3 Σεπτεμβρίου : Ωδείο Ηρώδου του ΑττικούΕκεί που χτυπά η καρδιά της, εκεί που συναντιέται με το πάθος της για το τραγούδι, εκεί η Χάρις Αλεξίου θέλει να ταξιδέψει το κοινό της αυτό το καλοκαίρι. Μόνη της στην σκηνή για δύο ώρες με τους μουσικούς της θέλει να μαγευτεί η ίδια πρώτα με τις μελωδίες και τον λυρισμό τους και να μαγέψει και το κοινό της με τις ερμηνείες της. Οι συναυλίες της θα είναι όπως πάντα ένα από τα ωραιότερα δώρα του καλοκαιριού για τους λάτρεις της φωνής και των τραγουδιών της.
Οι επιλογές από το ρεπερτόριο - θησαυρό που όλοι τραγουδάμε αλλά και ανέκδοτα τραγούδια από την νέα της δουλειά σε ένα ρεσιτάλ ερμηνείας βασισμένο στη μοναδική φωνή και παρουσία της.
Την μουσική επιμέλεια έχει ο Κώστας Παπαδούκας.
Βιολί, Θάνος Γκιουλετζής,
Μπουζούκι, κιθάρα, τζουρά, λαούτο, Νίκος Κατσίκης,
Κιθάρες, Γιώργος Χατζόπουλος,
Τύμπανα, Χρήστος Γκοτσίνας,
Μπάσσο , Ειρηναίος Κουλλούρας
Ήχος: Παύλος Σαπουντζής, Αντώνης Παραμύθης
Φώτα: Alain Lonchamp, Αλέξης Προδρόμου
Στην Αθήνα εργαζόταν σε κομμωτήριο -το κύριο τότε επάγγελμά του- ενώ παράλληλα δούλευε σε νυχτερινό κέντρο. Πρώτη φορά τραγούδησε επαγγελματικά σε ένα μικρό μαγαζί στον Κορυδαλλό. Απογοητεύτηκε όμως από τις συνθήκες που επικρατούσαν στο χώρο του τραγουδιού και τον εγκατέλειψε δύο φορές. Παρόλα αυτά, σαν κάτι να τον έσπρωχνε, επανήλθε στο τραγούδι. Δυο χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση, τραγούδησε στο «Ροδόλφο» της παραλιακής. Ακολούθησαν μεγάλα Αθηναϊκά μαγαζιά όπως η «Νεράιδα», η «Φαντασία», το «Τούνελ», όπου συνεργάστηκε με πολύ μεγάλα ονόματα του λαϊκού ρεπερτορίου όπως ο Γιάννης Πουλόπουλος, η Ρίτα Σακελαρίου, Ο Θέμης Αδαμαντίδης αλλά και με νεότερους καλλιτέχνες όπως ο Στέλιος Ρόκκος, ο Γιώργος Μαζωνάκης , κ. ά. Γρήγορα απέκτησε θαυμαστές αλλά και φίλους. Την εποχή εκείνη ήταν που συναντήθηκε με τον Δημήτρη Καρδατζή και τον Ηλία Φιλίππου, ανθρώπους που πίστεψαν στο ταλέντο του και τον έφεραν σε επαφή με τον πρώτο του παραγωγό, τον Γιώργο Μακράκη στον οποίο οφείλεται και το ψευδώνυμό του.
Ακολούθησαν το 2001 οι «Μικρές Φωτογραφίες» άλμπουμ που πούλησε πάνω από 150.000 αντίτυπα και το 2002 κυκλοφόρησε το «Δεν είναι ο έρωτας παιδί της λογικής». Η επιτυχία που γνώρισε αυτό το άλμπουμ ήταν τόσο μεγάλη που το 2003 επανακυκλοφόρησε με ένα επιπλέον νέο τραγούδι το «Ποιο μονοπάτι» καθώς και bonus DVD με 9 video clip. Αυτή η δουλειά έγινε διπλά πλατινένια. Το 2003 κυκλοφόρησε και το καινούργιο του άλμπουμ με τίτλο « Πάει λίγος καιρός» με 19 νέα τραγούδια και το 2004 επανακυκλοφόρησε και αυτό με ένα επιπλέον τραγούδι, το κλασικό «Αν θυμηθείς τ'; όνειρό μου» του Μίκη Θεοδωράκη. Ταυτόχρονα, ο Γιάννης Πλούταρχος κατάφερε να ξεπεράσει όλα τα ρεκόρ με τις συνεχείς εμφανίσεις του στο «Ποσειδώνιο» για ένα ολόκληρο ημερολογιακό έτος, χωρίς καμία διακοπή και με το κοινό να του εκφράζει καθημερινά την αγάπη και τον θαυμασμό του. Το 2005 αποφάσισε να απέχει από τα νυχτερινά μαγαζιά της Αθήνας και πραγματοποίησε την πρώτη του περιοδεία στο εξωτερικό με σταθμούς το Τορόντο, το New Jersey, τη Βοστώνη, τη Ν.Υόρκη, το Σικάγο, τη Μελβούρνη, Το Σύδνεϋ, το Γιοχάνεσμπουργκ και τη Λευκωσία. Ο απόδημος Ελληνισμός τον υποδέχτηκε με ενθουσιασμό σε βαθμό υστερίας! Έπειτα από απουσία δύο ετών (δισκογραφικά) τον Ιούνιο του 2005 κυκλοφόρησε το έκτο κατά σειρά άλμπουμ του με τίτλο «Όλα σε σένα τα βρήκα» με 14 τραγούδια, που έγινε διπλά πλατινένιο. Συνεργάστηκε με γνωστούς συνθέτες και στιχουργούς όπως ο Α. Βαρδής, ο Ν. Τερζής, ο Χρήστος Κυπαρίσης και ο Αλέξης Σέρκος. Τον ίδιο Σεπτέμβριο(2005) ακολούθησε και η επιστροφή του στις πίστες της Αθήνας, με τις εμφανίσεις του σε ένα καινούργιο νυχτερινό μαγαζί που πλέον ονομάζεται «Κέντρο Αθηνών» και έκτοτε στεγάζει τον Γιάννη Πλούταρχο σε κάθε περίοδο των εμφανίσεών του.
Ο Γιάννης Πλούταρχος είναι ένας από τους πιο αγαπητούς λαϊκούς τραγουδιστές της εποχής μας, μια γνήσια λαϊκή φωνή και ένα μουσικό ταλέντο αφού πέρα από εκπληκτικός ερμηνευτής γράφει και ο ίδιος τραγούδια. Έχει κερδίσει το κοινό με τη δύναμη της ερμηνείας του, την ξεχωριστή φωνή του αλλά και το ήθος του ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος. Διακρίνεται για το χαμηλό προφίλ του, τη σεμνότητά του -παρά το μέγεθος επιτυχίας που έχει κάνει- και το αίσθημα ευθύνης που κουβαλάει απέναντι στο κοινό που τον ακολουθεί φανατικά εδώ και χρόνια. Μιλά για τους θαυμαστές του με σεβασμό και εκτίμηση και όπως πολλές φορές έχει δηλώσει προσπαθεί να προσέχει την συμπεριφορά του γιατί θεωρεί πως κάθε καλλιτέχνης είναι πρότυπο για τους θαυμαστές του, κυρίως για τους νέους ανθρώπους. Κατάφερε με την απλότητα και την αυθεντικότητά του να γίνει ένα με τον κόσμο. Με την ψυχή του, το συναίσθημα και την τέχνη του μοιράζεται τους καημούς και τον πόνο του καθενός γιατί μπορεί και τους αισθάνεται. Ο ίδιος συνέχεια ευχαριστεί τον κόσμο που τον ακολουθεί πιστά και που αναγνωρίζει την προσπάθειά του, αγαπά και εκτιμά πολύ αυτό που του έχει δώσει ο κόσμος και κάθε βράδυ, όπως λέει, « κάνει ό, τι μπορεί με τη δική του αισθητική και παιδεία για να τον ευχαριστήσει». Θέλει να μπορεί να διασκεδάζει τον κόσμο και να αφήσει πέντε καλά πράγματα στην δισκογραφία. Τον ενδιαφέρει να τραγουδάει καλά τραγούδια, πιάνεται από τη λεπτομέρεια αλλά δίνει σημασία και στο αυθόρμητο. Σύμφωνα με τον Γιάννη Πλούταρχο «το τραγούδι είναι τέχνη, είναι μεράκι. Το τραγούδι πρέπει να βγαίνει από μέσα σου, να έχεις έντονα συναισθήματα».
