άλλοι καλλιτέχνες που έχουν στην εποχή μας μεγάλη σε χρονική διάρκεια συμμετοχή στα μουσικά πράγματα, ο Young όμως είναι από αυτούς που ξεχωρίζουν, γιατί κάθε νέο του άλμπουμ καταφέρνει, ανεξαρτήτως του αν είναι τόσο καλό όσο τα παλαιότερα, να απασχολεί τα μουσικά περιοδικά και γενικά το σύνολο του Τύπου, σαν να πρόκειται για άλμπουμ που κυκλοφόρησε ένας 20χρονος νέος δημιουργός.
Διανύοντας την πέμπτη καλλιτεχνική δεκαετία του, ο Young έχει κατά καιρούς πειραματιστεί με διάφορα είδη μουσικής, όπως το swing, η τζαζ, τα μπλουζ, το ροκαμπίλι και η ηλεκτρονική μουσική, αλλά το ακουστικό και ηλεκτρικό κιθαριστικό ροκ είναι το είδος που έδειξε ότι αγαπάει περισσότερο, μέσα από τις ηχογραφήσεις του. Πριν από περίπου έναν μήνα, κυκλοφόρησε σε 8 cd το Neil Young Archives-Vol. 1 (1963-1972), μια έκδοση με επιλεγμένα τραγούδια, που θα την ακολουθήσουν και άλλες που θα καλύπτουν όλο το φάσμα της καριέρας του, γιατί δεν είναι εύκολο να καλύψει κανείς, έστω και σε 8 cd, μία πορεία που αφορά κυκλοφορία σχεδόν 50 άλμπουμ, με υλικό και συμμετοχές σε τόσα πολλά συγκροτήματα, όπως αυτά στα οποία έχει συμμετάσχει κατά καιρούς ο Young.
Εκτός από τις προσωπικές του ηχογραφήσεις, στα 128 τραγούδια, από τα οποία τα 48 εκδόθηκαν για πρώτη φορά, περιλαμβάνονται και τραγούδια με τα συγκροτήματά του Crosby, Stills, Nash and Young και Buffalo Springfield.
Ηδη από το Γυμνάσιο είχε αρχίσει να παίζει σε διάφορα συγκροτήματα με φίλους του στις αρχές της δεκαετίας του '60 και τελειώνοντας επέστρεψε στο Τορόντο, όπου άρχισε να κάνει εμφανίσεις σε διάφορα μικρά κλαμπ, στα οποία κυριαρχούσε η μουσική φολκ, σ' ένα αντίστοιχο μουσικό κίνημα με αυτό της Νέας Υόρκης στην ίδια περίοδο. Εκεί θα γνωρίσει τους μετέπειτα φίλους του Steve Stills, Richie Furay και Joni Mitchell, η οποία θα γράψει αργότερα το Circle Game επηρεασμένη από το Sugar Mountain του Neil Young.
Στο συγκρότημα των Mynah Birds είχε μαζί του τον μαύρο Rick James που στη δεκαετία του '70 θα φτιάξει μερικά καταπληκτικά φανκ τραγούδια, όπως τα Superfreak και Give It Το Me. Με τη διάλυση του συγκροτήματος, ο Young και ο μπασίστας του γκρουπ Bruce Palmer αποφασίζουν να εγκαταλείψουν το Τορόντο και με την Pontiac του Young ταξίδεψαν στο Λος Αντζελες, όπου αναζήτησαν τους Steve Stills και Richie Furay και έφτιαξαν μαζί τους το συγκρότημα των Buffalo Springfield, που μαζί με τους Byrds ήταν αυτοί που με τον ήχο τους έβαλαν τις βάσεις για το λεγόμενο κάντρι ροκ, ένα είδος που για πολλά χρόνια θα παίξει σημαντικό ρόλο στη μουσική και οι προεκτάσεις του θα φτάσουν μέχρι και τις μέρες μας. Αρχικά το συγκρότημα είχε το όνομα Herd, αλλά για να μην τους μπερδεύουν με το βρετανικό συγκρότημα του Peter Frampton, λίγο πριν από την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ, άλλαξαν το όνομά τους.
Η πρώτη μεγάλη επιτυχία τους ήταν το For What It's Worth και η περιοδεία που έκαναν με τους Byrds, βοήθησε στο να γίνουν γνωστοί σε όλη την Αμερική με το κάντρι-φολκ ροκ τους, όμως οι αρκετές μουσικές διαφορές που είχαν μεταξύ τους τα μέλη, οδήγησαν στη διάλυσή τους και ο Neil Young με τον Steve Stills ασχολήθηκαν με την προσωπική τους καριέρα. Ο Young θα κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο του 1969 το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο το όνομά του. Την ίδια χρονιά θα ηχογραφήσει μέσα σε 15 μέρες το δεύτερο άλμπουμ του Everybody Knows This Is Nowhere με το νέο συγκρότημά του, που αποτελούνταν από μουσικούς όπως ο κιθαρίστας Danny Whitten. Το συγκρότημα είχε το όνομα The Rockets και ο Young θα το αλλάξει σε Crazy Horse. Στο άλμπουμ αυτό υπάρχουν τρία από τα πιο γνωστά του τραγούδια, Cowgirl In The Sand, Cinnamon Girl και Down By The River.
Αυτός ο ξεχωριστός προσωπικός ήχος θα είναι ο πρόδρομος της έκρηξης του Grunge, που θα εμφανισθεί αρκετά χρόνια αργότερα με συγκροτήματα όπως οι Nirvana και οι Pearl Jam. Ετσι ο Neil Young ουσιαστικά έχει συμμετοχή στη δημιουργία ενός ακόμα μουσικού είδους μετά το κάντρι ροκ, ενώ θα είναι και αυτός που ουσιαστικά θα καθιερώσει τα ακουστικά κονσέρτα, τα οποία θα ονομασθούν Unplugged.
Με τον Stills θα συνεργαστεί λίγο αργότερα και στους Crosby, Stills, Nash and Young, συγκρότημα με το οποίο ο Young ηχογράφησε ένα μόνο στούντιο άλμπουμ, το Deja Vu, χωρίς να διακόψει την προσωπική του καριέρα, γιατί δεν ήθελε, όπως δήλωσε αργότερα, να κάνει αυτό που έκανε ο Joe Walsh με τους Eagles, δηλαδή να γίνει μόνιμο μέλος τους. Στη συνέχεια προέκυψε και το live Four Way Street.
Το 1970 θα κυκλοφορήσει το After The Goldrush, με τον 17χρονο τότε πιανίστα Nils Lofgren να παίζει σημαντικό ρόλο στην ηχογράφηση. Στο άλμπουμ αυτό υπήρχαν τα Southern Man, Only Love Can Break Your Heart, When You Dance You Can Really Love και Don't Let It Bring You Down.
Το Harvest, που θα ακολουθήσει το 1972, θα φέρει τη μουσική του Neil Young σε κάθε γωνία του κόσμου και θα γίνει η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του χάρη στο Heart Of Gold, αλλά θα περιλαμβάνει και άλλα αξέχαστα τραγούδια του, όπως τα Old Man, Are You Ready For The Country και The Needle and The Damage Done, που γράφτηκε για τον φίλο και κιθαρίστα των Crazy Horse, Danny Whitten, που ήταν ένα ακόμα θύμα της ηρωίνης.
Στη δεκαετία του '70 συνέχισε να κυκλοφορεί καταπληκτικά άλμπουμ, όπως τα On The Beach (1974), Tonight's The Night (1975), Zuma (1975), Comes Α Time (1978), Rust Never Sleeps, στο οποίο χωρίζει τις πλευρές των δίσκων σε ακουστικά και ηλεκτρικά ακούσματα, με το Out Of The Blue να είναι αφιερωμένο στον Johnny Rotten και τους Sex Pistols, και το Live Rust το 1979.
Στη δεκαετία του '80 ηχογραφεί μία σειρά από ενδιαφέροντα άλμπουμ, αλλά κλείνει εντυπωσιακά με το Freedom, στο οποίο υπάρχει το Rockin' In The Free World. Το ίδιο εντυπωσιακά ανοίγει και η δεκαετία του '90 με δύο σημαντικά άλμπουμ, όπως τα Ragged Glory (1990) και Weld (1991). Ο Young θα συνεχίσει να είναι ιδαίτερα παραγωγικός σε όλη τη δεκαετία, κυκλοφορώντας εννέα ακόμα άλμπουμ, με ανάμεσά τους το πολύ καλό Unplugged.
Την ίδια τακτική θα ακολουθήσει και στη δεκαετία του '90, κυκλοφορώντας και δύο άλμπουμ μέσα σε κάθε χρονιά, συχνά με ανέκδοτο παλιό υλικό.
Ενα άλλο κρυφό για πολλούς ταλέντο που έχει ο Young είναι η σκηνοθεσία, και με το ψευδώνυμο Bernard Shakey έχει σκηνοθετήσει ταινίες κυρίως σε ύφος ντοκιμαντέρ, όπως τα Journey Through The Past (1973), Rust Never Sleeps (1979), Human Highway (1982), Greendale (2003) και CSNY Deja Vu (2008).
Δεν είναι λίγοι αυτοί που ισχυρίζονται ότι ο Young υστερεί μόνο σε σύγκριση με τον Dylan από τους εν ζωή μουσικούς που έχουν επηρεάσει περισσότερο το σημερινό ροκ, και μάλλον έχουν δίκιο.
Από τον Γιάννη Πετρίδη

H μουσική Gothic

2009-10-06T23:46:00.005+03:00

Η μουσική είναι απόδραση, εκτόνωση, καταφύγιο... είναι ταξίδι. Όπως το heavy metal έτσι το gothic metal/rock είναι από τα είδη με τις πιο « αποδραστικές τάσεις ». Το gothic είναι ένα μουσικό ιδίωμα που έχει γίνει έντονο αντικείμενο συζήτησης και κριτικής. Γεννήθηκε για να εκφράσει την ατομικότητα, το συναίσθημα, την ψυχή, είναι η εσωτερική παλίρροια, σιωπηλή και επικίνδυνη.
Το Goth έγινε κίνημα από τις στάχτες του punk, τίποτα όμως δεν θα γινόταν έτσι όπως έγινε αν δεν υπήρχαν οι πρώτοι γότθοι, οι γότθοι πριν το Goth. Τα πρώτα συγκροτήματα ήταν πολύ ζωηρά μουσικώς επειδή χαρακτηρίζονταν από δυνατές τυμπανοκρουσίες. Στη δεκαετία του ’80 οι Joy Division ασκούν την μεγαλύτερη μουσική επιρροή με τραχιές κιθάρες, τη γοτθική αισθητική των εξώφυλλων τους και κατάθλιψη. Το gothic κίνημα άρχισε να θεωρείται αυτόνομο μόλις το 1981. στη δεκαετία αυτή ξέσπασε και δεύτερο κύμα του gothic, το gothic rock. Οι Sisters of Mercy χαρακτηρίστηκαν από τα βαθιά φωνητικά και τους απλούς ρυθμούς των drum machine. Πολλά συγκροτήματα προσπάθησαν να ακολουθήσουν τα βήματα των Sisters of Mercy, είτε ακολουθώντας πιστά το παράδειγμα τους, είτε πειραματιζόμενοι με νέους ήχους. Έτσι. Αργότερα υπήρξε κάποια διασταύρωση με την industrial σκηνή και πολλά συγκροτήματα πρόσθεσαν τον ηλεκτρονικό ήχο και έτσι δημιουργήθηκε το cybergothic. Ακόμα, υπάρχει το ambient Goth το οποίο χαρακτηρίζεται από τη μελωδική ενορχήστρωση και τα γυναικεία φωνητικά. Όσο για το gothic metal είναι δύσκολο να πει κάποιος τι είναι ακριβώς αλλά το όλο ζήτημα του gothic metal έχει να κάνει μ’ ένα συγκεκριμένο συναίσθημα. Οι Paradise Lost είναι μία χαρακτηριστική περίπτωση.
Στα μέσα της δεκαετίας των ’90 ήταν για την Gothic μία μεταβατική περίοδος με συγκροτήματα όπως ο Marilyn Manson, οι HIM και διάφορα άλλα να χαρακτηρίζονται ως μία μίξη gothic και industrial μουσικής. Δυστυχώς αυτό έφερε μία ρήξη στην σκηνή καθώς οι παλιοί δεν τα υιοθέτησαν ως gothic και οι καινούργιοι οπαδοί στρέφονταν σε πιο εμπορικά συγκροτήματα.Το κύριο μέρος της σκηνής μεταφέρεται στην ηπειρωτική Ευρώπη αφού πλέον γίνεται χαμός, μπάντες βγαίνουν από παντού και οι επιρροές των επιρροών ανοίγουν νέα ρεύματα
Το Goth είναι ένα ύφος της μουσικής και μία μόδα, όπως και το punk. Όσο αφορά στους στίχους των gothic κομματιών, η Goth τείνει να είναι αρκετά ρομαντική μα και ταυτόχρονα, σκοτεινή και τα φωνητικά επιβλητικά και τρομακτικά ή μελοδραματικά.
Κάποια χαρακτηριστικά μουσικά συγκροτήματα είναι οι Bauhaus, Christian Death, Joy Division, Sisters of Mercy, Siouxsie and the Banchees, The Cult, The Mission, Fields of the Nephilim, Paradise Lost, Type O Negative, Moonspell, Katatonia, Theatre of Tragedy και πολλά άλλα.
Το gothic είναι ένα καταφύγιο για πολύ ευαίσθητων, ρομαντικών ανθρώπων αλλά όσοι ακούν αυτό το είδος μουσικής δεν ντύνονται απαραίτητα στο ανάλογο ύφος και οι άνθρωποι που μοιάζουν με Goths δεν συμπαθούν απαραιτήτως τη Goth μουσική. Στη σπάνια περίπτωση που κάποιος μοιάζει με ένα Goth και ακούει αυτό το είδος μουσικής οι πιθανότητες να είναι πραγματικά Goth είναι αρκετές, ειδικά αν το αρνείται!!! Οι gothic είναι καταθλιπτικοί και σκοτεινοί άνθρωποι, αποφεύγουν να γελάνε δημοσίως και μερικές φορές νομίζουν ότι είναι ... βαμπίρ μέχρι ν’ αντικρίσουν αληθινό αίμα όπου λιποθυμούν! Ακόμα, κάνουν φασαρία για το πόσο μοναχικοί είναι και τους αρέσει να τους κοιτάνε και συνήθως κυκλοφορούν κατά μεγάλες ομάδες. Όλοι έχουν ένα πομπώδες ψευδώνυμο όπως Morticia, Vlad δεν μπορούν να κυκλοφορούν με το κανονικό τους όνομα.
Οι πρώτοι gothsters είχαν πολλά κοινά στοιχεία με τους punk. Συνήθως οι Goth τους αρέσει να φοράνε δερμάτινα, βελούδα, κάπες κλπ, ακόμα και τον Ιούλιο. Επίσης, φαντασιώνουν φτερά στην πλάτη τους και οι κάπες και οι καμπαρτίνες είναι το υποκατάστατο. Χρησιμοποιούν πολύ τα διχτυωτά αξεσουάρ και χρησιμοποιούν απαραιτήτως make up που κάνει το πρόσωπο τους πολύ άσπρα και πολύ μαύρο eyeliner (και για τους άνδρες και για τις γυναίκες)“Πιστεύω ότι δεν είναι σωστό να βάζει κάποιος στο περιθώριο τους ανθρώπους που έχουν διαφορετική κουλτούρα, διαφορετικά ιδεώδη.. αν πλησιάσεις κάποιον από αυτούς ίσως ανακαλύψεις έναν ενδιαφέρον άτομο ευαίσθητο, ρομαντικό και πνευματώδες. Το διαφορετικό δεν είναι απαραίτητα κακό.”

Radio Caroline

2009-10-03T18:43:00.005+03:00

Στη Μεγάλη Βρετανία, και in the days before rock ’n’ roll, όπως λέει ο Van Morrison, η μουσική ενημέρωση και διασκέδαση ήταν μονοπώλιο του BBC, αφού ήδη από τη δεκαετία του ’20, οι αρχές είχαν εντοπίσει την αξία του ραδιόφωνου ως μέσου ελέγχου και προπαγάνδας. Το BBC μετέδιδε ειδήσεις, θεατρικά έργα και «σοβαρή» μουσική, στην οποία δεν ανήκε φυσικά το rock ’n’ roll. Όπως αναφέρει ο Charlie Gillett στον Ήχο Της Πόλης, το βρετανικό rock καθυστέρησε μια δεκαετία λόγω της ανυπαρξίας ανεξάρτητων εταιρειών δίσκων και κυρίως ενός ανεξάρτητου ραδιοφώνου για να το στηρίξει. Μετά τον πόλεμο, το Ράδιο Λουξεμβούργο δοκίμασε να αμφισβητήσει το κρατικό μονοπώλιο, νοικιάζοντας μερικές ραδιοσυχνότητες, εντούτοις, η εμβέλειά του ήταν περιορισμένη στις βραδινές ώρες και το σήμα του αδύναμο. Επιπλέον, επειδή ήταν ο μόνος σταθμός που έπαιζε νεανική μουσική, οι μεγάλες εταιρείες δίσκων «αγόραζαν» ουσιαστικά το χρόνο του για να προωθήσουν τις παραγωγές τους.
Αυτό συνειδητοποίησε ο Ιρλανδός ατζέντης Ronan O’ Rahilly, στις αρχές του ’60, όταν δοκίμασε να διαφημίσει τον Georgie Fame• κανένα ραδιόφωνο δεν ήταν διαθέσιμο. Με το γνωστό ιρλανδέζικο πείσμα, ο O’ Rahilly αποφάσισε να φτιάξει έναν δικό του ραδιοσταθμό, μιμούμενος τους πλωτούς αμερικανικούς ραδιοσταθμούς στα ανοιχτά της Καλιφόρνιας, οι οποίοι από τη δεκαετία του ’30 εξέπεμπαν μουσική και διαφημίσεις, καλύπτοντας το γεγονός ότι ήταν πλωτές χαρτοπαικτικές λέσχες. Ο O’ Rahilly συνέλαβε την ιδέα να χρησιμοποιήσει ένα πλοίο αγκυροβολημένο στα ανοιχτά των βρετανικών ακτών, όπου οι αρχές δεν είχαν καμία δικαιοδοσία. Με 250.000 λίρες δανεικές, αγόρασε το παλιό οχηματαγωγό Federicia και στις 29 Μαρτίου του 1964, γεννήθηκε το Radio Caroline, το οποίο πήρε το όνομά του από την κόρη του προέδρου Τζον Κένεντι, και έκανε ρίμα με τη συχνότητα του σταθμού: This is Radio Caroline on 199. Το πρώτο μουσικό σήμα του σταθμού ήταν το Round midnight του Thelonious Monk, στην εκτέλεση του Jimmy McGriff, ενώ το πρώτο τραγούδι που μετέδωσε ο σταθμός ήταν το Not fade away των Rolling Stones.Συγχρόνως με το Radio Caroline, ξεκίνησε η λειτουργία κι ενός ακόμα πλωτού ραδιοσταθμού, του Radio Atlanta. Τελικά, οι ιδιοκτήτες τους τα βρήκαν, και ο πρώτος μετονομάστηκε σε Radio Caroline North, καθώς ήταν αγκυροβολημένος στα ανοιχτά της Νήσου Μαν, ενώ ο δεύτερος σε Radio Caroline South, αφού βρισκόταν στα ανοιχτά του Έσεξ. Μέσα σε λίγους μήνες, το φθινόπωρο του 1964, το Radio Caroline είχε περισσότερους ακροατές από τα τρία προγράμματα του BBC μαζί. Βλέποντας την επιτυχία αυτή, κι άλλοι πλωτοί ραδιοσταθμοί άρχισαν να φυτρώνουν σαν μανιτάρια: το Radio Sutch του εκκεντρικού τραγουδιστή Screaming Lord Sutch, το Radio London, το Radio Invicta, το 390 Radio κ.λπ.
Το πρόγραμμα των πειρατικών αυτών σταθμών ήταν μια χοντροκομμένη απομίμηση των αμερικανικών ιδιωτικών ραδιοσταθμών: έπαιζαν τις επιτυχίες του Top-40 όπως δημοσιεύονταν κάθε βδομάδα στο Billboard, παρουσίαζαν τις νέες κυκλοφορίες, έκαναν αφιερώματα στα golden oldies, και μετέδιδαν δελτία ειδήσεων και καιρού σε τακτές ώρες, διανθισμένα από τα χαρακτηριστικά μουσικά σήματα (jingles) του κάθε σταθμού.
Το BBC, στην προσπάθειά του να ανταγωνιστεί τους πειρατές, έσπευσε να δημιουργήσει το Radio One, στο οποίο έπαιζε την πιο νερωμένη pop, ενώ η βρετανική κυβέρνηση των Εργατικών του Χάρολντ Ουίλσον, παρά τις απειλές της, περιορίστηκε στην παραπομπή του θέματος στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Η ανοχή προς τους πειρατές έπαψε το 1967 όταν οι Εργατικοί βγήκαν ενισχυμένοι από τις εκλογές της προηγούμενης χρονιάς, και οι ίδιοι οι πειρατές τούς έδωσαν μια σοβαρή αφορμή για πιο δραστικά μέτρα. Στη διάρκεια συμπλοκής, ο ταγματάρχης Oliver Smedley, ιδιοκτήτης του Radio Atlanta, δολοφόνησε τον Reg Calvert, τον ιδιοκτήτη του Radio City. Στις 14 Αυγούστου 1967, η κυβερνητική πλειοψηφία με την ανοχή της αντιπολίτευσης ψήφισε το κλείσιμο όλων των πλωτών σταθμών. Παρά την προσπάθεια των «πειρατών» να αλλάξουν προφίλ και την αντίδραση των εκατομμυρίων ακροατών τους, οι πειρατικοί άρχισαν να κλείνουν ο ένας μετά τον άλλο. Ο O’Rahilly μετακόμισε το Radio Caroline σ’ ένα πλοίο στα ανοιχτά της Ολλανδίας, το νέο πείραμα όμως δεν πέτυχε. Χωρίς τα έσοδα των διαφημίσεων, το Radio Caroline χρεοκόπησε κι έκλεισε οριστικά το 1968.Οι περισσότεροι ιστορικοί του rock ’n’ roll συμφωνούν ότι η συμβολή των πειρατικών σταθμών στην εξέλιξη της pop μουσικής έχει υπερτιμηθεί. Το σίγουρο είναι ότι ανάγκασαν το BBC να αλλάξει, να εκσυγχρονισθεί και να προσαρμοστεί στα καινούργια μουσικά δεδομένα. Η ομάδα των ταλαντούχων DJs που ξεκίνησαν τη σταδιοδρομία τους στους πειρατικούς, όπως ο Simon Dee, ο John Peel και ο Tony Blackburn, στελέχωσε το κρατικό ραδιόφωνο, τον μουσικό τύπο και τις εταιρείες δίσκων, διευκολύνοντας τη διάδοση των καινούργιων μουσικών ειδών. Τέλος, η δομή της λειτουργίας τους και το αντάρτικο πνεύμα τους μεταλαμπαδεύτηκε στην ελεύθερη ραδιοφωνία της δεκαετίας του ’70 και ’80, η οποία εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη, αμφισβητώντας πια οργανωμένα το κρατικό μονοπώλιο.

Ο πρώτος Έλληνας ραδιοπειρατής
Ο Μανώλης Νταλούκας στο βιβλίο του Ελληνικό Ροκ αναφέρει τον πρώτο Έλληνα ραδιοπειρατή. Ήταν ο Κώστας Γαστουνιώτης, ο οποίος μαθητής ακόμα, έφτιαξε έναν πομπό στα Τσουκαλέικα της Πάτρας και μετέδιδε ρεμπέτικα και rock ’n’ roll. Ο Γαστουνιώτης, αληθινή ιδιοφυία στα ηλεκτρονικά, παρέμεινε ασύλληπτος για δύο ολόκληρα χρόνια, αφού δεν κατόρθωσαν να τον εντοπίσουν ούτε τα ραδιογωνιόμετρα της αστυνομίας. Παραδόθηκε μόνος όταν η αστυνομία άρχισε να συλλαμβάνει διάφορους τεχνικούς της Πάτρας.

πηγή:pop+rock

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΣΤΟ ΤΡΟΦΩΝΙΟ ΩΔΕΙΟ

2009-09-30T23:41:00.002+03:00

Στο Τροφώνιο Ωδείο λειτουργεί για τέταρτη χρονιά ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ.
Διδάσκεται υποκριτική ,ορθοφωνία θεατρικό παιχνίδι , ιστορία θεάτρου.
Λειτουργούν τμήματα για παιδιά -εφήβους και μεγάλους
Οι μαθητές συμμετέχουν σε θεατρικά δρώμενα και παραστάσεις.
Υπεύθυνη τμήματος: ΠΟΠΗ ΝΙΚΗΤΑ
Τα μαθήματα ξεκινούν την Παρασκευή 2 Οκτώβριου 2009
Πληροφορίες –εγγραφές : Μπουφίδου 39 Δευτέρα έως Παρασκευή 4μμ-9μμ και στα τηλέφωνα 2261087570,37437 , 6976861410

ΤΟ ΓΡΑΜΜΟΦΩΝΟ

2009-09-25T21:52:00.009+03:00

Η εφεύρεση του φωνογράφου το 1877 από τον Thomas Edison ακολουθήθηκε από πολλούς μιμητές.
Το 1886 ο Alexander Graham Bell, ο ξάδελφος του Chichester Bell και ένας βοηθός του ο Charles S.Tainter, κατοχυρώνουν δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για σημαντικές βελτιώσεις στον αρχικό φωνόγραφο του Edison, με καθυστέρηση έξι ετών απ΄ τη στιγμή που ξεκίνησαν την έρευνά τους. Ονομάζουν τη μηχανή τους Graphophone (γραφόφωνο) που έγινε η βάση της επιχείρησης της COLUMBIA.
Και οι δύο εφευρέσεις χρησιμοποίησαν έναν κύλινδρο, που κατέγραφε τον ήχο σε ένα αυλάκι, καθώς αυτός περιστρεφόταν. Η κύρια διαφορά μεταξύ του φωνογράφου και του γραφόφωνου, τουλάχιστον αρχικά, ήταν ότι το graphophone χρησιμοποίησε το κερί ως μέσο καταγραφής αντί για το φύλλο αλουμινίου-κασσίτερου, και η καταγραφή κόπηκε ή σμιλεύτηκε στο κερί αντί για την αποτύπωση σε ανάγλυφο.
Όπως ακριβώς το graphophone το 1887 δανείστηκε πολλές ιδέες από τον Edison, ομοίως ο "βελτιωμένος φωνόγραφος" του Edison το 1888 ξαναδανείζεται από το graphophone. Σύντομα και οι δύο μηχανές ήταν έτοιμες για πώληση ή μίσθωση στο κοινό.
Τον Ιανουάριο του 1889 η COLUMBIA Phonograph Co. αρχίζει την εμπορική ζωή της, βασισμένη στα διπλώματα ευρεσιτεχνίας της προηγούμενης εταιρείας Graphophone Co. Πριν από το 1894, η COLUMBIA και η επιχείρηση του Edison είναι μέρος της εταιρείας North American Phonograph, αλλά αργότερα χωρίζονται και γίνονται ανταγωνιστές. Και οι δύο επιχειρήσεις αρχίζουν τις πωλήσεις φωνόγραφων για χρήση ως μηχανών υπαγόρευσης.Οι αρχικοί αγοραστές των νέων συσκευών ήταν επιχειρηματίες, δικηγόροι, δημοσιογράφοι δικαστηρίων, και άλλοι που χρησιμοποιούσαν αυτήν την περίοδο τη στενογραφία για να καταγράψουν τις σκέψεις ή να συνθέσουν τις επιστολές τους. Αν και η καταγραφή του ήχου, ως μηχανή για χρήση από επιχειρηματίες, έχει την ιστορία του, τον μεγαλύτερο αντίκτυπο καταγραφής του ήχου είχαν οι χρήσεις ψυχαγωγίας .
Οι πρώτες καταγραφές φωνογράφων και γραφοφώνων στο 1890 και στις αρχές του 20ου αιώνα παρουσίαζαν πολυάριθμα προβλήματα συμβατότητας. Και οι δύο επιχειρήσεις παρουσίαζαν παραλλαγές στη βασική τεχνολογία (κύλινδροι μακράς διαρκείας ή κύλινδροι μεγαλύτερης διαμέτρου) που δεν μπορούσαν να παιχτούν στις παλαιότερες μηχανές.
Οι επιχειρηματικοί φωνογράφοι και γραφόφωνα είχαν φτωχές πωλήσεις στα πρώτα χρόνια της κυκλοφορίας τους και η βιομηχανία φωνογράφων ήταν κοντά στην πτώχευση. Αλλά το 1899, οι τοπικοί αντιπρόσωποι ανακάλυψαν έναν πιο προσοδοφόρο τρόπο να χρησιμοποιήσουν τις μηχανές για δημόσια διασκέδαση: Στις εμπορικές στοές, οι οποίες ήταν αρκετά δημοφιλείς εκείνη την εποχή, τοποθετήθηκαν φωνόγραφοι που λειτουργούσαν με κέρματα, και έπαιζαν τραγούδια καταγεγραμμένα σε κυλίνδρους. Το κοινό τους αγάπησε.
Οι διάφορες επιχειρήσεις που κατασκεύαζαν φωνογράφους, γρήγορα έκαναν τις απαραίτητες μετατροπές και μερικές απ΄ αυτές τις ξανασχεδίασαν, έτσι ώστε αυτές να είναι φτηνές και απλές, ελπίζοντας ότι οι άνθρωποι θα τους αγόραζαν για τα σπίτια τους.
Ο Emile Βerliner το 1896 συνεργάστηκε με τον Eldridge Johnson, ένα μηχανικό από το Camden του New Jersey, που σχεδίασε ένα βελτιωμένο γραμμόφωνο για την επιχείρηση του Βerliner. Σύντομα οι δύο ένωσαν τις δυνάμεις τους για να δημιουργήσουν την επιχείρηση Victor Talking Machine Company, το 1901. Η Victor στις απαρχές του 20ου αιώνα έγινε ένας από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές των "ομιλουσών μηχανών" και των δίσκων. Από το 1897, ο Ε.Βerliner είχε συμφωνήσει για την ίδρυση ενός κλάδου της επιχείρησής του στο Λονδίνο. Αν και ήταν επίσημα γνωστή ως Gramophone Company, ήταν περισσότερο γνωστή από το εμπορικό σήμα των δίσκων του, που ονομαζόταν HIS MASTER VOICE, ή HMV, και από το Νipper το σκυλάκι, το οποίο έγινε αργότερα η μασκότ για τη Victor. Ο Emile Berliner, δημιούργησε επίσης την επιχείρηση Deutsche Grammofon με τον αδελφό του, το 1898. Σύντομα, οι τρεις επιχειρήσεις (Edison, Victor, και COLUMBIA) ήταν οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις δίσκων και συσκευών στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ η HMV και τα διάφορα υποκαταστήματα που συστάθηκαν από τον Edison και την COLUMBIA κυριαρχούσαν στην αγορά της Ευρώπης. Πωλούσαν περίπου 3 εκατομμύριο δίσκους ανά έτος μέχρι το 1900 στις ΗΠΑ μόνο. Η επιτυχία της βιομηχανίας δίσκων κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο δεκαετιών αποτέλεσε φαινόμενο. Σύντομα, η βιομηχανία δίσκων ήταν μια από τις σημαντικότερες βιομηχανίες στον κόσμο.
Ο Δανός εφευρέτης Valdemar Poulsen κατοχυρώνει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1898 για την πρώτη συσκευή μαγνητικής καταγραφής του ήχου.
Το 1900 γίνονται εγγραφές σε δίσκους γραμμοφώνου - γυψιλάκα με 78 στροφές και διάρκειας 3 λεπτών. Το 1902, ενώ υπάρχουν ήδη εγγραφές κλασσικής και λαϊκής μουσικής, αρχίζει τις ηχογραφήσεις ο διάσημος τενόρος Henrico Carouso με μεγάλη επιτυχία, γεγονός που συνέβαλε και στην εξάπλωση του δίσκου.
Το 1906 η επιχείρηση ομιλουσών μηχανών Victor (Victor Talking Machine Company) μια σχετικά πρόσφατη επιχείρηση, προσφέρει το πρώτο "Victrola " της, ένα γραμμόφωνο, που τοποθετούσε το χωνί μέσα στο κιβώτιο, αντί εξωτερικά.Γραμμόφωνα
Η ιδέα μιας αληθινά φτηνής μηχανής, που θα μπορούσε να αναπαράγει ( αλλά όχι να καταγράψει ) τη μουσική, ήταν η έμπνευση για μια ακόμα επιτυχέστερη τεχνολογία, το γραμμόφωνο.
Ο ίδιος ο Edison είχε σκεφτεί για έναν φωνόγραφο δίσκων, αλλά ήταν ο Emile Βerliner, ένας Γερμανός μετανάστης στις ΗΠΑ, που έδωσε τη νέα ώθηση. Η σκέψη του Βerliner να χρησιμοποιήσει έναν δίσκο αντί ενός κυλίνδρου - ώστε η καταγραφή των ήχων να γινόταν σε συνεχή γραμμή από την περιφέρεια προς το κέντρο, επάνω σε δίσκους από ειδική πλαστική ύλη γραμμένους και από τις δυο πλευρές - θα εξασφάλιζε μεγάλο αριθμό αντιγράφων σε δίσκους.
Το 1894 ή το 1895- ο Emile Berliner, εισάγει το γραμμόφωνο στις ΗΠΑ (1889 στην Ευρώπη), χρησιμοποιώντας ένα δίσκο αντί ενός κυλίνδρου. Η καταγραφή του ήχου γινόταν σε οριζόντιες επίπεδες αυλακώσεις, αντί της μεθόδου «λόφων και κοιλάδων» του Edison. Ο Edison είχε πειραματιστεί με τους δίσκους το 1878, αλλά είχε αποφασίσει να μην τους χρησιμοποιήσει. Πολλοί θεωρούσαν ότι η κατακόρυφη μέθοδος («λόφων και κοιλάδων») οδηγούσε σε καλύτερες ηχογραφήσεις από την οριζόντια.
Από το 1893 άρχισε να πουλάει τα φτηνά γραμμόφωνά του και δίσκους των επτά ιντσών που κατασκευάζονταν από σκληρό λάστιχο.
Οι δίσκοι κατασκευάζονταν με μεγάλη πίεση πλαστικής ύλης πάνω σε μεταλλική μήτρα. Η μήτρα κατασκευαζόταν από μια αρχικά κέρινη πλάκα, η οποία επιμεταλλωνόταν με τη γαλβανοπλαστική μέθοδο. Η καταγραφή γινόταν σʼ ένα δίσκο ψευδάργυρου που επενδύθηκε με κερί. Μόλις χαρασσόταν μια καταγραφή στο κερί, ο δίσκος βυθιζόταν σε ένα διάλυμα οξέος, το οποίο εισχωρούσε, απορροφούσε το υλικό κάτω από το αυλάκι και χάραζε την καταγραφή στην επιφάνεια του ψευδάργυρου. Κατόπιν, χρησιμοποιώντας μια διαδικασία ηλεκτρολυτικής επιμετάλλωσης, ο δίσκος ψευδάργυρου μετατρεπόταν στη μήτρα –stamper-, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για μαζική παραγωγή δίσκων, ασκώντας μεγάλη πίεση πλαστικής ύλης - βουλκανίτη (σκληρό λάστιχο) - πάνω σ΄ αυτή.
Τα γραμμόφωνα στόχευαν στην αγορά ψυχαγωγίας, και οι οικιακές εκδόσεις τους, δεν ήταν ικανές για ηχογράφηση. Η νέα εφεύρεση αρχικά είχε ένα μεγάλο χωνί για την ενίσχυση του ήχου, το οποίο κατόπιν συγχωνεύθηκε μέσα στο κιβώτιο της συσκευής και το διάφραγμα έγινε μεταλλικό. Η ταχύτητα του περιστρεφόμενου δίσκου ήταν 78 στροφές το λεπτό και η νέα αυτή τελειοποίηση της συσκευής έδωσε το γραμμόφωνο, που απέδιδε πιο καθαρά και σωστά τους ήχους. Για την ιστορία και την περιέργεια ας αναφέρουμε οτι οι πρώτες ειδήσεις που έφτασαν στην Eλλάδα για την εφεύρεση του φωνογράφου χρονολογούνται από το 1877 ! Πρόκειται για ρεπορτάζ από τις επιδείξεις του Kάρολου Kρό στο Παρίσι και περιγραφές του μηχανήματος του ως αξιοπερίεργου. H πιο παλιά πάντως γραπτή αναφορά που έχουμε εντοπίσει σχετικά με το πότε έφτασαν τα γραμμόφωνα στην Aθήνα, είναι αυτή του Aντώνη Bερβενιώτη από το βιβλίο του "H Aθήνα του 1900”
". . .εκτός από αυτούς τούς νεωτερισμούς (αερόστατο, αεροπλάνο, κινηματογράφος) ένα άλλο περίεργο, ήταν ό φωνογράφος, όπως τον έλεγαν τότε. Mεγάλη αίσθηση μας έκανε να ακούμε την φωνή του ανθρώπου που έβγαινε από ένα κουτί. Eνα τέτοιο μηχάνημα ήταν εξαιρετική πολυτέλεια τότε σ' ένα κέντρο ψυχαγωγίας. Tο μηχάνημα αυτό, το είχε τοποθετήσει ο ιδιοκτήτης ενός καφενείου στην πλατεία της Mητροπόλεως, επάνω σε ένα δέντρο και σκεπασμένο όπως ήταν από το πυκνό φύλλωμα, προκαλούσε την περιέργεια των θαμώνων και των διαβατών, οι οποίοι δεν ημπορούσαν να διακρίνουν από πού ήρχετο η φωνή..." Aυτή η πρώτη εμφάνιση των γραμμοφώνων επάνω στα...δέντρα της Aθήνας επιβεβαιώνεται και από προφορικές μαρτυρίες παλιών Aθηναίων γλεντζέδων, μουσικών κλπ. Oμως η δράση τους ήταν αρκετά περιορισμένη γιατί και ακριβά μηχανήματα ήσαν, αλλά το σπουδαιότερο, στο ρεπερτόριο τους δεν υπήρχαν ακόμα παρά ελάχιστα ελληνικά τραγούδια. Ωστόσο, με το τέλος της πρώτης δεκαετίας του αιώνα, αρχίζουν να φθάνουν οι δίσκοι με ελληνικά τραγούδια που εκδίδονταν στο εξωτερικό (Σμύρνη, Πόλη και Hνωμένες Πολιτείες)
Tι εσήμανε για τη μουσική ο δίσκος φωνογράφου, ήταν αδύνατο και να το φανταστεί κανείς τότε. Για να αποτιμηθεί η αξία των ηχογραφήσεων της πρώτης εποχής της δισκογραφίας, πρέπει να λογαριάσουμε απαραίτητα και ορισμένους καθοριστικούς παράγοντες, που σχετίζονται με τη φύση, την παραγωγή, και τη διάδοση αυτής της μουσικής.

πηγή:Ellinikosfm.com

Η ΛΑΤΕΡΝΑ

2009-09-20T15:48:00.005+03:00

Η λατέρνα είναι ένα αυτόματο μουσικό όργανο που αν και ογκώδες δεν χρησιμοποιείται μόνο σε κλειστούς χώρους αλλά συχνά μεταφέρεται σε ανοιχτούς χώρους, πλατείες και γειτονιές. Είναι ένα όργανο που δημιούργησε πολλά συναισθήματα στους Έλληνες και βοήθησε πολύ στην εξάπλωση και διάδοση ήχων που είναι αγαπητοί ακόμα και σήμερα. Πολλοί έχουν να πουν κάποια ιστορία που ξέρουν ή έχουν ακούσει γύρω από κάποια λατέρνα. Υπήρξαν όμως και πολλά προβλήματα που την ταλαιπώρησαν μέσα στο πέρασμα του χρόνου με αποτέλεσμα να την περιθωριοποιήσουν. Επίσης πρόβλημα στην μελέτη της δημιουργεί η έλλειψη βιβλιογραφίας, μιας και όποια τυχόν υπάρχει είναι ανεπαρκής έως και λανθασμένη. Αυτό συμβαίνει γιατί οι ερευνητές δεν ασχολήθηκαν με την τέχνη της λατέρνας αλλά προέβησαν σε μια απλή περιγραφή της. Παρόλα αυτά ακόμα και σήμερα υπάρχουν γωνιές και γειτονιές που κάποιος μπορεί να ακούσει και να σιγοτραγουδήσει παλιές αγαπημένες μελωδίες
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Α. Το ξεκίνημα
Η πρώτη λατέρνα στην Ελλάδα δημιουργήθηκε γύρω στα 1880. Τότε η συνεργασία του Έλληνα Ιωσήφ Αρμάου και του Ιταλού Jugepe Turconi απέφερε την λατέρνα. Οι δυο τους πολλοί καλοί φίλοι με έντονες μουσικές και κατασκευαστικές δεξιότητες έφτιαξαν στην Κωνσταντινούπολη την πρώτη λατέρνα χωρίς τη σιδερένια βάση που είχαν τα πιάνο γιατί υπήρχαν παρόμοια με τη λατέρνα όργανα στο παρελθόν με σιδερένια όμως βάση (π.χ. η Ρομβία). Οι δυο τους είχαν δημιουργήσει ένα
συνεταιρισμό όπου είχαν διαχωρίσει τη δουλειά σε δύο κομμάτια. Ο Turconi ασχολιόταν με το κατασκευαστικό κομμάτι ενώ ο Αρμάος με την καταγραφή, δηλαδή το «σταμπάρισμα» των τραγουδιών.
Β. Η εξάπλωση και το τέλος
Η εξέλιξη ήταν ραγδαία. Αν και στην Κωνσταντινούπολη υπήρξαν μόνο 2-3 κατασκευαστές στην Ελλάδα υπολογίζονται σε 60-80. Υπολογίζεται επίσης ότι την περίοδο πριν τον πόλεμο του 1940 υπήρξαν σε Αθήνα και Πειραιά περίπου 40.000 όργανα και άλλα τόσα μόνο στη Θεσσαλονίκη. Ακόμα εκείνη την περίοδο σε κάθε μαγαζί διασκεδάσεως υπήρχαν 6-7 όργανα. Ο πόλεμος όμως στάθηκε τροχοπέδη σε οποιαδήποτε εξέλιξη της λατέρνας. Αν και ήταν πολύ προσιτή στην αρχή της στη διάρκεια του πολέμου κανείς δεν κοίταζε την διασκέδαση. Επίσης πάρα πολλά όργανα καταστράφηκαν λόγω του όγκου τους. Ο τελευταίος κατασκευαστής ήταν από τις Σέρρες όπου έκλεισε το εργαστήριο περίπου στα 1938. Αυτό το μαρτυρούν και οι υπάρχουσες λατέρνες που υπολογίζονται σε νεότερες να είναι εκείνης της εποχής.
Γ. Οι προϋποθέσεις για μια νέα δημιουργία
Μέσα στα χρόνια της ακμής πολλοί ακολούθησαν το πρότυπο του Αρμάου-Turconi και διαχώρισαν την κατασκευή της λατέρνας. Έτσι, σπουδαιότερος «σταμπαδόρος» εξελίχθηκε ο γιος του Αρμάου, Νίκος Αρμάος. Αυτός διέδωσε αργότερα την τέχνη του στο γιο του και αυτός βρήκε μεταλαμπαδευτή τον Αντώνη Νασιόπουλο όπου σε συνεργασία με τον Βασίλη Ιακωβίδη, κορυφαίο τεχνίτη και κουρδιστή πιάνων, κατασκεύασαν ξανά το 1944 τη λατέρνα. Παράλληλα στις Σέρρες, ο Αναστάσιος Τζίωνης συνεχίζει και αυτός να κατασκευάζει με παραδοσιακό τρόπο λατέρνες. Αργότερα (το 2001) ο Ιακωβίδης θα πεθάνει, ο Τζίωνης θα αποσυρθεί (σε ηλικία 97 ετών) και μόνος κατασκευαστής στην Αθήνα θα μείνει ο Νασιόπουλος.
ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Η λατέρνα είναι ένα αυτόματο μουσικό όργανο που έχει πάρα πολλές ομοιότητες με το πιάνο. Μάλιστα το χαρακτηρίζουν και αυτόματο πιάνο. Χωρίζεται σε δύο μέρη: α) το πάνω μέρος που περιλαμβάνει τις χορδές απ’ το πάνω μπαλκόνι μέχρι το κάτω και το ηχείο, β) το κάτω μέρος το κιβώτιο που περιλαμβάνει τον κύλινδρο και τους μηχανισμούς του. Τα πλήκτρα (τα σφυράκια όπως λένε και στο πιάνο) ανήκουν στο κάτω μέρος, ουσιαστικά όμως αποτελούν αυτοτελές κομμάτι. Έτσι κάποιος σε ένα μαγαζί θα διάλεγε πρώτα κάποιο πάνω μέρος και μετά το κάτω και θα τα ένωνε. Οι λατέρνες έχουν 33, 35 ή 37 «φωνές» δηλαδή χορδές, και αυτό είναι και το χαρακτηριστικό για να χαρακτηρίσουμε μια λατέρνα μεγάλη ή μικρή αφού ανάλογα με τις χορδές εξαρτάται και το μέγεθος της τόσο στο ύψος όσο όμως περισσότερο στο πλάτος. Επίσης υπάρχει 1 κουδούνι που δίνει διαφορετικό τόνο στον ήχο. Το κομμάτι που είναι και αυτό ανεξάρτητο όπως τα πλήκτρα και ουσιαστικά παίζει τα συγκεκριμένα τραγούδια είναι ο κύλινδρος . Οι χορδές καταλαμβάνουν 3,5 οκτάβες μία από αυτές είναι μπάσα και είναι μη πλήρη οκτάβα (7 χορδές) οι οποίες είναι χάλκινες. Οι χορδές όλες είναι χορδές πιάνου όπως και τα κλειδιά. Γενικά πολλά υλικά είναι υλικά πιάνου. Το πάνω μπαλκόνι είναι από οξιά για να αντέχει τις εντάσεις (περίπου 5 τόνοι), το ηχείο είναι ερυθρελάτη και ο κύλινδρος φλαμούρι για να καρφώνονται σωστά και σταθερά τα καρφιά. Επίσης υπάρχει μία βίδα ρύθμισης ή εντάσεως κάτω από το πληκτρολόγιο που φέρνει το πληκτρολόγιο πιο κοντά ή πιο μακριά απ’ τον κύλινδρο αυξομειώνοντας την ένταση του παιξίματος. Μια άλλη βίδα η «ρέγουλα» που βρίσκεται αριστερά απ’ το πληκτρολόγιο το μετακινεί αριστερά ή δεξιά για να ρυθμίζονται οι μετακινήσεις που οφείλονται σε αλλαγές της υγρασίας ισορροπίας των ξύλων. Τέλος, υπάρχει ένας μοχλός ασφάλισης που ελευθερώνει τον κύλινδρο για να μπορεί αυτό να μετακινηθεί. Αξίζει να σημειωθεί ότι η κατασκευή της λατέρνας διαρκεί περίπου 3 μήνες. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
Η λειτουργία της λατέρνας βασίζεται στα 2 μέρη της. Στο πάνω όπου παράγεται ο ήχος με τις χορδές και στο κάτω όπου ο κύλινδρος θέτει σε κίνηση τα πλήκτρα. Ο κύλινδρος έχει πάνω του καρφωμένα καρφιά (αυτό είναι το λεγόμενο σταμπάρισμα) και γυρνώντας τη μανιβέλα γυρνάει ο κύλινδρος μέσω ενός γραναζιού και ενός στροφάλου. Γυρνώντας λοιπόν ο κύλινδρος ακουμπάνε τα καρφιά του πάνω στα ατσαλάκια (ατσάλινες άκρες 10 περίπου χιλιοστών) που βρίσκονται στην άκρη των πλήκτρων, τα ανασηκώνουν και όταν τα αφήνουν αυτά με τη βοήθεια ελατηρίων προσκρούουν στις χορδές. Για την αλλαγή τραγουδιού σηκώνεται ο μοχλός ασφαλίσεως και μετακινώντας τον κύλινδρο δεξιά ή αριστερά αλλάζουμε σειρά καρφιών που θα μετακινούν τα πλήκτρα. Η απόσταση μεταξύ 2 πλήκτρων είναι 13 χιλιοστά και έτσι χωράνε μέχρι και 9 τραγούδια σε κάθε κύλινδρο. Η ταχύτητα του τραγουδιού εξαρτάται από το πόσο κοντά μεταξύ τους είναι τα καρφιά, απ’ το ύψος τους και απ’ την κίνηση της μανιβέλας. Έτσι το παίξιμο απαιτεί από τον παίκτη γνώση της σωστής ταχύτητας, σταθερό ρυθμό και μείωση του ρυθμού την τελευταία φορά επανάληψης του τραγουδιού για να φανεί που αυτό τελειώνει. Επίσης απαραίτητη είναι και η συνοδεία ντεφιού.
ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ
Η λατέρνα απαιτεί συχνή συντήρηση και αυτή είναι απαραίτητη για τη σωστή λειτουργία της και την μακροζωία της. Καταρχήν χρειάζεται κούρδισμα κάθε 1 ή 1,5 μήνα λόγω της έλλειψης σιδερένιας βάσης. Το κούρδισμα γίνεται με διαπασών και είναι απαραίτητο το κούρδισμα ανά οκτάβες. Επίσης χρειάζεται συχνά στο τέλος 2η και 3η φορά κούρδισμα μέχρι να σταθεροποιηθεί. Ακόμα χρειάζεται ρεγουλάρισμα ανάλογα με το πρόβλημα που μπορεί να δημιουργηθεί από την αυξομείωση της υγρασίας. Επίσης συχνά σπάνε πλήκτρα, ατσαλάκια ή χορδές. Χρειάζονται γρασάρισμα τα καρφιά και τα μηχανικά μέρη όπως και λάδωμα. Τέλος, κάθε 2-3 χρόνια μία λατέρνα που παίζει καθημερινά 8 ώρες χρειάζεται αλλαγή κυλίνδρου γιατί λειώνουν τα καρφιά. Έπειτα δεν πρέπει να εκτίθεται σε ρεύμα και μεγάλες αυξομειώσεις υγρασίας.
ΣΤΟΛΙΣΜΑ
Κύριο χαρακτηριστικό της λατέρνας ήταν και είναι το στόλισμά της. Παλαιότερα αποτελούσε και επάγγελμα καθώς υπήρχαν καταστήματα που πουλούσαν στολίδια και άλλα είδη. Είχαν σκεπάσματα από δέρμα σε διάφορα χρώματα, κομμένα, ξεγυρισμένα, με κεντίδια, σκαλισμένα διάτρητα. Αυτές ήταν οι φορεσιές. Υπήρχαν βελούδινα σκεπάσματα με ρέλι, χρυσοκεντήματα με παραστάσεις (π.χ. 2 κοπέλες να κρατούν την ελληνική σημαία ή παραστάσεις από μάχες του ’21) Ήταν πολύ φορτωμένες με χάντρες, κομπολόγια, εικόνες ακόμα και κέλυφος χελώνας και ότι άλλο σκεφτόταν ο καθένας. Υπήρχαν σεγαριστά σχέδια με το κλασσικό βυζαντινό σχέδιο και η εικόνα που είχαν στο κέντρο ήταν ή της Μαρίας της Πενταγιώτισσας ή της Ρόζα Εσκενάζυ ή 2-3 ακόμα άλλες. Σπάνια κάποιος έβαζε φωτογραφία από αγαπημένο ή συγκεκριμένο του πρόσωπο. Τέλος τα πόδια που στηριζόταν η λατέρνα ήταν ξυλόγλυπτα.
ΣΤΑΜΠΑΡΙΣΜΑ
Το σημαντικότερο ίσως ρόλο στη λατέρνα τον κατέχει ο κύλινδρος. Έτσι ο κατασκευαστής του γινόταν ανέκαθεν διάσημος και έπρεπε να έχει εξαιρετικές μουσικές ικανότητες. Αυτός ονομαζόταν «σταμπαδόρος» ή «καρφωτής». Το σταμπάρισμα είναι μια δύσκολη περίπλοκη διαδικασία και δεν απαιτεί μονάχα μουσικές γνώσεις αλλά και τεχνικές. Αφού το τραγούδι αποτυπωθεί σε παρτιτούρα ο σταμπαδόρος βάζει στην εσωτερική μεριά της λατέρνας και πίσω ακριβώς απ’ τη μανιβέλα ένα ειδικό «ρολόι». Ακριβώς έξω από τη λατέρνα πάλι πίσω από τη μανιβέλα βιδώνει έναν λεπτοδείχτη και τα ευθυγραμμίζει. Ανάλογα με τη χρονική αξία που έχει η νότα γυρίζει τη μανιβέλα μέχρι ο λεπτοδείχτης να δείξει την ανάλογη ένδειξη στο ρολόι. Τότε πατάει ελαφρά το πλήκτρο έτσι ώστε το ατσαλάκι στην άκρη να σημαδέψει ελαφρά τον κύλινδρο. Στην αρχή βάζει τη μια σειρά και μετά τα μπάσα. Αφού τελειώσει και τα 9 τραγούδια ξεκινάει το κάρφωμα. Υπάρχουν 3ων ειδών καρφιά: 1. Πόντοι, καρφιά μήκους 6 χιλιοστών χρησιμοποιούνται για μεγάλες χρονικές αξίες. 2. Τα τέρτσα, καρφιά μήκους 5 χιλιοστών χρησιμοποιούνται κυρίως για τα όγδοα και μπαίνουν σε σειρές. 3. Τρίλιες, καρφιά μήκους 4 χιλιοστών, αιχμηρά προς τα πάνω κοντά, τετραγωνοποιημένα, μπακιρένια. Για κάθε τύπο καρφιού υπάρχει το ανάλογο ζουμπαδάκι που εξασφαλίζει το ισοϋψές κάρφωμα. Όλη η διαδικασία του τυπώματος διαρκεί 20-25 ημέρες. Διασημότερος καρφωτής υπήρξε ο Νίκος Αρμάος. Λόγω της έλλειψης ηχητικών πηγών μπορούσε μόνο ακούγοντας ένα πελάτη να σφυρίζει ένα σκοπό να τον σταμπάρει με 2 ή 3 τρόπους. Έγραφε πολλά τραγούδια και αρκετά από αυτά έγιναν γνωστά ως τραγούδια άλλων που τους έδινε ο Αρμάος όπως η Φαληριώτισσα, Γαρύφαλλο στ’ αυτί, Φούστα κλαρωτή, Χασάπικο πολίτικο κ.α. Μεγάλος καημός του ήταν ότι ποτέ δεν κατασκεύασε λατέρνα. Επίσης οι ικανότητές του στην επισκευή ήταν περιορισμένες. Η ΛΑΤΕΡΝΑ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ
Στη σύγχρονη εποχή η λατέρνα είναι πολύ παραμερισμένη και αρκετά σπάνιο θέαμα. Η ζήτηση είναι αρκετά περιορισμένη σε συλλέκτες και κάποιους ελάχιστους μουσικούς. Στην περιοχή της Αττικής υπάρχουν μόνο 8-9 περιπλανώμενοι εκ των οποίων 1 στον Πειραιά, 3 στην Αθήνα, 1 στην Γλυφάδα όπως και κάποιοι γύφτοι οι οποίοι όμως περιπλανώνται σε ολόκληρη την Ελλάδα. Επίσης σε μαγαζιά διασκέδασης πολύ σπάνια βρίσκονται λατέρνες αφού οι δίσκοι, τα γραμμόφωνα και τα Juke box παραμέρισαν τελείως τη λατέρνα μετά το 40. Οι πωλήσεις πλέον γίνονται σπάνια και συνήθως όχι κατόπιν παραγγελίας αλλά αγοράζονται έτοιμα κομμάτια. Τα τραγούδια τα οποία ταυτίστηκαν με τη λατέρνα όπως η Φραγκοσυριανή, Γαρύφαλλο στ’ αυτί, Το Τραμ το τελευταίο, Οι θαλασσιές οι χάντρες, παραμένουν στο ρεπερτόριο και των καινούργιων οργάνων και υπάρχουν κάποιες προσθήκες σε τραγούδια του Μίμη Πλέσσα ή του Λευτέρη Παπαδόπουλου.

ΑΝΩΤΑΤΗ ΣΧΟΛΗ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ
ΚΑΡΕΛΛΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ

2009-09-12T13:58:00.001+03:00

ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΩΡΑΡΙΟ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ

Στα φθινοπωρινά ξέφωτα
φθίνω στους κήπους με τις γαζίες
σιωπηλός ανοίγω τα χέρια μου στη βροχή
και βλέπω σκέψεις να ιριδίζουν
σ’ έναν χλωμό ήλιο.
Σκαρφίζομαι παραμύθια
και ανακαλύπτω μαγικά κουτιά
στα δωμάτια που στάζουν όνειρα.
…………………………………..
Μανώλης Ηλιάκης

Από 14 Σεπτεμβρίου 2009 το ωράριο λειτουργίας της Βιβλιοθήκης
θα είναι το παρακάτω:

Δευτέρα μέχρι Σάββατο

9 πμ-2 μμ.

Απογεύματα Δευτέρας και Πέμπτης: 3 μμ-8.30 μμ.

ΑΝΑΒΟΛΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΛΟΓΩ ΚΑΚΩΝ ΚΑΙΡΙΚΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ

2009-09-12T13:50:00.003+03:00

Αρκετές από τις εκδηλώσεις που ήταν προγραμματισμένες για το Σαββατοκύριακο, έχουν αναβληθεί, και κάποιες θα γίνουν σε κλειστό χώρο. Σας προτείνουμε λοιπόν πριν ξεκινήσετε να πάτε να παρακολουθήσετε κάποια εκδήλωση, να επικοινωνήσετε με τους κατά τόπους φορείς για το αν θα γίνει και που.

Βραδιά Ethnic–Jazz με το Θ.Ρέλλο και τους THE HEAVY METAL BAND του D. Lynch

2009-09-09T21:40:00.006+03:00

Οι THE HEAVY METAL BAND με τον David Lynch και τον καθηγητή του Ωδείου μας Θοδωρή Ρέλλο, θα δώσουν συναυλία - Βραδιά Ethnic – Jazz, στο Ανοικτό Θέατρο Κρύας στις 11 Σεπτεμβρίου 2009, ώρα 9.00 μμ, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων “Τροφώνια 2009”.

Συνεργασία: Δημοτικό Ωδείο Λιβαδειάς

O David Lynch, ζει και δημιουργεί στην Ελλάδα για περισσότερα από 25 χρόνια μοιράζοντας την πολύπλευρη μουσική προσωπικότητα του μέσα από συναυλίες, φεστιβάλ, κινηματογράφο, τον χορό και το θέατρο. Οι τζαζ, και όχι μόνο, μουσικές συνθέσεις του, δημιουργούν ένα εντελώς ξεχωριστό ηχόχρωμα.
Η πιο πρόσφατη μουσική του δημιουργία, "The Heavy Metal Band" featuring David Lynch, είναι ένα 7-μελές group με 5 χάλκινα πνευστά, δίπλα σε ‘psycho-tronic' μπάσο και ‘hyper-groove' τύμπανα. Στηρίζεται σε πρωτότυπες τζαζ και ελληνικές συνθέσεις του David αλλά και νέες τροποποιήσεις παραδοσιακών κομματιών από τα Βαλκάνια όπως Bubamara, ρυθμοί Sirba κα.
Στη μπάντα παίζουν οι:
Θοδωρής Ρέλλος - άλτο και βαρύτονο σαξόφωνο
Ανδρέας Πολυζωγόπουλος –τρομπέτα
Μάριος Βαλινάκης -άλτο και σοπράνο σαξόφωνο
Βασίλης Παναγιωτόπουλος –τρομπόνι
Γιώργος Παλαμιώτης –μπάσο
Μιχάλης Καπηλίδης –τύμπανα
David Lynch -τενόρο σαξόφωνο, φλάουτο, φωνή.

2ο Μουσικό Φεστιβάλ στο Μαυρομάτι

2009-09-07T21:24:00.002+03:00

Η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Βοιωτίας και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μαυροματίου, διοργανώνουν το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2009 το 2ο Μουσικό Φεστιβάλ στο Μαυρομάτι Βοιωτίας.

Συμμετέχουν τα συγκροτήματα :
Lo Senso (Rock)
Αδωνις (Έντεχνο)
Φυσαλίδες (Greek Rock)

Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί στο προαύλιο χώρο του Δημοτικού Σχολείου Μαυροματίου (20:30)

ΜΟΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

2009-09-06T17:58:00.003+03:00

Ασφαλώς το θέμα δεν σας είναι άγνωστο. Ο καθένας από εμάς έχει νιώσει τη δύναμη της μουσικής. Πόσο η μουσική επηρεάζει την ψυχολογική μας κατάσταση, πόσο μας εμπνέει, μας χαλαρώνει ή ακόμη μας εκνευρίζει. Πόσο μακριά μπορεί να μας ταξιδέψει στο χώρο και στο χρόνο και σε όλες τις αποχρώσεις των συναισθημάτων και συγκινήσεων. Αυτό είναι μια παγκόσμια αλήθεια. Η μουσικοθεραπεία γεννήθηκε στην αρχαία Ελλάδα. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι μελέτησαν την επίδραση των ήχων στον άνθρωπο μέσα από ένα πνεύμα επιστημονικό και ορθολογιστικό, θέτοντας έτσι τις βάσεις της σύγχρονης μουσικοθεραπείας.
Σήμερα, η μουσικοθεραπεία διδάσκεται σε πολλά Πανεπιστήμια και ιδιωτικές σχολές στον κόσμο. Αλλού σε επίπεδο βασικών μακροχρόνιων σπουδών, αλλού σε επίπεδο μεταπτυχιακών σπουδών, όπως συμβαίνει και στη χώρα μας.
Τι ονομάζουμε όμως μουσικοθεραπεία;
Μουσικοθεραπεία είναι η χρήση των ήχων και της μουσικής, για σκοπούς θεραπευτικούς και παιδαγωγικούς. Μέσα στα πλαίσια των ψυχομουσικών ερευνών, ο όρος μουσική καλύπτει ένα ευρύ πεδίο, στο οποίο περικλείονται τόσο τα μεμονωμένα μουσικά στοιχεία όσο και οι πιο περίπλοκες μουσικές συνθέσεις που εκφράζουν όλους τους πολιτισμούς και τις εποχές, από την απόλυτη σιωπή, ως τους ήχους που παράγονται στο εσωτερικό του ανθρώπινου σώματος και ως τους ήχους εκείνους που δεν γίνονται αντιληπτοί με την ακοή αλλά με άλλα συστήματα τους οργανισμού. Κάθε άνθρωπος αντιδρά διαφορετικά στην ακρόαση μιας μουσικής – ηχητικής πρότασης. Η ατομική αυτή αντίδραση είναι η συνισταμένη διαφόρων παραγόντων, από τους οποίους οι πιο σημαντικοί είναι τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, η ιδιοσυγκρασία, η μόρφωση, το περιβάλλον, το ίδιο το μουσικό έργο, αλλά και η ψυχική διάθεση του ατόμου την ώρα της ακρόασης. Γι’ αυτό και οι εφαρμογές των τεχνικών της μουσικοθεραπείας γίνονται από εξειδικευμένους επιστήμονες, μετά από προσεκτική μελέτη της προσωπικότητας εν σχέσει με την πληθώρα των μουσικών και ηχητικών δυνατοτήτων. Εφ’ όσον λάβουμε σοβαρά υπο’ όψιν μας τον παράγοντα αυτό, το πεδίο εφαρμογών της μουσικοθεραπείας είναι απεριόριστο.
Η μουσικοθεραπεία χρησιμοποιείται σε όλων των ειδών τις ψυχικές και σωματικές παθήσεις. Σαν όργανο που υποβοηθεί την έκφραση, την επικοινωνία και την ανάταση του δημιουργικού δυναμικού, που υπάρχει σε κάθε άνθρωπο σε λανθάνουσα μορφή και που αποτελεί τη βάση ενός υγιούς ψυχισμού. Και εφ’ όσον δεχόμαστε ότι η ψυχική κατάσταση ενός ατόμου ευνοεί ή εμποδίζει την ανάπτυξη διαφόρων σωματικών παθήσεων, είναι κατανοητό ότι, κατ’ επέκταση, η μουσική θεραπεύει και σωματικές παθήσεις. Με άλλα λόγια, οι οργανικές αντιδράσεις του ανθρώπου στο μουσικό ερέθισμα εξαρτώνται άμεσα από την συγκινησιακή επίδραση που ασκεί η μουσική πάνω του. Η θεραπευτική διαδικασία ακολουθεί μια πολύ προσεκτική πορεία ανίχνευσης, διάγνωσης και προετοιμασίας του θεραπευτικού προγράμματος. Σε γενικές γραμμές οι τεχνικές της μουσικοθεραπείας χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες.
Στις «δεκτικές» μεθόδους που βασίζονται στη μουσική ακρόαση και στις «ενεργητικές» μεθόδους που βασίζονται στη μουσική ή ηχητική δημιουργία.
Ωστόσο, οι δύο αυτές γενικές κατηγορίες τεχνικών μπορούν να συνδυάζονται με πολλές άλλες μορφές έκφρασης: κίνηση, χορός, πλαστικές και εικαστικές τέχνες, θεατρικό παιγνίδι, λεκτική έκφραση κ.λπ. Σε τελευταία ανάλυση είναι ο ίδιος ο θεραπευόμενος που, ανάλογα με τις ανάγκες του, την προσωπικότητά του και τα μηνύματα που στέλνει – συνειδητά ή ασυνείδητα – σε έναν ευαίσθητο και ευέλικτο θεραπευτή, οδηγεί και εμπλουτίζει τις πτυχές και τα μέσα της θεραπευτικής πορείας. Μέσα στα πλαίσια της μουσικοθεραπείας, ο ασθενής συναντά τους θεραπευτές και τις τεχνικές. Αλλά πέρα από τους θεραπευτές, συναντά τους ανθρώπους και έτσι ξαναβρίσκει την επαφή μαζί τους και με την πραγματικότητα. Και πέρα από τις τεχνικές συναντά τις τέχνες. Και νέοι ορίζοντες προς το ωραίο, προς την αισθητική απόλαυση και προς τη δημιουργική έκφραση, ανοίγονται μπροστά του.

Λιάνα Πρίνου Πολυχρονιάδου

(ψυχολόγος, μουσικοθεραπεύτρια)

“Blow of spring” και “ΚΟΜΗΤΕΣ” στα “ΧΑΡΜΑΤΙΑ 2009”

2009-09-02T02:23:00.006+03:00

Στα πλαίσια των εκδηλώσεων “ΧΑΡΜΑΤΙΑ 2009” που διοργανώνει ο σύλλογος απανταχού Λεονταριτών σε συνεργασία τοπικών φορέων, το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου, θα έχουμε την ευκαιρία να περάσουμε μια ευχάριστη βραδιά και να κλείσουμε τον κύκλο των καλοκαιρινών εκδηλώσεων με την συντροφιά των τοπικών συγκροτημάτων “Blow of spring” και “ΚΟΜΗΤΕΣ”. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Χαρμάτι Λεονταρίου του Δήμου Θεσπιών.

Έναρξη 21:00.

ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ «Στους χτύπους της καρδιάς»

2009-08-31T00:27:00.001+03:00

3 Σεπτεμβρίου : Ωδείο Ηρώδου του Αττικού
Εκεί που χτυπά η καρδιά της, εκεί που συναντιέται με το πάθος της για το τραγούδι, εκεί η Χάρις Αλεξίου θέλει να ταξιδέψει το κοινό της αυτό το καλοκαίρι. Μόνη της στην σκηνή για δύο ώρες με τους μουσικούς της θέλει να μαγευτεί η ίδια πρώτα με τις μελωδίες και τον λυρισμό τους και να μαγέψει και το κοινό της με τις ερμηνείες της. Οι συναυλίες της θα είναι όπως πάντα ένα από τα ωραιότερα δώρα του καλοκαιριού για τους λάτρεις της φωνής και των τραγουδιών της.
Οι επιλογές από το ρεπερτόριο - θησαυρό που όλοι τραγουδάμε αλλά και ανέκδοτα τραγούδια από την νέα της δουλειά σε ένα ρεσιτάλ ερμηνείας βασισμένο στη μοναδική φωνή και παρουσία της.
Την μουσική επιμέλεια έχει ο Κώστας Παπαδούκας.
Βιολί, Θάνος Γκιουλετζής,
Μπουζούκι, κιθάρα, τζουρά, λαούτο, Νίκος Κατσίκης,
Κιθάρες, Γιώργος Χατζόπουλος,
Τύμπανα, Χρήστος Γκοτσίνας,
Μπάσσο , Ειρηναίος Κουλλούρας
Ήχος: Παύλος Σαπουντζής, Αντώνης Παραμύθης
Φώτα: Alain Lonchamp, Αλέξης Προδρόμου

10 ΧΡΟΝΙΑ “Café de l’ art” ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΑΧΩΝ ΠΕΜΠΤΗ 10 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2009

2009-08-31T00:07:00.002+03:00

ΝΟΤΗΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΡΓΑΡΗΣ
Ερμηνεύουν:
ΣΟΝΙΑ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ
ΗΡΩ
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΟΥΤΣΑΤΣΟΥ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΣΑΚΝΗΣ
DAVID LYNCH (σαξόφωνο)
Τα “Café de l’art” είναι μια σειρά από 6 επιτυχημένα C.D. του Νότη Μαυρουδή και του Παναγιώτη Μάργαρη, που έχουν αφήσει στίγμα στην Ελληνική δισκογραφία και θεωρούνται από τα πιο επιτυχημένα σε πωλήσεις στο εξωτερικό.
Τον τελευταίο χρόνο βρίσκονται σταθερά μέσα στα 10 καλύτερα στην Ελλάδα και σίγουρα δεν είναι τυχαίο, καθώς ένα τόσο επιτυχημένο ντουέτο κιθάρας είναι σαν δυο ψυχές μέσα σε ένα σώμα.
Ο ιδιαίτερα αγαπητός και σημαντικός συνθέτης και κιθαρίστας Νότης Μαυρουδής και ο σολίστας κιθαρίστας Παναγιώτης Μάργαρης, συναντώνται ως συνεργάτες διασκευάζοντας γνωστές κι αγαπημένες μελωδίες τοποθετώντας τα μουσικά κομμάτια που έχουν επιλέξει σε άλλη διάσταση. Καταθέτουν μια μουσική άποψη που διατηρεί τον χαρακτήρα των έργων αντλώντας ιδέες από την ανεξάντλητη πηγή της γνώσης της κλασικής κιθάρας.
Οι δυο κιθαριστές γνωρίζουν πως η φαντασία, η καλλιέργεια και η γνώση, προστατεύουν τα έργα από εύκολες λύσεις και προχειρότητες, γι’ αυτό και ως διασκευαστές μεγάλων έργων κράτησαν ψηλά την αισθητική απόλαυση.
Η παράσταση με τον τίτλο “Café de l’ art” περιλαμβάνει αγαπημένα μουσικά κομμάτια και από τους 6 ομώνυμους δίσκους, που κάθε ένας διαπραγματεύεται διαφορετικές μουσικές και είδη, τα οποία διασκευάζονται μοναδικά για κιθάρες. Κομμάτια και τραγούδια των Μάνου Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Βασίλη Τσιτσάνη και Μάρκου Βαμβακάρη και μερικές από τις ωραιότερες διεθνείς κινηματογραφικές μελωδίες.
Τα τραγούδια τα ερμηνεύουν οι σπουδαίοι τραγουδιστές που συμμετέχουν και στους δίσκους όπως, η Σόνια Θεοδωρίδου, η Αναστασία Μουτσάτσου, η Ηρώ, ο Διονύσης Τσακνής και ο Χρήστος Θηβαίος.
Συμμετέχουν σολίστες μουσικοί και στο σαξόφωνο παίζει ο David Lynch.
Είσοδος 20 Ευρώ και φοιτητικό 15 Ευρώ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ - ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ - ΜΠΑΜΠΗΣ ΣΤΟΚΑΣ

2009-08-30T23:50:00.002+03:00

ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ - ΘΕΑΤΡΟ ΓΗΣ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΤΕΤΑΡΤΗ 16 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ - ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΤΡΑΣ
Υπό την αιγίδα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες
Όλα τα έσοδα θα καλύψουν επείγουσες ανάγκες ευάλωτων ομάδων σε συνεργασία με το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες
Συναντήθηκαν στην αρχή του καλοκαιριού σε μια πολύ μεγάλη συναυλία στην Κύπρο. Μια συναυλία με μεγάλη μαζικότητα, παλμό και ανταπόκριση.
Ο Γιώργος Νταλάρας, ο Παντελής Θαλασσινός και ο Μπάμπης Στόκας επαναλαμβάνουν αυτή τη συνεργασία με δύο μοναδικές συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Ο Γιώργος Νταλάρας έχει συνεργαστεί πολλές φορές με τον Μπάμπη Στόκα, από την εποχή των Πυξ Λαξ ακόμα, έχουν ηχογραφήσει μαζί τραγούδια που έχουν αγαπηθεί και έχουν τραγουδηθεί απ’ όλους μας. Με τον Παντελή Θαλασσινό έχουν συνεργαστεί μόνο δισκογραφικά για τον «Άξιο Λόγο» και την Εστουδιαντίνα, και αυτές οι συναυλίες τους έδωσαν την ευκαιρία να παίξουν για πρώτη φορά ζωντανά τα τραγούδια τους.
Ο Γιώργος Νταλάρας μουσικός που αναζητεί πάντα καινούργιο ήχο, καινούργιες συνεργασίες, έχει επιμεληθεί το πρόγραμμα με τη βοήθεια 12 μουσικών, μοναδικών στο είδος τους. Ένα πρόγραμμα με ροκ μπαλάντες, αλλά και «χρωματιστά» λαϊκά τραγούδια. Ένα μέρος του προγράμματος του είναι καινούργιο υλικό. Δυναμικά τραγούδια όπως το «Άγρια ζωή», τα «Έρημα χωριά», «Το φίλτρο», τραγούδια από τον «Άξιο Λόγο» που παρουσιάστηκαν μόνο στο Παλλάς.
Μοιραία βέβαια από το πρόγραμμα δεν θα λείπουν τραγούδια σταθμοί στην πολύχρονη καριέρα του, από τη συνεργασία του με τους σπουδαιότερους έλληνες δημιουργούς. Τραγούδια που αντέχουν στο χρόνο, τραγούδια σταθμοί, τραγούδια που μας συντροφεύουν μια ζωή.
Τέλος η ξεχωριστή πρόταση του προγράμματος είναι η ίδια η μουσική συνάντηση που φέρνει στη σκηνή έναν μεγάλο ερμηνευτή και μουσικό με δύο πολύ σημαντικούς τραγουδοποιούς, που ο καθένας χωριστά έχει αφήσει το δικό στίγμα στο τραγούδι. Η συνύπαρξη τους, οι διασκευές τους και οι κοινές ερμηνείες τους σε δικά τους τραγούδια αλλά και άλλων είναι ίσως και το πιο εκρηκτικό σημείο του προγράμματος.
Γιώργος Νταλάρας, Παντελής Θαλασσινός και Μπάμπης Στόκας με αποσκευές τραγούδια που όλοι έχουμε αγαπήσει, πάντα με δυναμικό μουσικό παρόν με μια εξαιρετική ορχήστρα από σολίστες μουσικούς σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη! Συμμετέχει η Ασπασία Στρατηγού η νέα πολύ καλή λαϊκή φωνή. Πέρα από την καλλιτεχνική συνάντηση υπάρχει και ένας άλλος πολύ σοβαρός λόγος διοργάνωση της συναυλίας στο Θέατρο Πέτρας. Όλα τα έσοδα σε συνεργία και υπό την επίβλεψη του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες, που έχει δράση 20 χρόνων στην Ελλάδα θα διατεθούν για να καλύψουν άμεσες και επείγουσες ανάγκες των προσφύγων στην Ελλάδα και κυρίως ευάλωτες ομάδες (γυναίκες και παιδιά). Η συναυλία τελεί υπό την αιγίδα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.
Η συναυλία στο Θέατρο Πέτρας εντάσσεται στο Διεθνές Φεστιβάλ Πέτρας 2009.

"Τραγουδήστε, μην ντρέπεστε"!

2009-08-30T23:16:00.003+03:00

Ο Μπάμπης Στόκας θα εμφανιστεί στις 14/9 στο Θέατρο Λυκαβηττού..., η φωνή των Πυξ Λαξ, της μεγαλύτερης ελληνικής μπάντας, συστήνεται ξανά στο κοινό ως ερμηνευτής. Από τον Παύλο Σιδηρόπουλο στους Πυξ Λαξ και από τον Ζαμπέτα στον Χατζιδάκι, με εφόδιο τη σπουδαία φωνή του, χρόνια τώρα αποδεικνύει κάτι που στους μουσικούς κύκλους ήταν ήδη γνωστό: την ικανότητά του να κινείται με πρωτοφανή άνεση ανάμεσα στο λαϊκό και το έντεχνο, το ροκ και τις μπαλάντες.
Στις συναυλίες του παρουσιάζει ένα ανθολόγιο αγαπημένων του τραγουδιών, που με άξονα το προσωπικό του αίσθημα φέρνουν τον ακροατή σε επαφή με μερικές από τις ωραιότερες στιγμές του νεότερου ελληνικού ρεπερτορίου.
Από τα λαϊκά κομμάτια "Τα πήρες όλα" και "Πάρε τα χνάρια" μέχρι τα έντεχνα "Δεν λες κουβέντα" και "Όμορφη πόλη", αλλά και το παραδοσιακό "Στο 'πα και στο ξαναλέω" ή το "Έβαλε ο Θεός σημάδι".
Από την συναυλία δε θα μπορούσαν φυσικά να λείπουν τραγούδια της γενιάς του "Ανόητες αγάπες", "Νότος", "Μάσκες" αλλά και οι μεγάλες επιτυχίες των Πυξ Λαξ "Φωτιά", "Τι είναι αυτό που μας χωρίζει", "Πούλα με", "Λένε για μένα", "Γιατί", "Ο βασιλιάς" κ.ά.
Ώρα έναρξης: 21:00
Πληροφορίες: 210-7474288

ΧΑΡΙΤΗΣΙΑ 2009

2009-08-28T18:53:00.002+03:00

Ένα πλούσιο πρόγραμμα από ήχους γεύσεις και εικόνες, που ξεκινάει από αύριο 29 Αυγούστου θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε από τον Δήμο Ορχομενού στα ''ΧΑΡΙΤΗΣΙΑ 2009''

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ

2009-08-27T00:19:00.007+03:00

Ο Γιάννης Πλούταρχος γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου του 1970 στη Λειβαδιά, συγκεκριμένα σε ένα μικρό χωριό έξω από τον Ορχομενό, που ονομάζεται Μαυρόγια.
Το πραγματικό του όνομα είναι Γιάννης Κακοσσαίος, ενώ το καλλιτεχνικό του επώνυμο «Πλούταρχος» το εμπνεύστηκε ο πρώτος παραγωγός του, Γιώργος Μακράκης.
Ο Γ. Πλούταρχος κατάγεται από αγροτική οικογένεια που έκανε μεγάλο αγώνα για να τα βγάλει πέρα. Έζησε δύσκολα χρόνια και έχει έντονα βιώματα από την ελληνική επαρχία και τις δυσκολίες της. Τραγουδάει από έξι χρονών παιδί. Στην οικογένειά του τραγουδούσαν όλοι, κυρίως τις ώρες που δούλευαν - το τραγούδι ήταν η συντροφιά τους. Αυτό επηρέασε και τη σχέση του με τη μουσική και το τραγούδι. Οι πρώτες μουσικές επιρροές του προέρχονται από τη δημοτική και τη βυζαντινή παράδοση.
Ο Γιάννης Πλούταρχος, έμεινε στη Λειβαδιά ως τα 16 του χρόνια. Με αφορμή τις σπουδές κομμωτικής που ήθελε να κάνει, όπως είχε πει στην οικογένειά του, φεύγει για την Αθήνα. Ο αληθινός, όμως, λόγος ήταν να πραγματοποιήσει το όνειρό του που ήταν το τραγούδι.
Στην Αθήνα εργαζόταν σε κομμωτήριο -το κύριο τότε επάγγελμά του- ενώ παράλληλα δούλευε σε νυχτερινό κέντρο. Πρώτη φορά τραγούδησε επαγγελματικά σε ένα μικρό μαγαζί στον Κορυδαλλό. Απογοητεύτηκε όμως από τις συνθήκες που επικρατούσαν στο χώρο του τραγουδιού και τον εγκατέλειψε δύο φορές. Παρόλα αυτά, σαν κάτι να τον έσπρωχνε, επανήλθε στο τραγούδι. Δυο χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση, τραγούδησε στο «Ροδόλφο» της παραλιακής. Ακολούθησαν μεγάλα Αθηναϊκά μαγαζιά όπως η «Νεράιδα», η «Φαντασία», το «Τούνελ», όπου συνεργάστηκε με πολύ μεγάλα ονόματα του λαϊκού ρεπερτορίου όπως ο Γιάννης Πουλόπουλος, η Ρίτα Σακελαρίου, Ο Θέμης Αδαμαντίδης αλλά και με νεότερους καλλιτέχνες όπως ο Στέλιος Ρόκκος, ο Γιώργος Μαζωνάκης , κ. ά. Γρήγορα απέκτησε θαυμαστές αλλά και φίλους. Την εποχή εκείνη ήταν που συναντήθηκε με τον Δημήτρη Καρδατζή και τον Ηλία Φιλίππου, ανθρώπους που πίστεψαν στο ταλέντο του και τον έφεραν σε επαφή με τον πρώτο του παραγωγό, τον Γιώργο Μακράκη στον οποίο οφείλεται και το ψευδώνυμό του.
Το φθινόπωρο του 1998, ο Γιάννης Πλούταρχος μπήκε στη δισκογραφία κυκλοφορώντας την πρώτη του δουλειά «Μόνο Εσύ» σε τραγούδια διάφορων συνθετών με πιο γνωστούς τους Α. Χρυσοβέργη, Σ. Γιατρά αλλά και του Χ. Νικολόπουλου. Η μεγαλύτερη επιτυχία του δίσκου ήταν το τραγούδι «Ένας Θεός» που ακούγεται με τον ίδιο ενθουσιασμό μέχρι σήμερα. Μετά τον πρώτο του προσωπικό δίσκο, συμμετείχε με ένα ντουέτο στο δίσκο της Κωνσταντίνας «Σημείο Επαφής». Ο τίτλος του ντουέτου ήταν «Η καρδιά μου είναι ζαλισμένη» . Επίσης, έκανε ένα ντουέτο με τον Στέλιο Διονυσίου την «Ορεστιάδα» που περιλαμβάνεται στον δίσκο «Επιβάλλεται» του τελευταίου. Η επόμενη προσωπική δουλειά του Γιάννη Πλούταρχου με τίτλο «Υπήρχαν Όρκοι» κυκλοφορεί το 2000 και τον κάνει ευρέως γνωστό εκτοξεύοντας την καριέρα του στα ύψη. Το «Φυσάει πολύ» είναι ένα από τα τραγούδια του άλμπουμ που ξεχώρισαν. Το νυχτερινό κέντρο «Ποσειδώνιο» που εμφανιζόταν την περίοδο εκείνη και αργότερα ταυτίστηκε με το όνομά του, συγκέντρωνε καθημερινά επί μήνες το κοινό των νυχτερινών μαγαζιών. Το «Υπήρχαν Όρκοι» γίνεται χρυσό, ο Γιάννης Πλούταρχος περιζήτητος και οι πωλήσεις οδηγούν σε πλατινένιο.
Ακολούθησαν το 2001 οι «Μικρές Φωτογραφίες» άλμπουμ που πούλησε πάνω από 150.000 αντίτυπα και το 2002 κυκλοφόρησε το «Δεν είναι ο έρωτας παιδί της λογικής». Η επιτυχία που γνώρισε αυτό το άλμπουμ ήταν τόσο μεγάλη που το 2003 επανακυκλοφόρησε με ένα επιπλέον νέο τραγούδι το «Ποιο μονοπάτι» καθώς και bonus DVD με 9 video clip. Αυτή η δουλειά έγινε διπλά πλατινένια. Το 2003 κυκλοφόρησε και το καινούργιο του άλμπουμ με τίτλο « Πάει λίγος καιρός» με 19 νέα τραγούδια και το 2004 επανακυκλοφόρησε και αυτό με ένα επιπλέον τραγούδι, το κλασικό «Αν θυμηθείς τ'; όνειρό μου» του Μίκη Θεοδωράκη. Ταυτόχρονα, ο Γιάννης Πλούταρχος κατάφερε να ξεπεράσει όλα τα ρεκόρ με τις συνεχείς εμφανίσεις του στο «Ποσειδώνιο» για ένα ολόκληρο ημερολογιακό έτος, χωρίς καμία διακοπή και με το κοινό να του εκφράζει καθημερινά την αγάπη και τον θαυμασμό του. Το 2005 αποφάσισε να απέχει από τα νυχτερινά μαγαζιά της Αθήνας και πραγματοποίησε την πρώτη του περιοδεία στο εξωτερικό με σταθμούς το Τορόντο, το New Jersey, τη Βοστώνη, τη Ν.Υόρκη, το Σικάγο, τη Μελβούρνη, Το Σύδνεϋ, το Γιοχάνεσμπουργκ και τη Λευκωσία. Ο απόδημος Ελληνισμός τον υποδέχτηκε με ενθουσιασμό σε βαθμό υστερίας! Έπειτα από απουσία δύο ετών (δισκογραφικά) τον Ιούνιο του 2005 κυκλοφόρησε το έκτο κατά σειρά άλμπουμ του με τίτλο «Όλα σε σένα τα βρήκα» με 14 τραγούδια, που έγινε διπλά πλατινένιο. Συνεργάστηκε με γνωστούς συνθέτες και στιχουργούς όπως ο Α. Βαρδής, ο Ν. Τερζής, ο Χρήστος Κυπαρίσης και ο Αλέξης Σέρκος. Τον ίδιο Σεπτέμβριο(2005) ακολούθησε και η επιστροφή του στις πίστες της Αθήνας, με τις εμφανίσεις του σε ένα καινούργιο νυχτερινό μαγαζί που πλέον ονομάζεται «Κέντρο Αθηνών» και έκτοτε στεγάζει τον Γιάννη Πλούταρχο σε κάθε περίοδο των εμφανίσεών του.
Το 2006 συμμετείχε σε ένα καινούργιο ντουέτο με την Κωνσταντίνα, το τραγούδι «Τι μπήκε ανάμεσά μας» που περιλαμβάνεται στο δίσκο της Κωνσταντίνας. Ενώ το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους (2006) κυκλοφόρησε και η έβδομη δισκογραφική του δουλειά με τίτλο «Κρυμμένα Μυστικά» που περιλάμβανε 16 τραγούδια. Το CD αυτό έγινε διπλά πλατινένιο και κυκλοφόρησε και σε special έκδοση με bonus DVD. Τον Ιούλιο του 2007 κυκλοφόρησε ένα διπλό Best of album με τίτλο «Στιγμές» που περιλάμβανε τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Γιάννη Πλούταρχου, 6 νέα κομμάτια καθώς και ένα bonus DVD. Ξεπέρασε τις 40.000 πωλήσεις και έγινε πλατινένιο.
Ο Γιάννης Πλούταρχος είναι ένας από τους πιο αγαπητούς λαϊκούς τραγουδιστές της εποχής μας, μια γνήσια λαϊκή φωνή και ένα μουσικό ταλέντο αφού πέρα από εκπληκτικός ερμηνευτής γράφει και ο ίδιος τραγούδια. Έχει κερδίσει το κοινό με τη δύναμη της ερμηνείας του, την ξεχωριστή φωνή του αλλά και το ήθος του ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος. Διακρίνεται για το χαμηλό προφίλ του, τη σεμνότητά του -παρά το μέγεθος επιτυχίας που έχει κάνει- και το αίσθημα ευθύνης που κουβαλάει απέναντι στο κοινό που τον ακολουθεί φανατικά εδώ και χρόνια. Μιλά για τους θαυμαστές του με σεβασμό και εκτίμηση και όπως πολλές φορές έχει δηλώσει προσπαθεί να προσέχει την συμπεριφορά του γιατί θεωρεί πως κάθε καλλιτέχνης είναι πρότυπο για τους θαυμαστές του, κυρίως για τους νέους ανθρώπους. Κατάφερε με την απλότητα και την αυθεντικότητά του να γίνει ένα με τον κόσμο. Με την ψυχή του, το συναίσθημα και την τέχνη του μοιράζεται τους καημούς και τον πόνο του καθενός γιατί μπορεί και τους αισθάνεται. Ο ίδιος συνέχεια ευχαριστεί τον κόσμο που τον ακολουθεί πιστά και που αναγνωρίζει την προσπάθειά του, αγαπά και εκτιμά πολύ αυτό που του έχει δώσει ο κόσμος και κάθε βράδυ, όπως λέει, « κάνει ό, τι μπορεί με τη δική του αισθητική και παιδεία για να τον ευχαριστήσει». Θέλει να μπορεί να διασκεδάζει τον κόσμο και να αφήσει πέντε καλά πράγματα στην δισκογραφία. Τον ενδιαφέρει να τραγουδάει καλά τραγούδια, πιάνεται από τη λεπτομέρεια αλλά δίνει σημασία και στο αυθόρμητο. Σύμφωνα με τον Γιάννη Πλούταρχο «το τραγούδι είναι τέχνη, είναι μεράκι. Το τραγούδι πρέπει να βγαίνει από μέσα σου, να έχεις έντονα συναισθήματα».
Αξιοσημείωτο είναι πως πέρα από την καθολική αναγνώρισή του από το κοινό -ακόμα και από τους μη φανατικούς της λαϊκής μουσικής- , έχει κερδίσει και την αποδοχή των κριτικών.
Όσον αφορά στην προσωπική του ζωή, γνωρίζουμε πως είναι χρόνια παντρεμένος με τη σύζυγό του Μαρία και πρόσφατα απέκτησαν και το τέταρτο παιδί τους!
Ο Γιάννης Πλούταρχος δεν έδωσε ποτέ δικαιώματα σχολιασμού ούτε προκαλεί ως άνθρωπος. Διατηρεί χαμηλούς τόνους, αποφεύγει τις κοσμικές εκδηλώσεις και τις δημόσιες εμφανίσεις και προτιμά να μιλά με τη δουλειά του. Του αρέσει η ζωγραφική, έχει φετίχ με τα άσπρα ρούχα και αυτό που ο ίδιος θεωρεί λάθος του, είναι που δεν έχει μάθει σωστά ελληνικά.
Εμάς πάντως μας αρκεί να τραγουδά καλά τραγούδια και να τα ερμηνεύει με τον μοναδικό τρόπο που ο ίδιος ξέρει, χαρίζοντάς μας αξέχαστες στιγμές διασκέδασης!!!

"ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ" ΣΤΗΝ ΧΑΙΡΩΝΕΙΑ

2009-08-26T21:55:00.002+03:00

Ο Δήμος Χαιρώνειας , ο Μορφωτικός
& Εκπολιτιστικός Σύλλογος Χαιρώνειας
« Ο Πλούταρχος » και η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Βοιωτίας ,
σας καλούν την Κυριακή 30-8-2009 και ώρα 8.30 μ.μ. να παρακολουθήσετε την Αρχαία Τραγωδία

ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
« ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ »

Από τον Οργανισμό Ελληνικού Θεάτρου «ΑΙΧΜΗ»

Μετάφραση : Κ. Πολιτόπουλος
Σκηνοθεσία : Γ. Νικολαϊδης
Μουσική : Γ. Μαρκόπουλος

Η παράσταση θα πραγματοποιηθεί στον αύλειο χώρο του Δημοτικού σχολείου Χαιρώνειας.

EIΣΟΔΟΣ ΔΩΡΕΑΝ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ

2009-08-26T01:24:00.009+03:00

Ο Δημήτρης Κοντογιάννης γεννήθηκε στη Δαύλεια της Βοιωτίας.
Εμαθε μουσική μέσα από την συμμετοχή του στη Φιλαρμονική του Δήμου Λειβαδιάς, όπου έπαιζε τρομπέτα.
Στα 22 του χρόνια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Εκεί συνέχισε τις μουσικές σπουδές του (στο Ωδείο Αθηνών με δάσκαλο τον Κώστα Κυπραίο).
Το 1973 αρχίζει την επαγγελματική του πορεία στο τραγούδι. Στην αρχή παίζει κιθάρα και τραγουδάει στις μπουάτ της Πλάκας και λίγο αργότερα γίνεται ένα από τα ιδρυτικά μέλη της πρώτης Ρεμπέτικης Κομπανίας, που εκτέλεσε με τον αυθεντικό τρόπο και ήχο τραγούδια των σπουδαιότερων λαϊκών μας δημιουργών.
Στη συνέχεια ξεκινά την προσωπική του πορεία στην ελληνική δισκογραφία, κατά την οποία συνεργάστηκε με τους Ν. Ξυδάκη, Μ. Ρασούλη, Ν. Παπάζογλου, Μ. Λοϊζο, Χ. Αλεξίου, Ν. Μαμαγκάκη, Γ. Ιωάννου κ.α.
Τα επόμενα χρόνια δίνει πλήθος συναυλιών σε όλη την Ελλάδα, την Ευρώπη και την Αμερική. Συνεργάστηκε με τους σπουδαιότερους Ελληνες συνθέτες, μεταξύ των οποίων το Β. Τσιτσάνη, Δ. Σαββόπουλο, Μ. Θεοδωράκη, Ν. Μαμαγκάκη, Χρ. Νικολόπουλο, Μ. Λοϊζο, Ν. Ξυδάκη, Τ. Σούκα κ.α.
Τραγούδησε (με μεγάλη επιτυχία) στις παραστάσεις παραδοσιακού τραγουδιού στο Ηρώδειο (που επιμελήθηκε ο καθηγητής Εθνομουσικολογίας Λάμπρος Λιάβας) το 2000 και 2001.
Σημαντική η εμφάνισή του στο Μέγαρο Μουσικής το 2001, όπου τραγούδησε για την παράσταση «Τα ιερά τραγούδια του έρωτα» του Νίκου Μαμαγκάκη.
Στο ενεργητικό του καταγράφονται 14 προσωπικοί δίσκοι, ενώ συμμετείχε σε 20 και πλέον ακόμη. Τραγούδησε στο CD της Ρεμπέτικης Κομπανίας, που ανασυγκροτήθηκε για την ηχογράφηση 20 ρεμπέτικων τραγουδιών με την συμμετοχή των Δ. Σαββόπουλου και Δ. Σαμίου. Η συμμετοχή του στην ελληνική δισκογραφία
• Η ΡΕΜΠΕΤΙΚΗ ΚΟΜΠΑΝΙΑ – Τα μπλε παράθυρα
• Η ΡΕΜΠΕΤΙΚΗ ΚΟΜΠΑΝΙΑ 2 – Πως θα περάσει η βραδιά
• Η ΡΕΜΠΕΤΙΚΗ ΚΟΜΠΑΝΙΑ με τον Δημήτρη Κοντογιάννη
• Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΓΥΦΤΙΑΣ (Ν. Ξυδάκη – Μ. Ρασούλη)
• ΤΑ ΔΗΘΕΝ (Ν. Ξυδάκη – Μ. Ρασούλη)
• ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΠΕΦΤΟΥΝΕ ΜΑ Η ΑΓΑΠΗ ΜΕΝΕΙ (Χρ. Νικολόπουλου – Μ. Ρασούλη)
• ΚΕΝΤΡΟ ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΩΝ (Ν. Μαμαγκάκη – Γ. Ιωάννου)
• ΠΑΙΞΕ ΧΡΗΣΤΟ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ (Χρ. Νικολόπουλου – Μ. Ρασούλη)
• ΟΛΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ (Χρ. Νικολόπουλου – Μ. Ρασούλη)
• ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟΥ ΣΑΜΠΑΝΗ με τον Δημήτρη Κοντογιάννη
• ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ, ΔΕ ΛΕΓΕΤΑΙ (προσωπικό άλμπουμ)
• ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΤΟ ΦΙΛΜ (στίχοι – μουσική : Γ. Λυκούρα)
• ΕΚ ΠΡΩΤΗΣ ΟΨΕΩΣ ΛΑΪΚΑ (προσωπικό άλμπουμ)
• ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΧΑΡΟΥΛΑΣ (Μ. Λοϊζου)
• ΣΤΟ ΧΟΡΟ, ΣΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ (ζωντανή ηχογράφηση)
• Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΑΣ (Χ. Νικολόπουλος – Κ. Βίρβος)
• ΡΕΜΠΕΤΙΚΗ ΚΟΜΠΑΝΙΑ – Συγγενείς και φίλοι
• ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ (Ν. Μαμαγκάκη)
• 3 ΣΥΝ ΤΡΙΑ (προσωπικό CD με 6 λαϊκά τραγούδια)
• Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
και πολλές ακόμη συμμετοχές σε συλλογές, άλμπουμ άλλων καλλιτεχνών και ζωντανές ηχογραφήσεις.

CARGO...Μια μοναδική συνεργασία σε πολλά υποσχόμενες συναυλίες! Πέμυ Ζούνη και Ελένη Πέτα μαζί...

2009-08-24T20:40:00.003+03:00

Δυο γυναίκες... Δυο φωνές που θα σταθούν απέναντι στα Πάθη και στους καημούς του Έρωτα...
Περπατούν στο Buenos Aires, περιπλανιόνται στους δρόμους της ερωτικής επιθυμίας και καταλήγουν στον Πειραιά. Σταματούν σε πόλεις, μεγάλα ποτάμια και λιμάνια.
Ρίο Ντε Λα Πλάτα, Γουαλδακιβίρ, Σηκουάνας, Λισσαβόνα, Νάπολι, είναι μόνο κάποιες από τις στάσεις...
Μια ξεχωριστή σύμπραξη:
Η Πέμη Ζούνη και η Ελένη Πέτα σε μια συνεργασία όπου το πάθος και η θεατρικότητα γίνεται αφορμή για μια σειρά από απρόσμενους μουσικούς συνειρμούς. Διεισδύουν στο θεατρικό λόγο των Tangos και των Fados, στις φαβέλες της Λατινικής Αμερικής και στα πλακόστρωτα των υπαίθριων τραγουδιστών της Ευρώπης.
Διασχίζουν δρόμους αγαπημένων μας κινηματογραφικών τραγουδιών, ταξιδεύουν στις χώρες του κόσμου με υπέροχες μελωδίες που αγαπήσαμε.
Μιλάνε, τραγουδάνε, χορεύουν. Αναπολούν, γελάνε, ξορκίζουν. Με λέξεις, με νότες, με το σώμα... Μια παράσταση που εύκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ως καλλιτεχνική αποπλάνηση...
Μαζί τους επί σκηνής:
Θοδωρής Οικονόμου: Πιάνο
Μιχάλης Πορφύρης: Βιολοντσέλο
Γιώργος Μπεχλιβάνογλου: Κιθάρα
Νίκος Κασσαβέτης: Τύμπανα
Δημήτρης Χουντής: Πνευστά
Τάσος Κεχαγιάς: Χορός
Σκηνοθεσία, Κείμενα: Πέμη Ζούνη
" 25/8 Φεστιβάλ Βύρωνα - Θέατρο "ΑΝΝΑ ΣΥΝΟΔΙΝΟΥ"
" 26/8 Κηποθέατρο - Νίκαια
" 1/9 Πάτρα/Αρχαίο Ωδείο
" 11/9 Θέατρο Παπάγου

ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ - ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ - ΡΙΤΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ

2009-08-21T21:37:00.004+03:00

στο «22ο Φεστιβάλ Βύρωνα», Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου
στο «Θέατρο Βράχων»
Συμμετέχουν τα Υπόγεια Ρεύματα
Θάνος Μικρούτσικος, Μίλτος Πασχαλίδης, Ρίτα Αντωνοπούλου. Τρεις καλλιτέχνες που υπηρετούν το έντεχνο ελληνικό τραγούδι- μία από τις σοβαρότερες μορφές τέχνης- με συνέπεια και πάθος, θα εμφανιστούν την Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου, στο «Θέατρο Βράχων», στο πλαίσιο του «22ου Φεστιβάλ Βύρωνα», για μια μοναδική παράσταση. Το τραγούδι που εδώ και 50 χρόνια (τρεις γενιές δημιουργών, συνθετών, τραγουδοποιών, ποιητών αλλά και τραγουδιστών) μας χάρισε μοναδικές στιγμές, δίνοντας φωνή στη συνείδηση του λαού, στη συνολική μνήμη του τόπου. Ο Θάνος Μικρούτσικος πιστεύει ότι η κάθε μια απ΄ αυτές τις γενιές συνεχίζει και διευρύνει το έργο της προηγούμενης. «Μόνο έτσι» υποστηρίζει, «το έντεχνο νεοελληνικό τραγούδι συνεχίζει την πορεία του μέσα στο χρόνο». Και δεν το πιστεύει μόνο, αλλά το κάνει πράξη αφού συνηθίζει να συνεργάζεται με νεότερα πρόσωπα που με το ταλέντο και τη φαντασία τους συνεχίζουν δυναμικά τη γοητευτική περιπέτεια του τραγουδιού στην εποχή μας. Φέτος συνεργάζεται με τον Μίλτο Πασχαλίδη, δημιουργό σημαντικών τραγουδιών με αξιοζήλευτη λαϊκότητα, με τραγούδια σημαίες για τη νέα γενιά.. Ο Πασχαλίδης στο πρόγραμμα, εκτός από τις δικές του επιτυχίες, « Στα είπα όλα», «Βυθισμένες άγκυρες», «Φωτιά μου», «Κακές συνήθειες», αλλά και τραγούδια από την τελευταία του δισκογραφική δουλειά «Ψωμί κι εφημερίδα», θα ερμηνεύσει τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου που όλοι αγαπήσαμε. Από την άλλη μεριά ο Θάνος Μικρούτσικος, ο συνθέτης της μεταπολίτευσης, ο άνθρωπος που γέννησε τραγούδια, τα οποία έγιναν κομμάτι της εθνικής μας κληρονομιάς και συνεχίζει να γράφει με την ίδια συγκίνηση κυνηγώντας πάντα το «απρόβλεπτο», θα παρουσιάσει -εκτός από Καββαδία, Αλκαίο, Τριπολίτη- σε πρώτη εκτέλεση το νέο του κύκλο τραγουδιών «Πάμε ξανά απ΄ την αρχή», σε στίχους Οδυσσέα Ιωάννου. Ερμηνεύτρια η Ρίτα Αντωνοπούλου, βασική του συνεργάτιδα τα τελευταία δύο χρόνια. Μια νέα τραγουδίστρια που όμως έχει κερδίσει το κοινό με τις φωνητικές της ικανότητες, την ερμηνεία της και την ιδιαίτερη σκηνική της παρουσία.
Μαζί τους μια υψηλών προδιαγραφών μπάντα με μουσικούς που συμβάλλουν δυναμικά και απογειώνουν με τις εκτελέσεις τους τη βραδιά. Θύμιος Παπαδόπουλος, Δημήτρης Σινογιάννης, Χρήστος Βογιατζής, Άκης Γαβαλάς, Νίκος Παπαναστασίου και φυσικά ο Θάνος Μικρούτσικος στο πιάνο.
Στην συναυλία θα συμμετέχει και το συγγραφικά Υπόγεια Ρεύματα οπού θα παρουσιάσει μέρος της παράστασης «τους έχω βαρεθεί…» που βασίζεται σε διασκευές κομματιών του Θάνου Μικρούτσικου.

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΒΥΡΩΝΑ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΗΜΟΥ ΒΥΡΩΝΑ, ΔΙΣΚΟΠΩΛΕΙΑ METROPOLIS, SALINA & ΤΑΜΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟΥ ΒΡΑΧΩΝ

Εισιτήρια: 20€ - Νεανικό: 15€

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ η φωνή ζει

2009-08-21T00:13:00.002+03:00

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΣΤΑΔΙΟ
Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου, 21:30

ΚΑΥΤΑΝΤΖΟΓΛΕΙΟ ΣΤΑΔΙΟ
Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου, 21:30

Φέτος τον Σεπτέμβριο συμπληρώνονται 8 χρόνια που ο «Μεγάλος Έλληνας» έφυγε από την ζωή.
Δεν έφυγε και δεν θα φύγει όμως ποτέ από τις καρδιές των απανταχού Ελλήνων.
Σημείο αναφοράς για το ήθος, την συνέπεια και το πάθος, σημάδεψε με την φωνή και τα τραγούδια του γενιές αυτού του τόπου. Έγινε κοινωνός των προβλημάτων της δύσκολης μεταπολεμικής γενιάς, της γενιάς που αναγκάστηκε να ξενιτευτεί για πολλά χρόνια για να αντιμετωπίσουμε οι νεώτεροι ένα καλύτερο και ελπιδοφόρο αύριο.
Άνθρωπος του λαού στην ζωή και την τέχνη έγινε αντικείμενο λατρείας απ’ όλον τον ελληνισμό.
Μετά από πρωτοβουλία της Μαρινέλλας, συντρόφου του στην ζωή και το τραγούδι, την προθυμία και τον ενθουσιασμό για την υλοποίησή του, των: Χάρις Αλεξίου, Γλυκερία, Δημήτρη Μητροπάνου, Γιώργου Νταλάρα και Πασχάλη Τερζή, το αφιέρωμα στον μεγάλο αυτόν καλλιτέχνη είναι γεγονός.
Μεγάλοι έλληνες τραγουδιστές, ενώνουν τις φωνές τους στα τραγούδια που στιγμάτισε με την φωνή του ο Στέλιος Καζαντζίδης. Τραγουδάν όμως για έναν ακόμα σκοπό.
Τα έσοδα από τις δύο αυτές μεγάλες συναυλίες θα διατεθούν για τους σκοπούς του Κέντρου Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών με Αναπηρία «Η ΑΡΩΓΗ» και την δημιουργία ξενώνα που θα φέρει το όνομα του μεγάλου μας λαϊκού ερμηνευτή Στέλιου Καζαντζίδη.
Την μουσική αυτή παράσταση, στην οποία θα παρεμβληθούν οπτικά και ηχητικά ντοκουμέντα με τον Στέλιο Καζαντζίδη, θα σκηνοθετήσει ο Σταμάτης Φασουλής.
Χάρις Αλεξίου
Γλυκερία
Μαρινέλλα
Δημήτρης Μητροπάνος
Γιώργος Νταλάρας
Πασχάλης Τερζής

Σκηνοθετική επιμέλεια
Σταμάτης Φασουλής

Ενορχηστρώσεις
Γιώργος Παπαχριστούδης

Μουσικοί:
Β. ΤΡΙΓΚΑΣ (μπουζούκι)
Δ. ΜΑΡΙΟΛΑΣ (μπουζούκι)
Γ. ΜΑΤΣΙΚΑΣ (μπουζούκι)
Χ. ΚΡΟΚΙΔΗΣ (κιθάρα)
Β. ΚΕΤΕΝΤΖΟΓΛΟΥ (κιθάρα)
Γ. ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΥΔΗΣ (πιάνο)
Δ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (πλήκτρα)
Α. ΠΑΠΠΑΣ (κρουστά)
Π. ΚΟΥΡΤΗΣ (κρουστά)
Σ. ΠANAΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ(drums)
Θ. ΣΟΦΡΑΣ (κοντραμπάσο)
Θ. ΓΚΙΟΥΛΕΤΖΗΣ (βιολί)
Π. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ (κανονάκι)
Α. ΒΑΓΓΕΛΑΚΗΣ (πνευστά)
Ν. ΚΟΥΡΤΙ (ακκορντεόν)

Σχόλιο από http://stelioskazantzidis.blogspot.com

Η συναυλία μας ενδιαφέρει, στο βαθμό που καθίσταται ένα γεγονός πανελλαδικής εμβέλειας και αφορά στον Καζαντζίδη. Ξεφεύγοντας από το καθαυτό καλλιτεχνικό γεγονός, είναι ευκαιρία να διατυπώσουμε κάποιες σκέψεις και ανησυχίες.
Είναι ευχάριστο το γεγονός ότι κάποιοι σημαντικοί και διαχρονικά εμπορικοί τραγουδιστές, μετέχουν μιας τέτοιας προσπάθειας. Δεν αμφιβάλουμε ούτε για τις αγαθές προθέσεις κάποιων, ούτε αμφισβητούμε πως επιλέχθηκαν σημαντικοί μουσικοί ώστε το μουσικό κομμάτι, αισθητικά, να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των περισσοτέρων.
Ποιο θα είναι όμως, το αποτέλεσμα όλης αυτής της προσπάθειας;
Όσο και αν κάποιοι απαντώντας, θα επικαλεστούν την απότιση φόρου τιμής στη μνήμη του σημαντικότατου τραγουδιστή καθώς και το φιλανθρωπικό χαρακτήρα των εκδηλώσεων, αφού τα έσοδα θα διατεθούν στο μη κερδοσκοπικό σωματείο «ΑΡΩΓΗ» με σκοπό την ανέγερση και τον εξοπλισμό ξενώνα για ορφανά και απροστάτευτα παιδιά με ειδικές ανάγκες, το ερώτημα για όλους εμάς, τους λάτρεις της λαϊκής μουσικής παράδοσης, θα παραμένει αναπάντητο.
Η «ευαισθησία» και η «φιλανθρωπία» τέτοιου τύπου μας αφήνει παγερά αδιάφορους, καθώς το μόνο που προσφέρει είναι παροδική άμβλυνση των προβλημάτων και εφυσηχασμό. Σύγκαιρα, μας απασχολεί έντονα το ποιοι είναι εν τέλει οι τιμητές του Στέλιου και κατά πόσο το αφιέρωμα αυτό θα προβάλει την προσφορά του Καζαντζίδη και τις όποιες επιδιώξεις είχε, όσο ήταν στην ζωή. Γιατί ο Καζαντζίδης πρότεινε κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που οι τραγουδιστές, που θα μετάσχουν στο αφιέρωμα, πρεσβεύουν. Ο Καζαντζίδης αξίζει να μνημονεύεται για να επαναπροσδιορίζεται ο κοινωνικός ρόλος του καλλιτέχνη, να επανατοποθετείται η έννοια του λαϊκού τραγουδιστή, να ενισχύεται η συνδικαλιστική δράση στα καλλιτεχνικά δρώμενα, να υπάρχει πάντα η αντιπρόταση σε ότι αφορά στη διασκέδαση και στη δισκογραφική διαδικασία. Τον Καζαντζίδη δεν έχει νόημα να τον αναφέρουμε απλά ως έναν ακόμα «μεγάλο», πλάι στους πολλούς «μεγάλους» που δεν αναδείχθηκαν στον τόπο αυτό, μα επιβλήθηκαν μεθοδευμένα και εξαναγκαστικά. Εκεί πρέπει να δοθεί προσοχή, ώστε να αποκτήσει νόημα η όποια απόπειρα προβολής της καλλιτεχνικής παρουσίας και της πολυσχιδούς προσωπικότητας του Καζαντζίδη.
Άνθρωποι που δεν κατανόησαν ποτέ το καλλιτεχνικό μέγεθος του Καζαντζίδη, την ουσιαστική προσφορά του, το όραμά του, που δεν εκτίμησαν σωστά την αμφίδρομη σχέση του με τις ευρύτερες μάζες αλλά υποτίμησαν - και συνεχίζουν να το κάνουν – το κοινό του, είναι δύσκολο, έως ακατόρθωτο, να πραγματοποιήσουν ένα αφιέρωμα διαφορετικό από τα όσα αποτυχημένα έχουμε μέχρι τώρα παρακολουθήσει.
Τι αξία έχει να αναμασήσουμε πέντε – δέκα λόγια, μελωδίες και στίχους όταν λίγους μήνες μετά οι δισκογραφικές θα συνεχίσουν να παράγουν στα πρότυπα της διεθνούς δισκογραφίας, η μουσική παράδοση θα χάνεται στις εναλλακτικές μουσικές σκηνές, στις μεγάλες πίστες και τα τηλεοπτικά «γλέντια» και ο Καζαντζίδης – και ο κάθε Καζαντζίδης – θα παραμένει γνωστός στις νεότερες γενιές, για το πολύ δέκα τραγούδια του;
Μακάρι να διαψευσθούμε.

Θ Ε Ρ Μ Ο Π Υ Λ Ε Ι Α 2 0 0 9

2009-08-20T01:06:00.007+03:00

Ο Δήμος Λαμιέων, σε συνεργασία με τον Σύλλογο ΄΄Θερμοπύλεια΄΄ και τον Τεχνοχώρο Πολιτισμού ΄΄Λαμιακή Πολιτεία΄΄, με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και του Υπουργείου Τουριστικής Ανάπτυξης διοργανώνει την Δευτέρα 31 Αυγούστου 2009 και ώρα 19:00μμ τα ΄΄ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΙΑ 2009΄΄ στον ιστορικό χώρο του μνημείου του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, παρουσία του προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια και του Υπουργού Πολιτισμού κ. Αντώνη Σαμαρά .
Θα ακολουθήσει συναυλία με τον Γιάννη Μαρκόπουλο.

Π Ι Ν Δ Α Ρ Ε Ι Α 2 0 0 9

2009-08-18T18:07:00.002+03:00

ΠΙΝΔΑΡΕΙΑ 2009
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Σάββατο 22/8 Κεντρική Πλατεία Θήβας, ώρα 8:30μμ
Χορευτικά από την Ενωση Μικρασιατών Θήβας και Πολιτιστικό Σύλλογο Μελισσίων Αγ.Γεώργιο Γκιούλμπαξε
Κυριακή 23/8 Κεντρική Πλατεία Θήβας, ώρα 8:30μμ
Χορευτικά από το Λύκειο Ελληνίδων Θήβας
Δευτέρα 24/8 Κεντρική Πλατεία Θήβας, ώρα 8:30μμ
Χορευτικά από το Σύλλογο Πολιτιστικής Ανάπτυξης ΛΑΪΟ και Πολιτιστικό Σύλλογο Καρπενησίου «ο Κατσαντώνης»
Τρίτη 25/8 Κεντρική Πλατεία Θήβας, ώρα 8:30μμ
Χορευτικά από το Σύλλογο Σαρακατσαναίων Θήβας και τον Μορφωτικό Σύλλογο Νέας Κίου Αργολίδας
Τετάρτη 26/8 Κεντρική Πλατεία Θήβας, ώρα 9:00μμ
Μουσική βραδιά με το συγκρότημα «Ξεκούρδιστες νότες»
Πέμπτη 27/8 Κεντρική Πλατεία Θήβας, ώρα 9:00μμ
Παράσταση Καραγκιόζη από το Θεσσαλικό Θέατρο Σκιών Π.Φιλιππίδη
Παρασκευή 28/8 Θέατρο Μοσχοποδίου, ώρα 7:30μμ
Ροκ Συγκροτήματα, Είσοδος ελεύθερη
Σάββατο 29/8 Κεντρική Πλατεία Θήβας, ώρα 9:30μμ
Ρεμπέτικα και λαικά με τον Μπάμπη Τσέρτο
Κυριακή 30/8 Δ.Δ.Υπατου, ώρα 8:30μμ
Μουσική βραδιά με τη Λαική Ορχήστρα Θήβας
Δευτέρα 31/8 Θέατρο Μοσχοποδίου, ώρα 9:00μμ
Λυσιστράτη του Αριστοφάνη με τους Σαρακατσάνη-Ψάλτη
Τρίτη 1/9 Δ.Δ.Νεοχωρακίου, ώρα 9:00μμ
Μουσική βραδιά με τη Λαική Ορχήστρα Θήβας
Τετάρτη 2/9 Δ.Δ.Ελεώνα, ώρα 9:00μμ
Μουσική βραδιά με τη Λαική Ορχήστρα Θήβας
Πέμπτη 3/9 Θέατρο Μοσχοποδίου, ώρα 8:30μμ
Ο Κουρέας της Σεβίλης από το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης, με Παρτσαλάκη, Παλαντζίδη, Αιβάζη, Θ.Προκοπίου
Παρασκευή 4/9 Κεντρική Πλατεία Θήβας, ώρα 9:00μμ
Μουσική βραδιά με Αθηναική Κομπανία και συγκρότημα ΠΥΞΙΔΑ
Σάββατο 5/9 Κεντρική Πλατεία Θήβας
Εκθεση Φωτογραφίας από τον Καλλιτεχνικό Σύλλογο «ΕΛΕΙΤΡΟΧΟ»
Κυριακή 6/9 Δ.Δ.Μουρικίου, ώρα 9:00μμ
Μουσική βραδιά με λαικά και ρεμπέτικα με τον Γ.Ζάρρα
Δευτέρα 7/9 Θέατρο Μοσχοποδίου, ώρα 9:00μμ
Ελένη του Ευρυπίδη από το θέατρο ΚΝΩΣΟΣ σε σκηνοθεσία Λάμπρου Τσάγκα με την Γωγώ Ατζολετάκη
Τρίτη 8/9 Δ.Δ. Πλατανακίου, ώρα 9:00μμ
Μουσική βραδιά με λαικά και ρεμπέτικα με τον Γ.Ζάρρα
Τετάρτη 9/9 Θέατρο Μοσχοποδίου, ώρα 9:00μμ
Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου από το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Ρούμελης με τον Χρίστο Καλαβρούζο, Κολοβό
Παρασκευή 11/9 Δ.Δ. Πλατανακίου, ώρα 9:00μμ
Μουσική βραδιά με λαικά και ρεμπέτικα με τον Γ.Ζάρρα

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ "ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2009"

2009-08-12T21:07:00.003+03:00

12 ΑΥΓΟΥΣΤΟY ΜΑΡΩΝΕΙΑ ΡΟΔΟΠΗΣ
14 ΑΥΓΟΥΣΤΟY ΛΙΜΝΗ ΕΥΒΟΙΑΣ
17 ΑΥΓΟΥΣΤΟY ΛΗΜΝΟΣ
18 ΑΥΓΟΥΣΤΟY ΜΥΤΙΛΗΝΗ
19 ΑΥΓΟΥΣΤΟY ΣΗΤΕΙΑ ΚΡΗΤΗΣ
21 ΑΥΓΟΥΣΤΟY ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗ
22 ΑΥΓΟΥΣΤΟY ΔΙΡΦΗ ΕΥΒΟΙΑΣ
23 ΑΥΓΟΥΣΤΟY ΒΕΡΟΙΑ
24 ΑΥΓΟΥΣΤΟY ΘΕΡΜΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
25 ΑΥΓΟΥΣΤΟY ΤΥΡΝΑΒΟΣ
29 ΑΥΓΟΥΣΤΟY ΑΛΙΑΡΤΟΣ
30 ΑΥΓΟΥΣΤΟY ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΚΥΠΡΟΣ
31 ΑΥΓΟΥΣΤΟY ΓΛΥΦΑΔΑ
01 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟY ΚΥΘΗΡΑ
04 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟY ΞΑΝΘΗ
05 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟY ΝΕΑΠΟΛΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟY ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟ ΓΗΣ(ΝΤΑΛΑΡΑΣ-ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ-ΣΤΟΚΑΣ)
16 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟY ΑΘΗΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΤΡΑΣ(ΝΤΑΛΑΡΑΣ-ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ-ΣΤΟΚΑΣ)
17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟY ΗΡΩΔΕΙΟ (Eστουδιαντίνα)

« ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2009 »

2009-08-01T12:07:00.002+03:00

Ο Δήμος Χαιρώνειας και η Θ΄ Ε.Π.Κ.Α.
σας καλούν την Πέμπτη 6-8-2009 στην εκδήλωση

« ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2009 »
Συναυλία
με τους Δημήτρη Μπάση – Γιώτα Νέγκα

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Χαιρώνειας θα παραμείνει ανοιχτό για το κοινό όλη την ημέρα και μέχρι το τέλος της συναυλίας.

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης περιλαμβάνει :

ώρα 7.30 μ.μ.: Προβολή στο Κέντρο Εικονικής Πραγματικότητας: «Η μάχη της Χαιρώνειας», στο χώρο του Αρχαίου Θεάτρου Χαιρώνειας

ώρα 9.00 μ.μ.: Συναυλία με τους καλλιτέχνες Δημήτρη Μπάση – Γιώτα Νέγκα, στον χώρο έναντι του Λέοντα.

EIΣΟΔΟΣ ΔΩΡΕΑΝ

ΘΕΣΠΙΑ 2009

2009-07-25T22:29:00.004+03:00

Στα πλαίσια των εκδηλώσεων “ΘΕΣΠΙΑ 2009” στις Θεσπιές, θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε μουσικές βραδιές από Θεσπιείς μουσικούς, να απολαύσουμε γεύσεις από τοπικά προϊόντα, καθώς και αθλητικές δραστηριότητες.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ:
31/07/09 (Πλατεία του χωριού) Ωρα: 20:00
1. Βράβευση εθελοντών – αιμοδοτών
2. Γιορτή κρεμμυδιού, όπου θα προσφερθούν δωρεάν κρεμμυδονοστιμιές
3. Γλέντι και χορός με λαϊκοδημοτική και παραδοσιακή μουσική.
Συμμετέχουν οι μουσικοί:
Στο τραγούδι, η Σοφία Διαμαντηδάκη, ο Γιάννης Στάμος, και ο συντοπίτης μας Γιώργος Δημητρίου.
Στο κλαρίνο ο επίσης συντοπίτης μας Σπύρος Χρήστου, στο μπουζούκι ο Γιώργος Μπάλιος, στην κιθάρα ο Βασίλης Παϊτέρης, στο αρμόνιο ο Λουκάς Λιάκος, στα τύμπανα ο Αργύρης Νίκας και στο τουμπερλέκι ο Βασίλης Κόκουλας.
01/08/09 (Γήπεδο Θεσπιών) Ωρα: 18:30
Ποδοσφαιρικός αγώνας παλαίμαχων του Α.Ο. ΘΕΣΠΙΑΚΟΥ
02/08/09 (Γήπεδο τέννις Γυμνασίου – Λυκείου Θεσπιών) Ωρα: 19:30
Τελικός αγώνας τουρνουά αντισφαίρισης
04/08/09 (Συγκέντρωση στο Δημαρχείο) Ωρα: 08:00
Ημέρα αφιερωμένη στο περιβάλλον. Καθαρισμός αρχαιολογικών και δημόσιων χώρων του χωριού μας.
06/08/09 (Πλατεία του χωριού) Ωρα: 21:00
Το κουκλοθέατρο Λαμίας θα παρουσιάσει το έργο “Λεωνίδας και η μάχη των Θερμοπυλών”
07/08/09 (Στο Μουσείο Θεσπιών) Ωρα: 21:00
Ο αρχαιολόγος Bozidar Slavzdac θα παρουσιάσει αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχή μας.
08/08/09 (Προαύλιος χώρος Γυμνασίου – Λυκείου Θεσπιών) Ωρα: 21:30
ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΤΩΝ ΘΕΣΠΙΩΝ.
Μουσική βραδιά με το συγκρότημα “ΦΥΣΑΛΙΔΕΣ” που το είδαμε και το γνωρίσαμε σε πρώτη εμφάνιση στη γιορτή της μουσικής στη Ξερόβρυση σε ροκ μπαλάντες. Στη συνέχεια θα ταξιδέψουμε σε λαϊκούς και ρεμπέτικους δρόμους με το συγκρότημα “ΚΟΜΗΤΕΣ” που κάνουν δημόσια εμφάνιση μετά από είκοσι περίπου χρόνια. Τα τρία μέλη του συγκροτήματος που είναι συντοπίτες μας είναι ο Σωτήρης Κόλλιας στο μπουζούκι και φωνητικά, ο Θοδωρής Χρήστου στην κιθάρα και φωνητικά, και ο Δημήτρης Δημητρίου στα τύμπανα και στο τουμπερλέκι. Φιλική συμμετοχή της βραδιάς, από τους επίσης συντοπίτες μας μουσικούς, Σπύρο Μεϊδάνη στο μπουζούκι και φωνητικά, τον Θάνο Κάπρο με μπαγλαμά, σάζι και φωνητικά και τον Γιώργο Δημητρίου στα φωνητικά. ΟΡΓΑΝΩΣΗ: ΔΗΜΟΣ ΘΕΣΠΙΩΝ
ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΤΕΣ: ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΘΕΣΠΙΩΝ
Α.Ο. ΘΕΣΠΙΑΚΟΣ
Ο.Ν.Α. ΔΗΜΟΥ ΘΕΣΠΙΩΝ
ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ: Η ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΒΟΙΩΤΙΑΣ